“Legitieme bezorgdheid over de veiligheid” van Koerden en enkele open vragen

22 juli 2022

Devriş Çimen, Europese vertegenwoordiger van de Democratische Volkspartij (HDP), schreef een artikel voor het Italiaanse portaal www.dinamopress.it 

Er zijn heel verschillende reacties op Erdogans leugenachtige plan om de Koerden op te offeren in het debat over de uitbreiding van de NAVO. Zweden en Finland zullen in de nabije toekomst toetreden tot de militaire alliantie. De overeenkomst voor de twee landen om lid te worden van de NAVO kwam echter pas tot stand toen Turkije’s Erdogan zijn veto opgaf – en pas nadat een memorandum was ondertekend dat de Koerden opnieuw tot slachtoffers zou maken.

Ten koste van de Koerden belooft het memorandum veel voor Turkije. Na de NAVO-top in Madrid op 29 en 30 juni schreef de Britse krant “The Economist”: “Recep Tayyip Erdogan keert triomfantelijk terug naar huis”. De ultranationalistische Devlet Bahçeli, de onofficiële coalitiepartner van Erdogan, zei in dit verband: “Het is een strategische aanwinst voor ons land en tegelijkertijd een nationaal succes.” Tot op zekere hoogte heeft hij gelijk als hij zegt dat het een “nationaal succes” is omdat de Turkse regering in oorlog is tegen de Koerden en daarom “nationale successen” nodig heeft.

In plaats van te luisteren naar de stemmen van de Koerden, is er ruimte gegeven aan Erdogans dreigementen en chantagebeleid. Nogmaals, mensen praten over de Koerden, maar niet met hen. Het is daarom des te noodzakelijker om de huidige discussies vanuit Koerdisch perspectief te bekijken. Daarom zou ik, als Europese vertegenwoordiger van de Democratische Volkspartij (HDP), waarin de Koerden een belangrijke rol spelen, precies dat willen doen om bij te dragen aan dit belangrijke debat.

Als we  het geografische gebied waar de meerderheid van de Koerden woont, als Koerdistan beschouwen, zien we dat het sinds de opdeling van Koerdistan en dus de oprichting van Turkije bijna 100 jaar geleden onder koloniaal bestuur heeft gestaan. Het nationalisme van de nieuwe, machtige militaire leiders in deze landen heeft bijna 100 jaar geleid tot discriminerende en systematische bloedige onderdrukking van de Koerden en hun politieke bewegingen. Daarom is het niet verkeerd om te zeggen dat Koerdistan een internationale kolonie is waar iedereen behalve de Koerden zichzelf verrijkt. Daarom, om Koerdistan te begrijpen, is het noodzakelijk om het te bekijken in de context van dekolonisatie.

De Koerden werden en worden bezocht door de respectieve koloniale staten zoals Turkije, Iran, Syrië en Irak. Beroofd van hun vrijheid wordt hun cultuur geassimileerd en degenen die zich verzetten zijn/worden afgeslacht en gecriminaliseerd. Duizenden ontvolkte Koerdische dorpen en onopgeloste moorden, tienduizenden politieke gevangenen en verboden voor politieke partijen, organisaties en verenigingen zijn slechts enkele voorbeelden uit een lange lijst die kan worden toegeschreven aan de Turkse staat om systematische repressie op te leggen tegen de Koerden.

Dit is precies waar veiligheidsproblemen ontstaan voor de meer dan 40 miljoen Koerden. Er is geen officiële instantie die Koerdische belangen en rechten internationaal vertegenwoordigt. Ze worden bezocht door de koloniale staten, zoals Turkije’s Erdogan heeft gedaan in de recente discussies over de toetreding van Zweden en Finland tot de NAVO. Het zijn de koloniale machten die het Koerdische verzet tegen de heersende uitbuiting en uitsluiting presenteren als een veiligheidsrisico. Als de Koerden vandaag de dag van iets beschuldigd kunnen worden, dan is het wel dat ze zich in het verleden niet genoeg hebben verzet om kolonialisme te voorkomen. Dit betekent niet dat ze noodzakelijkerwijs een natiestaat moeten bouwen, maar eerder dat ze moeten strijden voor vrijheid en democratische rechten moeten erkennen met autonome zelfbesturende structuren in de respectieve staten.

De dreiging of de bezorgdheid over de veiligheid vloeien dus niet voort uit de legitieme strijd van de Koerden, maar uit het beleid van ontkenning en assimilatie van de koloniale staten, vooral van de Turkse staat, die hen op een vijandige manier onrechtmatig probeert te onderdrukken. In dit verband zijn de aanslagen en bezettingen in Noord-Syrië en Noord-Irak een directe uitdrukking van dit beleid.

Kortom, onderdrukkers kunnen geen legitieme veiligheidszorgen hebben. Integendeel, de onderdrukten hebben veiligheidszorgen die moreel, politiek en juridisch door alle anderen moeten worden ondersteund.

Daarom is het oordeel van verschillende internationale instanties dat Turkije “gegronde bezorgdheid over de veiligheid en het recht heeft om terrorisme te bestrijden” een manipulatie en dus een instrument dat willekeurig wordt gebruikt door  Turkije’s Erdogan om de legitieme rechten van de Koerden en andere volkeren te ondermijnen.

We mogen niet vergeten dat, historisch gezien, het bestaan ​​van de Turkse staat gebaseerd is op de genociden van de Armeniërs en Assyriërs en de ontkenning van het bestaan ​​van andere volkeren, vooral de Koerden. Als gevolg daarvan wordt iedereen bestreden die de doctrine van de Turkse staat in twijfel trekt.

Dit is de reden waarom de Koerden in Turkije zo’n existentieel probleem hebben. Het 100-jarige probleem en het 40-jarige conflict zijn dus het resultaat van de ideologie van de Turkse staat. Het probleem is niet de Koerden, maar de ideologie van de Turkse staat. De ideologie heeft een anti-Koerdisch karakter, wat ook tot uiting komt in de grondwet. Om onder deze omstandigheden te overleven, is verzet praktisch een noodzaak voor de Koerden. Alle krachten die opkomen voor de legitieme veiligheidszorgen van de Koerden, beleid maken en weerstand bieden, krijgen uiteraard de terechte steun van het Koerdische volk. Maar hoe kun je weerstand bieden in een regio waar elke koloniale staat zo wreed is? Vanuit Koerdisch oogpunt is het daarom begrijpelijk om te zeggen dat Saddam Hoessein en Erdogan twee verschillende lichamen zijn, maar één geest.

In de preambule van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties staat: “Overwegende dat het van essentieel belang is dat de mensenrechten worden beschermd door de regel om als laatste redmiddel hun toevlucht te nemen tot rebellie tegen tirannie en onderdrukking van de wet.”

Tirannie en onderdrukking waren en zijn willekeurige daden van de bezetters van Koerdistan. Daarom zijn de Koerden volgens het internationaal recht gedwongen in opstand te komen en zijn hun acties daarom legitiem.

Maar degenen die in hun preambule verklaren dat opstand en verzet tegen tirannie en onderdrukking een noodzaak zijn, beschermen de tirannen en onderdrukkers als het gaat om de Koerden. Dit is geen verwijtspel, maar een pijnlijke realiteit.

Het opofferen van de vrijheid en het leven van de ene groep omwille van de veiligheid van een andere groep is meer dan brutaal en onwettig. Maar deze brutaliteit vindt altijd zijn plaats in de huidige constellatie van de staat, vanwege de behoefte van de staten om hun posities te consolideren. Wat is de rol van de Verenigde Naties bij het toestaan van uitbuiting van honderden naties door zo’n 200 natiestaten?

Koerden moeten zich constant verantwoorden als ze zich verzetten tegen hun onderdrukkers. Waarom is er geen internationaal punt voor de Koerden waar ze hun onderdrukkers ter verantwoording kunnen roepen? Wat heeft het internationaal recht voor zin als het de rechten van een volk als de Koerden niet kan beschermen?

Wat hebben Zweden en Finland met de Koerden te maken? Waarom belooft u naleving ten koste van de Koerden?

De veiligheidszorgen die Turkije heeft geuit tijdens zijn verzet tegen de aanvragen voor het NAVO-lidmaatschap van Zweden en Finland zijn “geldig”, zei Secretaris-generaal van de NAVO Jens Stoltenberg in de aanloop naar de top van Madrid. Waarom trekt niemand deze onwettige verklaring van Stoltenberg in twijfel, die Erdogan de vrije hand geeft voor verdere onderdrukking en aanvallen op de Koerden? De Zweedse premier Magdalena Andersson toonde ook begrip voor de zorgen van Erdogan en zei; “We nemen de Turkse zorgen zeer serieus, niet in de laatste plaats de veiligheidsproblemen in de context van de strijd tegen het terrorisme”.

Waar beginnen en eindigen de veiligheidszorgen van een staat die oorlog voert, uitgerust met allerlei moderne wapens? Hoe kan de veiligheidsdreiging van Turkije voor de Koerden op zijn kop worden gezet? Of het nu binnen Turkije is of buiten zijn grenzen in Noord-Irak of Noord-Syrië, Turkije valt de Koerden aan om te voorkomen dat ze slagen.

Voor geostrategische en geopolitieke overwegingen/berekeningen schrijven internationale instanties zoals de NAVO, de EU en het EP veiligheidszorgen toe aan Turkije die de veiligheid van anderen, met name de Koerden, in gevaar brengen. Laten we kort naar een concreet voorbeeld kijken. In de resolutie van het Europees Parlement van 7 juni 2022 in het verslag van de Commissie over Turkije 2021 staat: “[het EP] erkent dat Turkije legitieme veiligheidszorgen heeft en het recht heeft om terrorisme te bestrijden”.

Hetzelfde Parlement nam op 11 maart 2021 een resolutie aan over “Het conflict in Syrië: 10 jaar na de opstand” met de volgende interessante resolutie: “[…] roept Turkije op zijn troepen terug te trekken uit Noord-Syrië, dat het illegaal bezet buiten elk VN-mandaat; veroordeelt de illegale overdracht door Turkije van Koerdische Syriërs uit het bezette Noord-Syrië naar Turkije voor detentie en vervolging in strijd met de internationale verplichtingen van Turkije krachtens de Verdragen van Genève; dringt erop aan dat alle Syrische gevangenen die naar Turkije zijn overgebracht, onmiddellijk worden gerepatrieerd naar de bezette gebieden in Syrië; is bezorgd dat de aanhoudende verplaatsingen van Turkije kunnen neerkomen op etnische zuivering van de Syrisch-Koerdische bevolking; benadrukt dat de illegale invasie en bezetting van Turkije de vrede in Syrië, het Midden-Oosten en het oostelijke Middellandse Zeegebied in gevaar heeft gebracht; veroordeelt met klem het gebruik door Turkije van Syrische huursoldaten in conflicten in Libië en Nagorno-Karabach, in strijd met het internationaal recht”.

De resolutie spreekt ook van “illegale invasie en bezetting door Turkije” en “etnische zuivering van de Syrische Koerdische bevolking”. Voordat Turkije weer “veiligheidszorgen” mag krijgen, moet Turkije verantwoordelijk worden gehouden voor wat het in Syrië heeft gedaan. Het publiek en de politiek mogen daarom niet toestaan dat het nieuwe memorandum onder auspiciën van de NAVO tussen Zweden, Finland en Turkije, dat werd aangenomen vanwege geostrategische en geopolitieke belangen, de veiligheid van de Koerden opnieuw in gevaar brengt.

De Koerden maken geen deel uit van een besluitvormend orgaan als het gaat om de vraag of de NAVO moet worden uitgebreid, verminderd of zelfs ontbonden. Maar ze hebben gelijk als ze een duidelijk engagement voor internationaal recht, democratie en vrijheid eisen, wat ook voor de Koerden zou moeten gelden. Geen enkele andere instantie heeft het recht ze te misbruiken voor eigen voordeel en winst, noch Turkije noch de NAVO.

De ondertekende overeenkomst betekent het volgende voor de Koerden: De vijandigheid van het Erdogan-regime tegenover de Koerden en zijn vijandigheid tegenover democratie zijn onmiskenbaar gedocumenteerd. Met behulp van chantage probeert Erdogan zijn Koerdische vijandigheid en oorlogsbeleid naar Zweden en Finland te exporteren. In dit geval worden de geldende normen voor democratie, vrijheden en mensenrechten niet door Zweden en Finland geformuleerd, maar door Erdogan zelf. Als er geen ommekeer komt, zal deze overeenkomst de geschiedenis ingaan als een officieel document van vijandigheid jegens de Koerden. Het is daarom een schande voor de universele menselijke waarden, waarvan Zweden en Finland zichzelf als de voorhoede beschouwen of zouden willen zijn. Bovendien probeert Erdogan solidariteit met de Koerdische vrijheidsstrijd te criminaliseren. Niemand mag Erdogan tegemoet komen met zulke compromissen. Integendeel, de eis van de Koerden voor vrijheid en democratie moet gedecriminaliseerd worden.

M. Dragi had vorig jaar over Erdogan het volgende gezegd: “Met deze dictators, laten we ze maar bij naam noemen maar we hebben ze nodig, moet je direct zijn en duidelijk maken dat je een andere kijk op de samenleving hebt”, zei Draghi. “Maar je moet ook met hen samenwerken om de belangen van je eigen land te behartigen. Je moet de juiste balans vinden.” Maar men moet niet vergeten dat dergelijke evenwichten pijnlijke gevolgen hebben. Hannah Arendt zei dat niemand het recht heeft om te gehoorzamen. Wij, de HDP, de volkeren en vooral de Koerden die in de HDP vertegenwoordigd zijn, gehoorzamen Erdogan en zijn autoritaire regime niet. Anderen zouden dat ook niet moeten doen. Het zijn niet Erdogan maar onze universele waarden die de toekomst moeten bepalen.