In de aanloop naar de herdenking van de massamoorden van 1937/38 in Dersim (Turks: Tunceli) hebben Alevi-organisaties de bloedbaden uit die periode bestempeld als genocide en opgeroepen tot een grondige afrekening. De Democratische Alevi-Federatie (FEDA) en de Unie van Democratische Alevi-Vrouwen (DAKB) verklaarden in een gezamenlijke verklaring dat de gebeurtenissen, in tegenstelling tot het officiële verhaal, geen “opstand” waren, maar een “gericht proces van uitroeiing” tegen de Alevi-Koerdische bevolking.
In dit verband wezen de organisaties op belangrijke overheidsmaatregelen uit die tijd, waaronder de zogenaamde Tunceli-wet van 1935 en het besluit van de ministerraad van 4 mei 1937, en verklaarden: “Deze maatregelen vormden het kader voor militaire operaties waarbij tienduizenden mensen werden gedood en vele anderen gedwongen werden ontheemd.”
Volgens de organisaties vonden de bloedbaden plaats in de context van de fase van de vorming van de natiestaat Turkije en maakten ze deel uit van een systematisch beleid tegen de Koerdische en Alevi-bevolking. Tegelijkertijd bekritiseerden de organisaties dat het beleid van onderdrukking en assimilatie zelfs na de genocide in Dersim is voortgezet.
In de verklaring werd benadrukt dat er nog steeds geen serieuze confrontatie met het verleden heeft plaatsgevonden, en werd geconcludeerd: „Het onder ogen zien van de bloedbaden en genocides die tegen onze samenleving en alle andere volkeren zijn gepleegd, is geen kwestie van keuze, maar een democratische plicht. Het nakomen van deze plicht en het waarborgen van de uitvoering van het project voor vrede en een democratische samenleving, om niet opnieuw te worden blootgesteld aan aanvallen in de vorm van genocide, bloedbaden en assimilatie, is onze dringende historische plicht en verantwoordelijkheid.“
