KOERDISTAN

Karayılan: De PKK heeft een nationale spirit en een nationaal bewustzijn gecreëerd

Karayılan: De PKK heeft een nationale spirit en een nationaal bewustzijn gecreëerd

Murat Karayılan, commandant van het Centrum voor Volksverdediging (HSM), sprak op Stêrk TV met Egîd Sîrwan over het lopende politieke proces.

In het tweede deel van het interview sprak hij over het belang van de PKK bij het redden van het Koerdische volk „van de rand van de ondergang”. Over de komende 25 november (De Internationale Dag tegen Geweld tegen Vrouwen) zei hij dat „praten over het creëren van een vrije samenleving zonder vrouwen te bevrijden een loze bewering is zonder enige grond“.

Het eerste deel van het interview is hier te lezen.

De PKK heeft een halve eeuw lang gestreden voor Koerdische vrijheid. Welke invloed heeft dit gehad op de vrijheidsstrijd, niet alleen in Koerdistan maar in de hele regio? Kortom, wat heeft de PKK in deze 48 jaar bereikt?

De Koerdische Arbeiderspartij (PKK) heeft het Koerdische volk teruggehaald van de rand van de afgrond, hen geholpen weer op te staan en hen aan de onderhandelingstafel gebracht. Dat is wat zij heeft bereikt, om het heel kort te zeggen. Maar als we hier dieper op ingaan, kunnen we dit vanuit verschillende perspectieven beoordelen.

Op nationaal niveau hebben 48 jaar verzet een einde gemaakt aan de genocide die in Koerdistan werd gepleegd in het kader van het Oostelijke Hervormingsplan (Şark Islahat Planı), het historische beleid van assimilatie en onderdrukking van de Turkse staat. Daarmee heeft de PKK het voortbestaan van het Koerdische volk gewaarborgd en hun bestaan op een manier op de agenda gezet die niemand kon ontkennen.

Op sociaal vlak ontwikkelde dit verzet zich als een renaissance in Koerdistan. Het overwon eeuwen van achterstand. Op intellectueel vlak vond er bijna een revolutie in het denken plaats. Er vond een volledige transformatie plaats, die een diepgaande vernieuwing van de samenleving teweegbracht. Het leidde tot een sociale revolutie. Het veranderde een volk dat zichzelf had opgegeven en de hoop had verloren in een volk dat weer in opstand was gekomen, de hoop had herwonnen en was gaan strijden, waarmee het de strijd voor vrijheid en democratie van onze tijd voortzette. Tot dat niveau reikte het.

Tegelijkertijd ontstond de Vrouwenrevolutie in Koerdistan. Door de strijd tegen de door mannen gedomineerde mentaliteit en de inspanningen om die mentaliteit te veranderen, stelde het vrouwen in staat hun eigen wil en daadkracht te ontwikkelen. Het legde de basis voor zulke ingrijpende maatschappelijke veranderingen.

‘De PKK heeft het voortbestaan van het Koerdische volk gewaarborgd’

Op politiek vlak bracht de beweging de Koerdische kwestie naar de onderhandelingstafel. Door middel van strijd, verzet en verschillende methoden creëerde zij de Koerdische politiek. Voorheen vochten de Koerden alleen in de bergen. De politieke sfeer was in feite overgelaten aan de koloniale machten. De beweging ontwikkelde een traditie van politiek bedrijven op het politieke terrein dat door de staat zelf was gecreëerd. Ook deze strijd kent zijn martelaren en gevangenen. Ook op dit gebied zijn belangrijke ontwikkelingen tot stand gebracht.

'De PKK heeft een nationale geest en een nationaal bewustzijn gecreëerd'

Deze strijd heeft invloed gehad op alle vier de delen van Koerdistan. Ze heeft een nationale geest en een nationaal bewustzijn gecreëerd. Voorheen stonden de verschillende delen van Koerdistan ver van elkaar af, gescheiden door grenzen. De strijd heeft die grenzen zinloos gemaakt. Een jongere uit Lorestan richtte zijn aandacht op een ander deel van Koerdistan, op Dersim. Jongeren uit Kermanshah en Ardalan richtten hun aandacht op heel Koerdistan. Hetzelfde gebeurde in Qamishlo, Kobanê, Amed (Diyarbakır), Erbil (Hewlêr) en Sulaymaniyah (Silêmanî). Kortom, mensen uit alle delen deden mee. Dit trok de aandacht van veel mensen. Het was met name een beweging van intellectuelen. Ze had altijd invloed onder universiteitsstudenten. Via haar kaders creëerde ze op dat niveau een nationale geest en bewustzijn.

Ook op internationalistisch vlak werden zeer belangrijke ontwikkelingen gerealiseerd. Zoals bekend maakt internationalisme al vanaf de oprichting deel uit van deze beweging. De kameraden Haki en Kemal behoorden tot de oprichters. Deze ideeën werden over de hele wereld bekend. Tegenwoordig zijn er veel Arabische en Turkse kaderleden, evenals kaderleden uit talrijke andere volkeren. Met andere woorden, het werd een universeel idee. Er is nu een basis voor internationalistisch werk ontstaan. Ook dit is een prestatie.

In de periode dat de PKK haar strijd voerde, stortte het daadwerkelijk bestaande socialisme in. Het leek alsof de mensheid veroordeeld was tot het kapitalisme. De gestreden strijd, in combinatie met de theoretische diepgang die Leider Apo (Abdullah Öcalan) zowel voor als na zijn gevangenschap op het eiland Imrali had ontwikkeld, bracht echter een boodschap aan de wereld: „Nee, we zijn niet veroordeeld tot de kapitalistische moderniteit. We hebben een alternatief. Het is waar dat het socialisme van de natiestaat is ingestort, maar er is het socialisme van de democratische samenleving. Dat kan de overwinning brengen en de weg vooruit wijzen.“ Hij ontwikkelde de Democratische Moderniteit, een democratisch en ecologisch paradigma gebaseerd op de vrijheid van vrouwen, als alternatief voor de kapitalistische moderniteit. Naarmate deze ideeën zich over de wereld verspreidden, wekten ze invloed en hoop op.

Deze beweging boekte ook belangrijke vooruitgang door middel van verzet. De opkomst van ISIS (Islamitische Staat in Irak en Syrië) vormde een ernstig gevaar. De interventies in Shengal en Kobanê, en het verzet dat zich uitstrekte van Kirkuk tot Afrin (Efrîn), vormden echter een effectieve barrière tegen de dreiging van ISIS. De Rojava-revolutie ontstond als gevolg van dit historische verzet. Het belangrijkste is dat er in de Koerdische geschiedenis nog nooit een strijd was geweest waarin strijders vijf jaar lang dezelfde posities behielden, weerstand boden en onverslagen bleven. Met steun van de NAVO probeerde de Turkse staat ons niet één keer, maar tientallen keren te vernietigen. De Internationale Samenzwering werd uitgevoerd. Er ontstond een ongekend verzet. Op het punt waar we vandaag zijn aangekomen, staat revolutie niet alleen in één land maar in de hele regio op de agenda, samen met verandering en transformatie. Met name het nieuwe initiatief van Leider Apo – het initiatief voor vrede, een democratische samenleving en democratische integratie – heeft de weg vrijgemaakt voor ingrijpende ontwikkelingen in de hele regio.

‘Mensen schaarden zich achter de Apoïstische beweging omdat haar woorden overeenkwamen met haar daden’

Dit alles was natuurlijk niet gemakkelijk. Deze verworvenheden waren het resultaat van de inspanningen van vele helden. Te beginnen met Leider Apo bleven alle leden van deze beweging trouw aan hun woorden. Welke beloften ze ook aan hun samenleving deden, ze brachten die in de praktijk. Ze werkten eraan om die beloften na te komen. Ze verraadden hun dromen niet. Zo gingen ze te werk. Mensen schaarden zich achter de beweging omdat ze zagen dat haar woorden en daden in overeenstemming waren. Er waren vele andere organisaties vóór ons. Waarom raakten zij achterop en raakten zij gemarginaliseerd? Sommigen verklaren dit op verschillende manieren, maar de waarheid is dat de Apoïstische leden van deze beweging, voorheen bekend als PKK-leden, alles wat ze zeiden in de praktijk brachten. Ze deden dat zelfs ten koste van hun leven. De moed van vrouwen en mannen kwam duidelijk naar voren. Daarom schaarden de mensen zich achter deze beweging, en dat zullen ze blijven doen. Want de strijd gaat door. 

'Iedereen, van de oprichters tot de commandanten, vocht met zelfopoffering'

De kameraden Haki Karer, Mazlum Doğan, Mehmet Hayri Durmuş, Kemal Pir, Ferhat Kurtay en Mehmet Karasungur, evenals Heval Fuat (Ali Haydar Kaytan), Rıza Altun, Sara (Sakine Cansız) en Seyfi Zoğurlu, die een lange periode van praktische strijd hebben gevoerd, en vele andere kameraden waren de oprichters van deze beweging, maar zij hebben tijdens de strijd het leven gelaten. Op het niveau van het algemene guerrillacommando, van kameraad Egîd tot de Erdals, Bedrans, Azimes, Zelals en Zîlans; na het Initiatief van 1 juni de Adıls, Nudas, Reşits en Rojîns; en, meer recentelijk, de kameraden Nurettîn Sofî, Atakan Mahir, Delal Amed, Leyla Amed en Gulçiya Gabar, die in het algemene commando dienden en tot de leiders van deze beweging behoorden; evenals de kameraden Sabri Tendürek, Egîd Civyan, Şivan Gever, Azad Sîser, Doğan Didêrî, Berçem Cîlo, Yılmaz Dersîm, Çetin Siverek, Zinê Cizre, Şêxmus Malazgirt, Berwar Dersîm en Axîn Mûş, die allen deze beweging leidden en in de voorhoede stonden toen zij als martelaren sneuvelden. Tijdens het recente verzet in de tunnel stonden de kameraden Nurî Yekta, Azê Şirnex, Alan Malazgirt, Siyabend, Mizgîn Ronahî, Cumali en Çavrê, Delil Zagros, Mordem Çewlig en Sarya Qamışlo, samen met vele andere kameraden die in regionale en provinciale commando’s dienden, allemaal in de voorhoede, gaven hun leven en bereikten het martelaarschap.

'We hebben in 48 jaar strijd 50.000 martelaren verloren'

In totaal heeft de Apoïstische Beweging in alle vier delen van Koerdistan ongeveer 50.000 martelaren verloren, waaronder leiders, guerrillastrijders, strijders, militieleden, aanhangers, arbeiders en burgers, omdat, zoals bekend, het verzet volgens deze politieke lijn ook in de andere delen van Koerdistan werd gevoerd. In deze 48 jaar zijn er zoveel martelaren gevallen, en deze ontwikkelingen zijn tot stand gekomen dankzij hun offers. Vandaag de dag kan ons volk, dankzij deze ontwikkelingen, met opgeheven hoofd naar de toekomst kijken en heeft het een niveau bereikt waarop het zijn doelen kan verwezenlijken.

25 november, de Internationale Dag voor de uitbanning van geweld tegen vrouwen, nadert. Geweld tegen vrouwen blijft in de samenleving zeer wijdverbreid. Hoe effectief is de strijd tegen geweld tegen vrouwen wereldwijd? Hoe beoordeelt u deze?

Er wordt vandaag de dag gestreden tegen geweld tegen vrouwen. Allereerst spreek ik mijn waardering uit voor iedereen die bij deze strijd betrokken is. Dit is ook onze strijd als beweging. Wat is de bron van geweld tegen vrouwen? Het is mannelijke dominantie. De door mannen gedomineerde mentaliteit is de bron van geweld tegen vrouwen. Wij willen mannelijke dominantie uitbannen. Als beweging voeren wij een diepgaande strijd om deze mentaliteit te veranderen. Want vrouwen moeten bevrijd worden wil de samenleving vrij worden.

'We willen een vrije samenleving tot stand brengen door vrije vrouwen en mannen te creëren'

Praten over het creëren van een vrije samenleving zonder vrouwen te bevrijden, is een loze bewering zonder enige grond. Als je oprecht een vrije samenleving wilt creëren, moeten de geslachten eerst worden bevrijd. Vrouwen moeten worden bevrijd. Om vrouwen, en daarmee de samenleving, vrij te maken, moet de door mannen gedomineerde mentaliteit worden uitgebannen. Dit is niet alleen noodzakelijk voor de vrijheid van vrouwen, maar ook voor de vrijheid van de samenleving. Daarom voeren wij een veel fundamentelere strijd. Als deze strijd vordert en resultaten oplevert, zal ook de bron van geweld tegen vrouwen worden uitgeroeid en zullen de fundamenten van een vrije samenleving worden gelegd. Als vrouwen in een samenleving vrij worden en mannen zich kunnen bevrijden van de holle mentaliteit van overheersing, zullen ook mannen vrij worden. Dat is ons doel. Wij willen een vrije samenleving tot stand brengen door vrije vrouwen en vrije mannen te creëren. Dit is uiterst belangrijk, historisch en heilig. Daarom is iedereen die strijdt tegen geweld tegen vrouwen waardevol, en wij steunen deze strijd ten volle. Wij willen deze strijd ook veel fundamenteler integreren in onze revolutionaire strijd en een vrije samenleving daadwerkelijk tot werkelijkheid maken. Uiteraard zeggen wij op basis hiervan ook: „Jin, Jiyan, Azadî“ (Vrouw, Leven, Vrijheid).

Onlangs heeft het Perscontactcentrum van de Volksverdedigingsstrijdkrachten (HPG) herdenkingen aangekondigd voor de martelaren uit Oost-Koerdistan (Rojhilat). Wij zien dit als een uiting van de geest van nationale eenheid tussen de verschillende delen van Koerdistan. U had een boodschap gericht aan de families van de martelaren. Wat kunt u zeggen over de deelname van jongeren uit Oost-Koerdistan? Iedereen vraagt zich ook af waar de situatie in Oost-Koerdistan naartoe gaat en wat er zal gebeuren.

Allereerst wil ik van deze gelegenheid gebruikmaken om onze dierbare bevolking van Oost-Koerdistan met respect en genegenheid te groeten. We hebben onlangs de namen van enkele van onze martelaren bekendgemaakt. De overige namen zullen we binnen de komende tien dagen bekendmaken. Ik herdenk al deze martelaren met respect en dankbaarheid. Ik buig eerbiedig voor hun nagedachtenis. Zij zijn de helden van dit tijdperk. Al onze dierbare families moeten weten dat de dochters en zonen die zij hebben opgevoed een belangrijke rol hebben gespeeld voor het Koerdische volk en het martelaarschap hebben bereikt. Tot nu toe hebben we de martelaren uit bepaalde regio’s bekendgemaakt. De martelaren uit Urmia zullen vandaag of morgen worden bekendgemaakt. Dan blijven er nog ongeveer 40 kameraden over uit Salmas, Khoy (Xoy), Kotol, Marivan (Merîwan) en de regio Kalhor. Ook deze kameraden zullen we binnen de komende tien dagen bekendmaken.

'De martelaren hebben de weg vrijgemaakt voor nationale eenheid'

Het zijn nationale helden. Ze vertrokken vanuit plaatsen zo ver weg als Kalhor of Ardalan, reisden naar Noord-Koerdistan (Bakur) en Zuid-Koerdistan (Başûr) en sloten zich aan bij de nationale strijd. Wat is er waardevoller en eervoller dan dat? De jonge vrouwen en mannen van het Koerdische volk beschouwen dit als hun verantwoordelijkheid. Ze verlaten hun eigen regio’s en reizen naar een ander deel van Koerdistan om te strijden voor een verenigd en vrij Koerdistan. Ze vechten jarenlang met hart en ziel en bereiken het martelaarschap. Dit is een teken van de overwinning van het Koerdische volk. Dit is de weg naar Koerdische nationale eenheid. Iemand uit Lorestan, Kalhor of Ilam wendt zich naar Noord-Koerdistan. Dit is geen alledaagse zaak. Bovendien zijn dit geen kinderen. Velen van hen hebben aan de universiteit gestudeerd. Ze hebben gestudeerd, zijn gaan geloven in de ideeën van leider Apo en hebben op basis daarvan besloten om militanten, strijders en commandanten van dit volk te worden. Velen van hen hebben dat niveau inderdaad bereikt.

‘Ze hebben er alles aan gedaan om ons te vernietigen’

Er is nog een andere zaak die al onze mensen in Oost-Koerdistan moeten weten. Ik denk dat velen van hen deze ontwikkelingen al volgen en zich ervan bewust zijn. Vooral in de afgelopen tien jaar hebben we te maken gehad met uiterst zware aanvallen. 

Zoals u weet, gebruikt ons Yazidi (Êzidî)-volk het woord „ferman“ om campagnes van genocide en uitroeiing aan te duiden. Het verwijst naar een heerser die een uitroeiingsdecreet uitvaardigt, waardoor een volk door een ramp wordt getroffen. De afgelopen tien jaar heeft de Turkse staat in feite zo’n vernietigingscampagne tegen ons afgekondigd. Om ons als beweging te vernietigen, heeft zij steun verkregen van de NAVO, moderne wapens aangeschaft, de staat intern gereorganiseerd en alle macht in één enkele autoriteit geconcentreerd. Zij trachtte ons te vernietigen door middel van aanvallen met de meest geavanceerde wapens van onze tijd. Tweemaal stelden zij deadlines vast voor onze vernietiging. Eerst zeiden zij dat de PKK in april 2017 zou zijn uitgeschakeld. April 2017 kwam en ging voorbij, maar de PKK was niet verslagen. Vervolgens, in 2021, ontwikkelden ze een ander plan en lanceerden ze een aanval op Garê. Op dat moment sloten ze allianties met verschillende krachten, waaronder Irak, en gaven ze zichzelf drie maanden de tijd om ons uit te roeien. Om ons te vernietigen, gebruikten ze verboden chemische wapens, tactische kernwapens en allerlei soorten moderne wapens tegen ons. Maar er ontstond een historisch verzet tegen hen.

'Ik breng eerbiedig hulde aan de families van de martelaren'

Nooit eerder in de geschiedenis van de strijd van ons volk is er sprake geweest van zo’n langdurig verzet op dezelfde positie. Zo was er bijvoorbeeld het verzet van Kela Dimdimê, dat naar verluidt meer dan een jaar heeft geduurd. Maar het verzet in Zap duurde vijf jaar. Vijf jaar lang werd het verzet op dezelfde posities volgehouden tegen deze krachtige en verboden wapens. Achter dit verzet schuilen intelligentie, wilskracht en vastberadenheid. Dit is niet iets wat gewone mensen zouden kunnen volbrengen. De helden wier namen we hebben genoemd, hebben aan dit verzet deelgenomen. Daarom buig ik met het diepste respect voor hun heldhaftigheid. Het zijn uiterst waardevolle mensen, de helden van dit volk en dit tijdperk. Zij zijn werkelijk de pioniers van onze revolutie. Als we hier vandaag zijn, als we op deze manier kunnen spreken, als de Turkse staat gedwongen werd om contact op te nemen met leider Apo, en als dit proces in Noord-Koerdistan op gang is gekomen, dan is dat te danken aan deze helden. Ons volk in Oost-Koerdistan moet dit heel goed begrijpen. Deze kameraden, hun eigen dochters en zonen, hebben op een historische weg episch verzet geboden en zijn als martelaren gestorven. Voor ons zijn zij onsterfelijk. Hun nagedachtenis zal ons pad verlichten, en hun zaak zal de overwinning behalen. Onze families moeten hen in deze geest benaderen en de politieke lijn en de zaak van de martelaren hooghouden. Nogmaals breng ik met respect hulde aan deze helden. Ik breng eerbiedig een groet aan alle families van de martelaren, in het bijzonder aan de moeders, en betuig mijn medeleven. Ook onze harten zijn diep gekwetst. Zij waren onze kameraden. Ik betuig mijn medeleven aan u en aan alle inwoners van Oost-Koerdistan.

'Mijn medeleven gaat uit naar de PJAK-kameraden en de bevolking van Oost-Koerdistan'

De hele regio maakt een periode van grote onzekerheid door. Ik denk dat dit ook geldt voor Oost-Koerdistan. Voordat ik op deze kwestie inga, wil ik graag iets vermelden. Gisteren is er een verklaring naar de pers gestuurd. Kameraad Dersîm Bihar, lid van de Koerdische Partij voor een Vrij Leven (PJAK), is als martelaar gestorven. Ik herdenk deze gewaardeerde martelaar met respect en betuig mijn medeleven aan de familie van kameraad Dersîm Bihar, alle PJAK-kameraden en de bevolking van Oost-Koerdistan. Volgens de verklaring heeft kameraad Dersîm weerstand geboden en zijn eigen wapen tegen zichzelf gebruikt in plaats van zich over te geven. Dit getuigt van een uiterst waardevolle, zelfopofferende en heilige geest.

'De ontwikkelingen in de regio zullen gevolgen hebben voor Oost-Koerdistan'

Ons volk in Oost-Koerdistan heeft tot nu toe een bijzondere houding aangenomen. Dit is een zeer betekenisvolle houding. Ze zijn niet het instrument van wie dan ook geworden. Dat is uiterst belangrijk. Ons volk moet een derde weg inslaan, vermijden zich aan een van beide kanten te scharen en onafhankelijk blijven. Dit is tot nu toe hun houding geweest. Alle organisaties, inclusief PJAK, hebben deze lijn gevolgd. Wij achten dit gepast. De regio maakt een uiterst belangrijke en onzekere periode door. Ontwikkelingen in de regio zullen ongetwijfeld ook gevolgen hebben voor Oost-Koerdistan. Onze mensen moeten in deze periode op elke mogelijkheid voorbereid zijn, want er kan van alles gebeuren. Daarom moeten ze op elke eventualiteit voorbereid zijn. Ze moeten vertrouwen op hun eigen kracht en hun eigen organisaties. Ze moeten zich organiseren, elkaar als samenleving helpen en de solidariteit versterken. Niemand mag zich alleen voelen. De samenleving als geheel moet verenigd blijven, elkaar overal beschermen en waakzaam blijven tijdens deze belangrijke periode.

'De Iraanse staat mag de Koerden niet als vijanden beschouwen'

Het gaat erom op het juiste moment het juiste te doen. Het juiste doen op het verkeerde moment kan tot fouten leiden. De juiste maatregelen moeten op het juiste moment worden genomen. Daarom moeten ons volk en zijn politieke vertegenwoordigers uiterst alert zijn op deze kwestie. Wij zijn optimistisch over de toekomst van Oost-Koerdistan. 

Wij zijn van mening dat de komende ontwikkelingen positief zullen zijn voor onze bevolking. Maar iedereen moet kalm blijven en de situatie met terughoudendheid benaderen. Politiek, en niet oorlog, moet voorop staan. De Iraanse staat mag de Koerden in deze kritieke periode niet aanvallen of als vijanden beschouwen. Toen de Iraanse staat bijvoorbeeld op zijn zwakst was, hebben de Koerden niets gedaan om hem schade te berokkenen. Hiermee moet rekening worden gehouden. Ook de Koerden moeten kalm blijven, de ontwikkelingen volgen en daarop inspelen. Zij moeten de voorkeur geven aan dialoog boven gewelddadige methoden. Zij moeten een geest van eenheid creëren onder elkaar en met alle volkeren van Iran. Dat zou de beste aanpak zijn. Ik ben ervan overtuigd dat de toekomst van ons volk in Oost-Koerdistan positief en succesvol zal zijn. Op basis hiervan groet ik nogmaals respectvol ons volk in Oost-Koerdistan en wens ik iedereen veel succes.

 

 

 

Gerelateerde Artikelen