Internationalistische en Koerdische jongeren in Palestina

2 augustus 2022
  • Palestina

Na een pauze van drie jaar vanwege corona vindt voor de 27e keer het Farkha Jongerenfestival plaats in Palestina. Sinds 1991 nodigen Palestijnse jongerenorganisaties elke zomer mensen uit naar het kleine dorpje Farkha op de noordelijke Westelijke Jordaanoever om samen te komen met gelijkgestemde mensen van over de hele wereld, om feest te vieren, om samen te werken, en om verzet te bieden aan de Israëlische bezetting. Het festival van een week biedt een unieke kans om deel te nemen aan vrijwilligerswerk, zoals het planten van bomen en het aanleggen van wegen, maar ook aan politieke discussies en workshops over de Palestijnse bevrijdingsstrijd, Palestijnse vrouwenstrijd, linkse perspectieven en culturele activiteiten. Het idee is om meer te leren over de concrete lokale strijd van politieke activisten en organisaties ter plaatse.

Dit jaar reisden internationalistische en Koerdische leden van de Koerdische Diplomatieke Jeugdommissie naar Farkha als onderdeel van de 50-koppige delegatie van jongerenorganisaties uit verschillende landen om ideeën uit te wisselen met de democratische krachten van Palestina en, op basis van de “internationalistische geest” , om de solidariteit van de mensen te bevorderen. Voor ANF Nieuwsagentschap beschrijven ze hun indrukken:

De dimensies van staatsrepressie

Voordat het eigenlijke festival begon, begonnen we aan een driedaagse politieke tour langs verschillende locaties in de door Israël bezette Palestijnse gebieden. Op elk van deze plaatsen kregen we verschillende dimensies van staatsrepressie te zien. De verschillende gezichten van de agressieve bezettingspolitiek zijn vooral op de Westelijke Jordaanoever te zien aan de hand van de zogenaamde “ABC-classificatie”. Area C beschrijft de gebieden die volledig onder de militaire en politieke controle van de Israëlische staat staan, Area B beschrijft die gebieden die militair worden bestuurd door Israël, maar politiek door de Palestijnse Autoriteit. Area A staat onder Palestijnse controle, zowel militair als politiek. Hieronder beschrijven we de indrukken van de afzonderlijke plaatsen en hun historische classificatie.

Op 28 juli werden we in Yafa/Al-Nazareth hartelijk ontvangen door de jongeren van de Communistische Partij van Israël (MAKI), die bestaat uit Palestijnen in het door Israël bezette Palestina. Met de 50 afgevaardigden en de Palestijnse jongeren begonnen we de avond met revolutionaire liederen en nadat we elkaar hadden leren kennen werden we ondergebracht in families. De drie dagen die volgden bestonden uit de politieke rondreis door de plaatsen: Ma’alul, Akka, Al-Quds (Jeruzalem), Bethlehem en Al-Khalil (Hebron).

Ma’alul

Ma’alul is een van de honderden dorpen die verwoest zijn aan het begin van de Nakba (catastrofe) in 1948. De Nakba beschrijft de oprichting van de staat Israël en de daaropvolgende gedwongen verplaatsing, verdrijving en moord op de inheemse Palestijnse bevolking. In 1948 werden ongeveer 750.000 Palestijnen ontheemd, maar de Nakba is geen eenmalige gebeurtenis voor de samenleving. Door de verschillende maatregelen van de overheid en het opgezette repressieve en apartheidsregime vinden vandaag de dag nog steeds ontheemding en direct geweld plaats.

Voor 1948 was het dorp Ma’alul een multicultureel dorp waar voornamelijk moslims en christelijke gelovigen samenleefden. Het bewijs van deze co-existentie is vandaag de dag nog steeds te zien in de vorm van de verwoeste moskee en de bewaarde kerk. Terwijl de wederopbouw van de moskee door de staat is verboden, wordt de kerk opnieuw gebruikt voor bruiloften, alhoewel sporadisch. Deze herbestemming van het dorp maakt deel uit van het verzet tegen het staatsbezettingsbeleid. Ook groepen jongeren komen steeds weer naar het verwoeste dorp om afval op te halen en zorg te dragen voor het behoud van de kerk. Deze inspanningen worden regelmatig verstoord en getorpedeerd door groepen kolonisten. Na de ontheemding werd de christelijke bevolking aangeboden om terug te keren naar het dorp, maar ze weigerden het dorpsleven te hervatten zonder hun moslimburen – en werden zo onderdeel van hun ontheemding.

Al-Quds

In Al-Quds brachten we de dag voornamelijk door in de oude stad, die in het oosten van de stad ligt en wordt omringd door een grote, historische stadsmuur. Al-Quds is verdeeld in twee delen, het bezette oosten en het geannexeerde westen.

Ook hier zijn de gevolgen van de Nakba goed te zien: in 1948 werden zo’n 28.000 Palestijnen vanuit het westen van Al-Quds naar het oosten verdreven en daarmee vluchtelingen gemaakt in hun eigen stad. Dit beleid wordt vandaag voortgezet, trouw aan het motto “Meer land, minder mensen”. Om dit doel te bereiken worden verschillende middelen gebruikt, zoals de bouw van een muur in het begin van de jaren 2000, die dient om de Palestijnse bevolking te scheiden en te fragmenteren, of de gestage groei van illegale nederzettingen in Oost-Jeruzalem door de kolonisten en de daaruit voortvloeiende vernietiging van de huizen.

Naast het al te voor de hand liggende nederzettingenbeleid dat de stad kenmerkt, is Al-Quds ook een centrum van geschiedenis en cultuur. Plaatsen zoals de Al-Aqsa-moskee en de massieve stadsmuren zijn slechts twee van de plaatsen die deze stad tot een immens belangrijk cultureel erfgoed van de mensheid maken. Des te verachtelijker is de vervreemding en gentrificatie die plaatsvindt om een ​​historische ontmoetingsplaats voor culturen midden in een levendige stad te veranderen in een toeristische woestijn.

Een speciaal moment voor ons was een korte ontmoeting met de Koerdische bevolking van de stad, die, ondanks dat ze al eeuwen in Palestina bestaan, hun taal en cultuur nog steeds hebben bewaard.

Bethlehem

Bethlehem en Al-Quds worden gescheiden door een acht meter hoge apartheidsmuur. Als delegatie gingen we naar het Banksy Museum, dat pal naast de Muur staat en naast kunst, de misdaden van de IDF documenteert. Van M-16’s verstopt in knuffels, tot traangas, clusterbommen en gepantserde evacuatietrucks, tot rapporten en dus bekentenissen van voormalige IDF-soldaten, de volle omvang van de bezetting sinds 1948 werd in het museum duidelijk. De alledaagse pesterijen en aanvallen, die van ’48 tot de 1e en 2e Intifada toenamen, werden gepresenteerd. Bijvoorbeeld verveelde soldaten die op de watertanks van de Palestijnse huizen schieten.

Al-Khalil

Kolonistenkolonialisme in Al-Khalil staat symbool voor Israëls apartheidspolitiek. Al-Khalil wordt eigenlijk beschouwd als een A-zone, d.w.z. onder Palestijns zelfbestuur, maar het stadscentrum wordt stilaan bezet door de (orthodoxe) joodse kolonisten. Ze worden beschouwd als de “fascistische apartheidszionisten” van Israël. Met het oog op vermeende “zelfverdediging” rennen ze door de steden met M-16 machinegeweren, gooien ze stenen, afval, rioolwater, luiers en soms ijzeren staven naar de Palestijnse bevolking en vooral naar de jongeren. Een man kreeg onlangs een ijzeren staaf op zijn hoofd gegooid, die vier centimeter in zijn schedel drong. Deze fascistische misdaden blijven onbestraft. De kolonisten terroriseren de bevolking totdat ze gedwongen worden hun huizen te verlaten. Dan breken ze in en bezetten het. Als de jeugd van Palestina zich verzet tegen deze terreur, reageert de IDF met oorlogswapens zoals de “stinkdier truck”, waaruit een chemisch mengsel onder hoge druk wordt afgevuurd vanuit waterkanonnen tot 100 meter afstand. Een paar keer spuiten is voldoende om de walgelijke geur wekenlang met je mee te dragen. Ze kiepen de rest van de bussen in appartementen, winkels of over auto’s. Er zijn ook oorlogswapens, zoals “De Schreeuw”, een apparaat dat een geluid genereert  dat zo hard is dat het fysiek ondraaglijke pijn veroorzaakt.

De Palestijnen worden meestal beschoten met rubberen kogels, soms met scherpe munitie. De beschrijvingen van de oorlogspraktijk van deze gigantische en fascistische superioriteit tegen de inheemse bevolking troffen zichtbaar de 50 internationalisten.

Al deze gruwelijke praktijken dienen het beleid van Israël om het resterende Palestijnse verzet volledig te vernietigen en de samenleving te terroriseren.

Nadat we in deze drie dagen veel nieuwe indrukken en nieuwe kennis over Palestina en zijn geschiedenis hadden opgedaan, was het tijd om de samenleving te leren kennen. Direct na aankomst in Farkha namen we samen met honderden dorpelingen deel aan de openingsdemonstratie van het festival. Vervolgens werd een openingsceremonie gehouden, waren er toespraken en muziek, evenals theater- en dansvoorstellingen door de jeugd van Farkha. Het resulterende moreel en enthousiasme verspreidde zich onmiddellijk naar alle festivaldeelnemers en zorgde voor een succesvolle overgang voor de komende dagen.”

Wordt vervolgd…