De goedkeuring van de kaderwet markeerde het begin van de tweede fase. Het bestuur onder leiding van de vicevoorzitter besloot ook om vier extra commissies op te richten. Van Abdullah Öcalan wordt verwacht dat hij een actieve rol zal spelen in de commissie die in het kader van dit proces zal worden opgericht, omdat ontwapening niet kan plaatsvinden zonder een dergelijke rol. Degenen die wapens dragen, zeggen: „We zullen niet terugkeren tenzij onze leiding een actieve rol speelt in dit proces en ons niet alleen begeleidt bij onze reis naar Turkije, maar ook bij onze overgang naar het politieke leven in Turkije.”
Ontwapening betreft ook rechtstreeks de leiding van de gewapende organisatie. Het zal daarom moeilijk zijn om het proces op een gezonde manier te laten verlopen en zich te laten ontwikkelen, tenzij de leiding van de beweging een rol speelt en gedurende deze periode contact onderhoudt met Imrali en de staat.
Het is even belangrijk dat de standpunten van Öcalan via journalisten en intellectuelen aan het publiek in Turkije worden overgebracht en dat het proces bredere maatschappelijke steun krijgt. Staatsfunctionarissen hebben, expliciet of indirect, aangegeven dat journalisten en intellectuelen Imrali zouden mogen bezoeken. Dit werd met name verwacht bij de start van de tweede fase. Veel journalisten en intellectuelen hebben een aanvraag ingediend om Öcalan op Imrali te interviewen en te ontmoeten, maar deze verzoeken zijn nog steeds niet ingewilligd. Er zijn hoge verwachtingen dat dergelijke ontmoetingen zullen plaatsvinden. Zonder hen zal het niet mogelijk zijn om de speculaties rond het proces in verschillende lagen van de samenleving weg te nemen.
Onlangs zijn er op digitale mediaplatforms bepaalde berichten verschenen waarin wordt beweerd dat de inhoud van bijeenkomsten op Imrali wordt onthuld. Het is opmerkelijk dat de platforms die deze beweringen publiceren, tegenstanders zijn van Abdullah Öcalan en de Koerdische Vrijheidsbeweging. Het feit dat personen die zich als Koerden presenteren na deze provocatie via de digitale media beschuldigingen tegen Öcalan en de Vrijheidsbeweging zijn gaan uiten, heeft inderdaad eens te meer aangetoond waarom deze platforms hun toevlucht nemen tot dergelijke tactieken.
De regering van de Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling (AKP) creëert echter de omstandigheden voor dergelijke speculaties en provocaties door geen maatregelen te nemen die ervoor zorgen dat de standpunten van Abdullah Öcalan via journalisten en intellectuelen het publiek bereiken. Degenen die verantwoordelijk zijn voor dergelijke provocaties moeten uiteraard worden bekritiseerd en veroordeeld. Maar er moeten ook maatregelen worden genomen om te voorkomen dat zij dergelijke provocaties uitvoeren. Dit betekent dat ervoor moet worden gezorgd dat de standpunten van Öcalan openlijk aan het publiek worden gepresenteerd. Sommigen zullen misschien kritiek hebben op wat hij in deze interviews en bijeenkomsten zegt. Op die kritiek of pogingen tot laster kan dan op gepaste wijze worden gereageerd. Op deze manier kunnen opzettelijk geconstrueerde verhalen en verdraaiingen worden voorkomen.
Als journalisten en intellectuelen geen toestemming krijgen om Öcalan op Imrali te ontmoeten, kunnen provocaties en sabotagepogingen via digitale media gaan worden gezien als iets wat de regering zelf wil. De regering heeft de macht om dit te voorkomen. Anders worden discussies over wie de informatie heeft gelekt of waar deze vandaan kwam, zinloos. Er moet nogmaals worden benadrukt dat het Koerdische volk, het brede publiek in Turkije en de democratische krachten rechtstreeks van Abdullah Öcalan willen horen wat zijn standpunten zijn.
Herdenkingen voor guerrillastrijders in Koerdische provincies hebben aangetoond dat het Koerdische volk het Vredes- en Democratisch Maatschappijproces volledig steunt. Moeders en vaders die hun kinderen hebben verloren, zeggen: „Ook wij maken deel uit van dit land. Laat er vrede en democratie komen.” Zij spreken over broederschap met het Turkse volk. Zij willen ook dat de vrede eervol en rechtvaardig is. De vrede waarnaar wordt gestreefd, mag geen „vrede zijn die een einde maakt aan de vrede“ zijn.
Het Koerdische volk wil geen oorlog, conflicten of dood meer. Ze willen niet dat soldaten, politieagenten of guerrillastrijders sterven. De Vredesmoeders zeggen: „Laten we samen met de moeders van soldaten en politieagenten het voortouw nemen op weg naar vrede en het versterken van de Turks-Koerdische broederschap.” Moeders en vaders met een dergelijke visie, en een volk met dergelijke aspiraties, bieden een kans voor Turkije. Het is Abdullah Öcalan die deze kans heeft gecreëerd. Als het Turkse volk in staat is om naar de standpunten van Öcalan te luisteren, zal het ongetwijfeld het politieke project steunen dat hij heeft voorgesteld. Tot nu toe is echter verhinderd dat deze standpunten het Turkse volk bereikten. Hopelijk zal dit niet langer het geval zijn.
Vandaag vieren we 1 september, de Wereldvredesdag. Stappen die op dit moment worden gezet om de vrede tussen Koerden en Turken te versterken, zouden Turkije aanzienlijke voordelen opleveren. Een vrede gericht op democratisering en een democratische oplossing voor de Koerdische kwestie zou een van de grootste verwezenlijkingen in de geschiedenis van Turkije zijn.
Door de geschiedenis heen hebben Turkse politici, en daarmee ook het Turkse volk, altijd de overwinning behaald wanneer zij allianties en broederschap met de Koerden smeedden, en hebben zij altijd verloren wanneer zij een misplaatst beleid ten aanzien van hen voerden. Wie niet uit de geschiedenis leert, verliest altijd. Vandaag is het moment aangebroken om een belangrijke historische overwinning te behalen door vrede te sluiten met de Koerden.
Bron: krant Yeni Yaşam
