- Oost-Koerdistan
Vier jaar nadat Jina Mahsa Amini tijdens haar hechtenis in Teheran om het leven kwam, plaatste haar vader, Amjad Amini, een bericht op sociale media ter gelegenheid van de sterfdag van zijn dochter.
Amjad Amini zei dat hun pijn niet is afgenomen, aangezien Jina voor hen nog steeds de dochter is die vreugde in hun leven bracht. Hij merkte op dat de naam van zijn dochter na haar dood de grenzen van hun familie had overschreden, en sprak zijn waardering uit voor de solidariteit en genegenheid die de samenleving had getoond.
„We hadden één dochter, en die hebben ze ons afgenomen. Maar de liefde van de mensen heeft duizenden andere kinderen aan onze familie toegevoegd”, zei Amjad Amini.
Amini merkte op dat tijd een andere betekenis heeft voor een moeder en vader die hun dochter hebben verloren, en zei dat vier jaar hun pijn geenszins heeft verzacht.
Jina’s foto, de herinneringen aan haar en zelfs het horen van haar naam roepen weer in herinnering wat er is gebeurd, zei haar vader, waarbij hij de hoop uitsprak dat de waarheid aan het licht zou komen.
Aan het einde van zijn boodschap zei Amini dat Jina’s naam en herinnering bij hen zouden blijven tot hun laatste ademtocht, en voegde eraan toe: “Dit land herbergt vele levens; niemand kent al zijn geheimen.”
Achtergrond
In het najaar van 2022 leidde de dood van de Koerdische vrouw Jina Mahsa Amini tot de ernstigste protesten in de geschiedenis van de Islamitische Republiek tot nu toe. De 22-jarige vrouw uit Saqqiz was op bezoek in Teheran toen ze door de zogenaamde „zedenpolitie“ werd gearresteerd wegens een vermeende overtreding van de kledingvoorschriften. Kort daarna stierf ze in politiehechtenis. Volgens haar familie werd Amini met geweld in een politiebusje gesleurd en naar een politiebureau gebracht, waar ze instortte en als gevolg van verder misbruik in coma raakte. Op 16 september 2022 verklaarden artsen in een kliniek in Teheran Amini dood.
De dood van Jina Mahsa Amini was de aanleiding voor de landelijke „Jin, Jiyan, Azadî“-revolutie (Vrouw, Leven, Vrijheid), waarin vrouwen het voortouw namen. Vooral de jonge generatie ging maandenlang de straat op om te protesteren tegen het repressieve beleid van de islamitische leiders. Het staatsapparaat sloeg de demonstraties met geweld neer; meer dan 550 mensen kwamen om het leven en andere demonstranten werden geëxecuteerd. Daarnaast werden meer dan 22.000 mensen gearresteerd. Mensenrechtenorganisaties zeggen dat de Iraanse regering de doodstraf gebruikt om de publieke verontwaardiging te onderdrukken.
