De Democratische Natie als een uitweg uit de toenemende chaos

18 juni 2022

Alle huidige ontwikkelingen maken duidelijk dat het medicijn ‘natiestaat’ zijn effect in de samenleving heeft verloren. Blijven vertrouwen op de mentaliteit van de natiestaat leidt niet alleen tot oorlogen, maar ook tot enorme vernietiging. Fermicide, ecologische verwoesting en sociale verwaarlozing zijn duidelijke tekenen van het bankroet van de kapitalistische moderniteit en nemen met de dag gevaarlijkere vormen aan.

De historische fase die we momenteel als samenlevingen doormaken, heeft nu een beslissend punt bereikt. Onze tijd wordt vaak de laatste fase van de kapitalistische moderniteit genoemd. Tegelijkertijd worden de discussies over noodzakelijke veranderingen en de zoektocht naar een nieuw systeem steeds intenser. Tegenwoordig zit de kapitalistische moderniteit ideologisch en paradigmatisch vast. Bijgevolg heeft het niet de capaciteit om zijn crisis te boven te komen en zichzelf fundamenteel te hervormen. Het probeert zijn hegemonie te handhaven, gebaseerd op een koloniaal-imperialistisch beleid, met behulp van bepaalde misleidingen. Daarbij kunnen duidelijke tekenen worden waargenomen dat de fase waarin de kapitalistische moderniteit ideologisch zal worden overwonnen, al is begonnen. Aangezien de blokkade ideologisch van aard is, lijkt het op de lange termijn onmogelijk om de diepe crisis te overwinnen met behulp van hervormingen en tijdelijke voorzorgsmaatregelen.

De cruciale reden voor de crisis is het imperialistische en kolonialistische beleid, dat wordt gekenmerkt door een sterk vijandige houding ten opzichte van de natuur, vrouwen en de samenleving. Dit beleid komt voort uit het kapitalistische paradigma. Tegen deze achtergrond blijken globalisering en de natiestaat duidelijk ideologische tweelingen. De machtsstrijd die momenteel plaatsvindt, is het resultaat van de tegenstellingen tussen de krachten van de kapitalistische moderniteit met betrekking tot het vrije verkeer van kapitaal en de verdeling van zijn winsten. Dus, terwijl het paradigma van de natiestaat de ene kant van de huidige crisis is, is de wereldwijde oorlog om de imperialistische hegemonie de andere. In de kern gaat het om tegenstrijdigheden die inherent zijn aan het systeem, die van tijd tot tijd kunnen leiden tot openlijke conflicten en oorlogen, maar veel vaker eindigen in nieuwe evenwichten en compromissen, rekening houdend met de winsten van alle betrokken partijen. De impasse en crisis omvatten het hele systeem. Vanuit het oogpunt van de betrokken krachten kan de huidige impasse soms leiden tot resultaten en verliezen die niet waren voorzien of waarmee rekening werd gehouden in hun politieke strategieën. Het centralistisch-hegemonische systeem – geleid door de VS – werd onlangs geconfronteerd met een situatie in Afghanistan die precies overeenkomt met deze realiteit die we zojuist hebben beschreven. Daar kunnen de laatste ontwikkelingen worden gezien als een compromis dat rekening houdt met de belangen van beide partijen of als een nederlaag voor de Verenigde Staten. Beide vertegenwoordigen uiteindelijk mislukking.

Diepe crisis van de kapitalistische moderniteit

Zowel de VS als de leidende macht van het systeem en de internationale instellingen die het heeft opgebouwd, maken momenteel een ernstige crisis door. Dit is een uiting van het onvermogen van de VS en de genoemde instellingen om met hun verouderde denkwijzen en systemen recht te doen aan de huidige ontwikkelingen. De interne systeemstrijd tussen natiestaatkrachten aan de ene kant en globalistisch georiënteerde krachten aan de andere kant is geëindigd in een overwinning voor de globalisten, vooral bij de laatste Amerikaanse verkiezingen. De verkiezingsresultaten in de VS hebben een grote invloed gehad op de politieke en sociale ontwikkelingen, zowel wereldwijd als in het Midden-Oosten. De lange door de VS gedomineerde allianties en platforms zelf, waarvan het doel is om bestaande interstatelijke tegenstellingen in evenwicht te brengen en staatsbetrekkingen te creëren, worden tot in de kern door elkaar geschud door de crisis van de kapitalistische moderniteit. Omdat de crisis van deze fundamenteel politieke structuren zeer breed en gelaagd is, zijn de militaire, economische, sociale en ideologische instellingen van de kapitalistische moderniteit onderdeel geworden van de bestaande chaos.

De huidige structuur van de VN wordt openlijk in twijfel getrokken door veel van haar lidstaten, en de NAVO, als de vitale militaire organisatie van het systeem, wordt beschreven als “hersendood”. Dergelijke oordelen komen niet uit de lucht vallen. Het vluchtige vertrek van het VK uit het EU-project en het feit dat bedrijven alleen geïnteresseerd zijn in de onmiddellijke resultaten van de crises die zich voordoen, zijn de meest opvallende aspecten in deze conflicten. De status en grenzen van veel natiestaten die tegenwoordig bestaan, zijn het resultaat van de twee wereldoorlogen van de 20e eeuw. Toch worden ze vandaag uitgedaagd. Pogingen om een basis te leggen voor de hernieuwde hegemonische verdeling van de wereld worden met de dag intensiever en worden openlijk gepresenteerd aan de verschillende samenlevingen.

De ontwikkelingen van de 20e eeuw werden duidelijk gevormd door het initiatief van de VS. Het gebruikte het bestaan van de Sovjet-Unie om zijn eigen invloed te versterken en als drukmiddel om andere natiestaten binnen het kader van zijn eigen blok te verzamelen. Ook de nationale bevrijdingsbewegingen van een grote verscheidenheid aan volkeren zagen de Sovjet-Unie als een kans die zij in het kader van de bestaande tegenstellingen aangrepen. Met de ineenstorting van de Sovjet-Unie verloren de VS echter hun status als drijvende kracht achter de algemene ontwikkelingen. Als gevolg daarvan verklaarde het “terroristische staten” tot de nieuwe vijanden – een rol die tot dan toe door de Sovjet-Unie werd gespeeld. Zo ontstond een nieuwe generatie vijanden. Door dit beleid heeft de kapitalistische moderniteit een tijdlang haar voortbestaan kunnen verzekeren op basis van natiestaten. Maar in de loop van de tijd moest het zich realiseren dat ook dit beleid aan effectiviteit had ingeboet. Het moest dus accepteren dat na de ineenstorting van de Sovjet-Unie het einde van de geschiedenis niet was gekomen zoals was afgekondigd. Het begreep ook dat het, met het oog op de nu ontbrekende eeuwige vijand, een fase van desintegratie was ingegaan. De VS waren uit de Tweede Wereldoorlog gekomen als de wereldleider van het kapitalisme. Maar sindsdien hadden zich ook krachten ontwikkeld die er openlijk mee in strijd waren of daarmee in tegenspraak waren. De lidstaten van het Sovjetblok en zijn allianties waren in deze context ontstaan. Na zijn desintegratie ging Rusland de 21e eeuw binnen op basis van zijn Sovjet-erfenis en werd een van de zwakkere wielen van de kapitalistische moderniteit. Hoewel de ontbinding van de Sovjet-Unie algemeen als een succes van de VS werd beschouwd, waren er altijd twijfels over de richting die Rusland zou uitgaan. Tijdens deze overgangsperiode slaagde de kapitalistische moderniteit er niet in een nieuwe strategische vijand te creëren. Daardoor kon zij de kansen die toen bestonden niet benutten zoals zij had bedoeld.

Naarmate de tijd verstreek, verschenen er steeds meer krachten op het toneel die zich tegen de VS opstelden en een stuk van de taart eisten. Bovendien kwamen tal van natiestaten in toenemende mate met zelfvertrouwen hun hegemonie gelden en ontwikkelden ze zich tot een serieus risico voor de westerse hegemonie. De opkomende krachten van de nieuwe eeuw omvatten India, Rusland en andere staten, maar vooral China. Het zijn nu acteurs die heel goed in staat zijn om de VS uit te dagen voor hun leidende rol in het mondiale kapitalisme.

De VS en zijn bondgenoten hebben gefaald

Het is duidelijk dat de politieke strategie van de VS en hun bondgenoten van Irak, Syrië en Koerdistan tot aan Afghanistan op een dood spoor is beland. Omdat ze duidelijk niet de kracht hebben om hun eigen plannen in de regio uit te voeren, worden hun positie en mondiaal leiderschap nu uitgedaagd. Ook de verschuivingen van strijdkrachten in Afghanistan, Irak en Syrië, de herpositioneringen en de besluiten tot terugtrekking houden direct verband met dit beleid. Abdullah Öcalan hield zich jaren geleden intensief bezig met de Afghaans-Pakistaanse regio in zijn verdedigingswerken en kwam tot conclusies die een voorbode waren van de huidige ontwikkelingen.

Zijn analyses of “profetieën” uit die tijd zijn vandaag praktisch uitgekomen. De krachten van de moderniteit zijn diep verstrikt in chaos en geblokkeerd. Ook al proberen ze altijd bewust crises te versterken en zo in hun eigen voordeel te sturen, dit keer zijn ze daar niet in geslaagd. De VS en hun bondgenoten zijn in een impasse geraakt. Vooral op hun zomerse NAVO-top, de bijeenkomst van de EU-Raad en de G7-top deden ze daarom een poging om een nieuwe militaire, economische en politieke “roadmap” op te stellen. Deze inspanningen werden door veel waarnemers beoordeeld als een poging van de centralistisch-hegemonische machten om een nieuwe “strategische dreiging” te creëren, vergelijkbaar met die in 1952. In die tijd had Turkije vrijwillig deelgenomen aan de Koreaanse oorlog om te profiteren van de politieke conjunctuur.

Analoog aan de omstandigheden van die tijd doet het vandaag een soortgelijke poging in Afghanistan, maar tot dusver zonder succes. Het is duidelijk dat de “hersendood van de NAVO” het bestaan van de NAVO overbodig zal maken. Dergelijke op de natiestaat gerichte instituties zijn niet in staat oplossingen te ontwikkelen voor de bestaande chaos. De Sovjet-Unie was er niet in geslaagd voet aan de grond te krijgen na de bezetting van Afghanistan in 1979. In plaats daarvan was er een belangrijke externe factor die bijdroeg aan de desintegratie van de Sovjet-Unie. Een soortgelijke situatie wordt vandaag de dag ervaren door de Verenigde Staten, die Afghanistan sinds de aanslagen van 2001 twintig jaar lang onafgebroken hebben bezet.

Angela Merkel, een belangrijke Amerikaanse partner in dit project, vatte dit feit samen: “Door onze bewering Afghanistan te kunnen transformeren volgens onze ideeën en waarden, hebben we gefaald.” De VS – een mogendheid die algemeen als een wereldspeler wordt beschouwd – hebben ook hun nederlaag toegegeven, zich teruggetrokken en het land in handen gegeven van de Taliban, die zij met behulp van hun vele connecties ter plaatse in het verleden zelf hadden gepromoot. Zo zijn Abdullah Öcalan’s analyses van de ‘kracht van traditie’ tegenwoordig een praktische realiteit geworden. Noch de Sovjet-Unie, noch de Verenigde Staten met hun westerse bondgenoten waren in staat om zich in de regio te vestigen met behulp van hun samenwerkende natiestaatagenten of hun eigen despotische moderne methoden. Na hun nederlaag en terugtrekking hebben lokale reactionair-traditionele krachten, gebaseerd op hun huidige organisatorische kracht, nu het vacuüm dat in de regio is ontstaan, opgevuld en de macht gegrepen. Of, om het anders te zeggen, de macht is aan hen overgedragen.

De situatie in Irak en Afghanistan – een laat gevolg van Amerikaanse interventie

De recente ontwikkelingen in Afghanistan zullen de politieke conjunctuur in de hele regio beïnvloeden. De paniekerige terugtrekking van de door de VS geleide strijdkrachten, met slachtoffers, is ofwel het resultaat van een compromis met de reactionaire Taliban op basis van de belangen van alle partijen of het mislukken van hun politieke strategie. In beide gevallen is het volkomen gepast om te getuigen van een ernstige ideologische zwakte en tegenslag in het systeem. Het lijkt erop dat het falen van de VS en hun bondgenoten in Afghanistan zelfs nog dramatischer gevolgen zal hebben op politiek gebied. De huidige situatie in Irak en Afghanistan – een laat gevolg van de Amerikaanse interventie zo’n twintig jaar geleden – zal een veiligheidsprobleem creëren in termen van het wereldwijde leiderschap van de VS. Op korte termijn zal dit een bijzondere impact hebben op het binnenlands beleid van de VS. Als gevolg hiervan zal de politieke opkomst van de Democraten in de nasleep van de laatste Amerikaanse presidentsverkiezingen nu serieus worden ondervraagd en bekritiseerd na de terugtrekking uit Afghanistan en zal er een einde aan komen. De toegenomen binnenlandse politieke activiteit van de Republikeinen die we onlangs hebben gezien, is hiervan een weerspiegeling. Discussies over een volledige terugtrekking van de VS uit Irak en zelfs het hele Midden-Oosten hebben ook een enorme impuls gekregen. Die krachten wiens beleid eerder gebaseerd was op een alliantie of gemeenschappelijke belangen met de VS en die existentiële steun hadden verleend aan dit beleid, zijn momenteel intensief aan het discussiëren over hun eigen situatie, met name over tal van regionale actoren, namelijk de Zuid-Koerdische KDP (Koerdische Democratische Partij) en Irak. Een ander effect is te zien in de houding van Iran, dat deze ontwikkelingen gebruikt om zijn regionale hegemonie te vergroten of te consolideren en zelfs te gebruiken als een bedreiging tegen alle krachten die het als een gevaar beschouwt. Op korte termijn zal de situatie in Afghanistan Iran dienen als een centrale dreiging en argument voor zijn beleid in de regio zelf en vooral in Centraal-Azië en het Verre Oosten.

Oorlogszuchtige conflicten zullen toenemen in het Midden-Oosten

Het feit dat de VS en hun bondgenoten zich herpositioneren en zich opstellen ten opzichte van Iran, Rusland en vooral China zal niet leiden tot een Koude Oorlog zoals die tussen de NAVO en het Warschaupact, noch tot een conventionele “hete” oorlog. Het is te voorzien dat de Derde Wereldoorlog zal intensiveren en voortduren in de vorm van lokale oorlogen en met behulp van economische, diplomatieke en militaire interventies – met behulp van religieus, etnisch of vergelijkbaar gemotiveerde krachten. Er moet dan ook van worden uitgegaan dat de ontwikkelingen in Afghanistan zich ook in Syrië en Irak zullen herhalen, aangepast aan de specifieke omstandigheden ter plaatse. Hoewel het lijkt alsof de terugtrekking van de Amerikaanse troepen uit Girê Spî en Serêkaniyê in Rojava en hun terugtrekking uit Afghanistan, waarover overeenstemming was bereikt met de Taliban, onmiddellijk op elkaar volgden, zijn het in feite twee heel verschillende gebeurtenissen.

Terugtrekken uit Irak op dezelfde manier zou niet passen in de Amerikaanse politieke strategie. In plaats daarvan kan het het eerder beproefde beleid voortzetten om een deel van zijn gevechtseenheden terug te trekken die afhankelijk zijn van troepen die zijn samengesteld uit lokale medewerkers. Een volledige terugtrekking uit het land blijft op korte termijn echter onwaarschijnlijk. Ondanks deze constatering zou het tot onjuiste politieke en militaire inschattingen leiden als we ervan uitgingen dat de Verenigde Staten zich nooit zouden kunnen terugtrekken, of juist onmiddellijk zouden terugtrekken. Zeker tegen de achtergrond van de huidige politieke conjunctuur is het belangrijk om altijd rekening te houden met alle onvoorziene omstandigheden. We kunnen dus duidelijk stellen dat de VS of andere troepen het Midden-Oosten niet zomaar in de steek zullen laten. In plaats daarvan zal de strijd in de regio blijven intensiveren en zullen de oorlogsgebieden uitbreiden. Het is duidelijk dat met name de as VS-VK-Duitsland-Israël zijn invloed in de regio probeert uit te breiden door een alliantie te steunen die bestaat uit Turkije, de KDP en bepaalde islamitische proxygroepen.

Door hun compromis met de Taliban hebben de machten van de kapitalistische moderniteit een akkoord bereikt met de reactionair-traditionele krachten. Tegelijkertijd bestempelen ze vrijheidsstrijd gebaseerd op de communautair resistente sociale traditie van de democratische moderniteit als ‘terroristen’. Dit alleen onthult het ware gezicht van de imperialistisch-hegemonische krachten. Ze hebben geen enkel belang bij het verspreiden van waarden als vrijheid, democratie en mensenrechten in het Midden-Oosten. Hun regelmatige verklaringen in dit verband zijn niets anders dan propaganda en betekenen het verzwijgen van de waarheid. De aanvallen van Turkije en andere kolonialistische staten in de regio, die gericht zijn tegen de Koerden en gericht zijn op vernietiging en genocide, zijn het resultaat van bovengenoemde houding. De aanslagen worden door deze houding versterkt en uiteindelijk direct aangewakkerd en geleid door hun vertegenwoordigers. Het anti-Koerdische en anti-liberale beleid dat met hulp van Turkije wordt gevoerd, is recentelijk aangevuld met de Iraakse premier al-Kazimi. Daarom willen deze troepen feiten creëren, vooral in de Medya-verdedigingszones, maar ook in Sinjar, Mexmûr en Rojava. Met andere woorden, de internationale samenzwering1 tegen de Vrijheidsbeweging en Abdullah Öcalan wordt opnieuw opgevoerd.

De samenlevingen van het Midden-Oosten komen het meest in opstand tegen dominantie en macht vanwege hun eigen realiteit. Het zal zeker niet gemakkelijk zijn om het korset van de natiestaat op te leggen aan deze multi-identitaire, kleurrijke, meertalige en multiculturele sociale realiteit. Precies om deze reden beschreef Abdullah Öcalan de executie van Saddam Hoessein jaren geleden als het einde van de natiestaat. De strategie van de kapitalistische moderniteit om voortdurend nieuwe kunstmatige tegenstellingen te creëren om haar eigen belangen te beschermen, heeft de uitzichtloze situatie in het Midden-Oosten verder verergerd. Ook is de Palestijnse kwestie nog steeds niet opgelost, wat te maken heeft met de bovengenoemde houdingen en concepten. Het zijn de genoemde krachten die het Israëlisch-Palestijnse conflict hebben aangewakkerd. Met behulp van deze crisis, die ze zelf hebben veroorzaakt, hebben ze lange tijd het hele Midden-Oosten onder controle kunnen houden. Toen de strijd voor vrijheid in Koerdistan aan dit probleem werd toegevoegd, dat een fundamentele tegenstrijdigheid was geworden die onopgelost bleef, verdiepte de crisis zich enorm en werd de situatie in de regio nog chaotischer. Want terwijl de natiestaten en instellingen van de 20e eeuw volledig gericht waren op het Israëlisch-Palestijnse conflict en de regionale staten zich dienovereenkomstig positioneerden, dwong de opkomst van Abdullah Öcalan en de PKK hen allemaal om de plannen die ze eerder hadden gemaakt volledig te corrigeren. Na zijn opkomst slaagde de vrijheidsstrijd van de PKK erin een leidende rol te spelen bij het doorbreken van het keurslijf van de natiestaat dat volkomen vreemd was aan het Midden-Oosten. Hiermee werd ook duidelijk dat de Palestijnse kwestie is geïnstrumentaliseerd door de kapitalistische moderniteit en regionale natiestaten, en dat de echte strijd van de Palestijnen is vervormd. Vandaag is niet het Palestijnse verzet bepalend voor politieke strategieën in de regio, maar de strijd voor vrijheid in Koerdistan. De mondiale hegemonische krachten zijn zich hiervan terdege bewust. Het is duidelijk dat ze een alliantie hebben gevormd met de natiestaten tegen de vrijheidsstrijd in Koerdistan. Deze twee actoren beschouwen de ideeën van Abdullah Öcalan als een fundamenteel gevaar voor zichzelf. Om deze reden hebben ze de internationale samenzwering gepland en uitgevoerd. De ontwikkelingen in het Israëlisch-Palestijnse conflict en de houding ten opzichte van Abdullah Öcalan hebben dit feit keer op keer bewezen.

De herstructurering van de regio

Er wordt al geruime tijd geprobeerd om de herstructurering van het Midden-Oosten te bevorderen langs nieuw gedefinieerde doelen en belangen en om met hulp van de Iraakse staat de politieke strategie in de regio te organiseren. Met name de Iraakse premier al-Kazimi wordt voor dit doel gebruikt. Sinds de bezetting in 2003 is Irak niet stabieler geworden en heeft het zich ook niet kunnen aanpassen aan het kader van de natiestaat. Als gevolg hiervan wordt de situatie in het land momenteel uitgebreid geanalyseerd en in het algemeen opnieuw beoordeeld. Discussies over een mogelijke terugtrekking van de VS uit Irak worden gebruikt als een kans om de staat en het systeem te herstellen met de hulp van al-Kazimi. Er wordt dan ook geprobeerd om snel verkiezingen te houden in Irak en vervolgens een nieuw politiek kader te scheppen. Er gaan ook stemmen op die alles, van de Iraakse grondwet tot het staatssysteem, ter discussie willen stellen. Om al-Kazimi voor te stellen als degene die voldoende slagkracht heeft voor al deze ondernemingen, werd de organisatie van een conferentie van internationale staatshoofden in Bagdad gesteund. We moeten deze conferentie zeker niet uitsluitend zien als een diplomatieke bijeenkomst. Zelfs als de diplomatieke inspanningen die in dit kader achter gesloten deuren plaatsvonden, niet volledig openbaar werden gemaakt, kunnen we toch enkele van de discussies en resultaten die openbaar werden, nader bekijken. Het is duidelijk dat deze internationale bijeenkomst een nieuwe fase inluidde in de reorganisatie van de regio. Naast diplomatieke aspecten stonden uiteraard veiligheids-, inlichtingen-, economische en politieke kwesties op de agenda. Andere kwesties waren de internationale samenzwering tegen onze beweging en de aanhoudende genocide tegen de Koerden.

Het feit dat Irak nog geen duidelijk standpunt heeft ingenomen tegen de bezettingsaanvallen van Turkije in Sinjar, Mexmûr, de Medya-verdedigingszones en de regio Asos-Pêncewîn, toont de omvang van zijn samenwerking aan. Al-Kazimi voert al enige tijd een beleid van compromis tussen de strategie van Turkije en die van de Iraakse staat, op basis van een gemeenschappelijk beleid tegen de PKK. Al-Kazimi wil dus zowel de steun van Turkije krijgen als, met de steun van de KDP, zijn eigen greep op de macht veiligstellen.

Irak is weer een gevechtsarena geworden

De vernietigingsaanvallen en de samenzwering tegen onze beweging worden momenteel georganiseerd via twee centra. Een van hen is Hewlêr (Erbil). Terwijl hier een specifieke vorm aan de politiek in Koerdistan moet worden gegeven, wordt via Bagdad getracht de invloed van onze beweging niet alleen in Koerdistan zelf, maar in het hele Midden-Oosten te verzwakken, om het uiteindelijk te vernietigen. Het is bekend dat Turkije hiervoor grote inspanningen levert en hiervoor permanent actief is in Bagdad, Mûsil (Mosul) en andere gebieden. Als het centrum van de hervorming van de politiek in Koerdistan bevindt Hewlêr zich nu in een zeer gevaarlijke positie. Ondertussen speelt de KDP een totaal onaanvaardbare rol in het kader van de Turkse bezettingsaanvallen en verhoogt ze haar samenwerking en verraad steeds meer. Aangezien de vijandigheid van de KDP jegens onze Vrijheidsbeweging algemeen bekend is, is Hewlêr gekozen als centrum voor de huidige aanvallen.

Er wordt ook een “verdeel en heers”-beleid gevoerd tegen de sjiieten, soennieten, Koerden en andere blokken in Irak en zijn buren conform de herinrichtingsplannen voor de regio en volgens de bestaande belangen. In de huidige politieke fase wordt er massaal druk uitgeoefend op de verschillende actoren om deze doelen te bereiken. Twee blokken claimen elk de beslissingsmacht over de regio, waarbij ze permanent hun eigen belangen vooropstellen en enorme druk uitoefenen. De westerse mogendheden onder leiding van de Verenigde Staten vormen een van deze blokken. De aanslagen van NAVO-lid Turkije maken deel uit van hun activiteiten, omdat dit expansionistische en kolonialistische beleid onderdeel is van de algemene NAVO-strategie in de regio. De bezettingsaanvallen van Turkije worden door de NAVO als een soort wapenstok gebruikt. Dit geldt vooral voor de VS, die zich realiseerden dat ze onze beweging ideologisch en fysiek niet op de knieën kunnen krijgen. Parallel aan deze aanvallen wordt gepropageerd dat onze beweging behoort tot het blok georganiseerd door Iran, die gepaard gaat met een overeenkomstig beleid. Vanuit het oogpunt van de VS heeft een PKK die zich bij het Iraanse blok aansluit veel meer de voorkeur dan de PKK die het ‘Beleid van de Derde Weg’ leidt.

Het conflict tussen Turkije en Iran over regionale hegemonie breidt zich geografisch uit en wint aan wreedheid. De successen van de guerrillastrijders in de strijd tegen de genocide-aanvallen en de daaruit voortvloeiende resultaten hebben een directe impact op de hele regio. Zij zijn de reden waarom alle actoren hun plannen moeten aanpassen en zich dienovereenkomstig moeten positioneren ten opzichte van onze beweging. Hierdoor raken de relatie, tegenstellingen, conflicten en samenwerking tussen Turkije en Iran steeds verder in de war, wat weer directe gevolgen heeft voor de Koerden.

Na het einde van de missie in Afghanistan hebben de geschillen tussen Iran en Turkije over de regionale hegemonie ertoe geleid dat alle actoren veel sneller en hectischer hebben gehandeld. Turkije heeft dit gebruikt als een kans voor even belangrijke resultaten als in 2001. Dienovereenkomstig probeert het het ‘succes’ van de soennitische islam in Afghanistan te gebruiken om zijn invloed in de regio te vergroten en uiteindelijk onze beweging te vernietigen door haar steeds meer te omsingelen. Tegelijkertijd streeft zij ernaar om nog verder door te dringen in Irak en Syrië en zo haar invloedssfeer uit te breiden. Iran maakt ook gebruik van de huidige situatie om zijn invloedssfeer in Irak, Syrië en Libanon uit te breiden ten opzichte van de Verenigde Staten, Israël en Turkije, en om overeenkomstige resultaten te bereiken. Irak is daarmee weer een strijdarena geworden waarin strategische conflicten worden beslecht.

In het kader van deze strijd om hegemonie en macht proberen de verschillende blokken de macht van onze beweging te gebruiken voor hun eigen belangen. Ondanks alle belemmeringen, samenzweringen en aanslagen zijn wij als beweging een regionale bepalende factor. Elke kracht die zijn doelen in het Midden-Oosten wil nastreven, is zich zeer bewust van het potentieel van onze strijd en besteedt onvermijdelijk aandacht aan ons. We kunnen dit ook interpreteren als een intentie om onze beweging eerst te verzwakken en haar vervolgens te dwingen het beleid van het betreffende blok te volgen en deze dus te gebruiken bij het hervormen van de regio. Als ze hierin niet slagen, zullen ze zich genoodzaakt voelen om hun strategie ten opzichte van onze beweging te veranderen.

Zoals we weten, speelden de VS een beslissende rol in de internationale samenzwering tegen Abdullah Öcalan. De VS ondersteunen ook actief het huidige plan om onze beweging te verpletteren of, als dat niet lukt, te verzwakken en te onderwerpen. Het wil onze beweging met behulp van de KDP-lijn uitschakelen, tot overgave dwingen en zo een obstakel voor hun eigen plannen wegnemen. Daarom hebben de VS vooral de samenwerking op gang gebracht tussen Turkije, Irak en de KDP, die samen de genocidale aanvallen op onze beweging leiden. In Rojava proberen ze met wortel en tak op te leggen dat in plaats van de prestaties daar, het regionale Amerikaanse beleid wordt geaccepteerd en ons vrijheidsparadigma wordt vervangen door de Amerikaanse mentaliteit. In die zin is de huidige strijd uiteindelijk een ideologische. De VS willen onze beweging dwingen haar eigen paradigma op te geven, aan te dringen op een Koerdisch nationalisme zoals de KDP, haar strijd tegen Turkije en de andere koloniale krachten te staken, de bestaande sociale problemen niet in het minst aan te pakken en helemaal geen weerstand te bieden. Dit zou niets anders dan capitulatie betekenen.

Voortzetting van de internationale samenzwering

De genoemde troepen reageerden op het offensief van Abdullah Öcalan na de internationale samenzwering tegen hem met het concept van “strijd tegen het terrorisme”. Hun bedoeling was om een oplossing voor de Koerdische kwestie te voorkomen en in plaats daarvan als een troefkaart te houden die naar believen kon worden gebruikt. Daarom is dit concept noodzakelijkerwijs ontwikkeld en toegepast op de vrijheidsstrijd in Koerdistan. Turkije was ook een begunstigde. Het kreeg internationale steun en profiteerde enorm. Het concentreerde zich op zijn strategie om de genocide tegen de Koerden verder te intensiveren. Het besluit van de EU om onze beweging onder het label van “terreur” het hoofd te bieden, maakte deel uit van dit beleid. De aanvallen van vandaag om onze beweging te vernietigen of tot overgave te brengen, zijn een directe voortzetting van de internationale samenzwering. Ze zijn bedoeld om het doel te bereiken door het intensievere en permanente isolement van Abdullah Öcalan, de aanvallen op de democratische politiek en samenleving in Noord-Koerdistan en de bezetting van Rojava en Zuid-Koerdistan. Het is duidelijk dat al deze maatregelen in overeenstemming zijn met de belangen van de westerse imperialistische machten, in de eerste plaats de VS, en door hen actief worden gevoed, ondersteund en deels rechtstreeks worden uitgevoerd. Ondanks dit concept en de uitgebreide aanvallen heeft onze strijd het AKP-MHP-fascisme vandaag op de rand van de afgrond gebracht.

Democratische moderniteit als model voor een oplossing

Alle huidige ontwikkelingen maken duidelijk dat het medicijn ‘natiestaat’ zijn effect in de samenleving heeft verloren. Blijven vertrouwen op de mentaliteit van de natiestaat leidt niet alleen tot oorlogen, maar ook tot enorme vernietiging. Vrouwenmoord, ecologische verwoesting en sociale verwaarlozing zijn duidelijke tekenen van het bankroet van de kapitalistische moderniteit en nemen met de dag gevaarlijker vormen aan. Deze en tal van andere ontwikkelingen hebben inmiddels wereldwijd duidelijk gemaakt dat het huidige systeem niet kan doorgaan. Natuurlijk zal het einde niet zonder strijd worden bereikt. Voor het kapitalisme blijft de moderniteit proberen haar voortbestaan te verlengen met de uitbuiting van de samenleving en de natuur. Ondanks al haar tactische manoeuvres en strategieën is het er niet in geslaagd de samenleving tot overgave te dwingen. Dit feit houdt verband met de aard, geschiedenis en genetica van de samenleving. Tegelijkertijd opent het een heel andere mogelijkheid: de identiteiten en culturen waaruit de samenleving voortkomt, zijn onverenigbaar met de natiestaat. Door haar democratisch-communautaire karakter bevindt de samenleving zich in een tegengestelde positie ten opzichte van de kapitalistische moderniteit. Deze situatie kan alleen fundamenteel worden opgelost met behulp van de mentaliteit van de Democratische Natie. Dit is ook de reden waarom onze strijd en de gebieden waar het een sociaal-revolutionair bouwproces is geworden, zo intensief worden gevolgd en ondersteund door de volkeren van de wereld. Solidariteit vertegenwoordigt zeker een belangrijk onderdeel van de huidige fase van onze gemeenschappelijke strijd. Maar in wezen gaat het om de gemeenschappelijke opbouw van een democratisch en gemeenschappelijk leven. De mentaliteit van de democratische moderniteit heeft het nodige potentieel en de kracht om zowel de problemen in het Midden-Oosten als de conflicten die wereldwijd door het kapitalisme worden veroorzaakt, op te lossen. En dat is precies waar het vandaag al voor wordt gebruikt.

 

Auteur: Sükrü Demhat