- Rojava/Noord- en Oost-Syrië
Ter gelegenheid van de Dag van de Koerdische Taal op 15 mei zijn donderdag in Qamişlo duizenden mensen de straat opgegaan om erkenning van de Koerdische taal te eisen. Leerlingen, docenten, vertegenwoordigers van het zelfbestuur en talrijke inwoners namen deel aan de mars en eisten dat de rechten van de Koerdische taal stevig worden verankerd in de nieuwe Syrische grondwet.
De demonstratie vertrok vanaf het Soni-rotonde. Veel deelnemers verschenen in traditionele kleding. Nog voor de start zong de artieste Mizgîn Tahir samen met scholieren het lied “Zimanê Kurdî”. Deze opening onderstreepte het belang van de taal, ook op cultureel vlak.
Tijdens de mars domineerden leuzen als „Zonder taal geen leven“ het beeld. De stoet trok door de stad naar het Plein van de Gesneuvelden, waar de demonstratie overging in een bijeenkomst. Daar werd eerst de gesneuvelden herdacht, waarna scholieren het Koerdische volkslied „Ey Reqîb“ zongen. In de daaropvolgende toespraken stond de rol van de taal centraal in politieke en maatschappelijke discussies.
Semîra Hecelî, medevoorzitter van de onderwijsautoriteit van het zelfbestuur, verwees naar de geschiedenis van de strijd om de Koerdische taal en de daarmee gepaard gaande offers: “Onze gesneuvelden hebben met hun bloed de letters van de Koerdische taal geschreven.” Tegelijkertijd benadrukte ze de geboekte vooruitgang. Tegenwoordig kunnen kinderen en jongeren op scholen en universiteiten in het Koerdisch leren en werken. Dit is het resultaat van jarenlange inspanningen.
Tegelijkertijd maakte Hecelî duidelijk dat belangrijke eisen nog steeds niet zijn ingewilligd. Met het oog op het integratieproces in Syrië verklaarde ze: „We zullen ons blijven inzetten om onze taal in de grondwet te verankeren. Minder dan twee uur les per week accepteren we niet.“
Ook Şêro Şero, lid van de vakbondsraad, nam de eis voor taalrechten over en plaatste deze in een bredere context van sociale strijd. Met betrekking tot 1 mei zei hij: „Vandaag voert ons volk de strijd voor zijn legitieme rechten, ook de strijd voor de taal. Als arbeiders zullen we deze strijd tot het einde voortzetten.” De bijeenkomst eindigde met nog meer slogans, waarbij opnieuw de zin „Zonder taal geen leven“ centraal stond.
Bron: ANHA
