Koerdistan wordt geconfronteerd met ecologische vernietiging als gevolg van mijnbouwactiviteiten en projecten voor geothermische energiecentrales (GPP) en waterkrachtcentrales (HPP). Door vergunningen die worden verleend onder het mom van investeringen in energie en mijnbouw, worden bergen, bossen, waterbronnen en landbouwgrond opengesteld voor gebruik door bedrijven, terwijl natuurlijke leefgebieden gestaag kleiner worden.
In gebieden waar mijnbouw-, GPP- en HPP-projecten de leefruimtes hebben versnipperd, worden ook de bestaansmiddelen van mensen die afhankelijk zijn van landbouw en veeteelt bedreigd. Projecten die ondanks bezwaren van lokale gemeenschappen doorgaan, hebben geleid tot kritiek dat natuurlijke hulpbronnen worden opengesteld voor kapitaalinvesteringen.
Nevroz Kavak, medevoorzitter van de afdeling Diyarbakır (Amed) van de Kamer van Milieutechnici, sprak met ANF Nieuwsagentschap over de ecologische vernietiging in de regio en de gevolgen van energie- en mijnbouwprojecten.
De vernietiging van het milieu heeft een alarmerend niveau bereikt
Nevroz Kavak verklaarde dat de milieuvernietiging in de hele regio de laatste tijd tot een alarmerend niveau is gestegen. Kavak zei: „Eerlijk gezegd is de milieuvernietiging de laatste tijd in een groot deel van de regio gestaag toegenomen. Toen we deze kwesties begonnen te bespreken – als mensen die ze niet alleen vanuit ecologisch perspectief, maar ook vanuit technisch en wetenschappelijk oogpunt benaderen – konden we er enigszins anders naar kijken. Wanneer we deze technische benadering combineren met een ecologisch perspectief, zien we dat er de laatste tijd in heel Turkije, maar met name in deze regio, zeer intensieve en systematische milieuschade plaatsvindt.”
Wij verzetten ons tegen winstgedreven logica, niet tegen hernieuwbare energie
Nevroz Kavak zei dat ze in hun milieustrijd vaak de vraag krijgen: „Zijn jullie ook tegen hernieuwbare energie?”, en voegde eraan toe dat ze de kwestie benaderen vanuit een ecologisch en maatschappelijk bewust perspectief.
Kavak benadrukte dat ze niet categorisch tegen schone energie zijn en vervolgde: “Als we deze kwesties aan de orde stellen, wordt ons meestal gevraagd: ‘Spraak je dan niet je eigen wetenschap tegen? Ben je tegen projecten zoals zonne-energiecentrales (SPP’s), GPP’s en windenergiecentrales (WPP’s)?’ Er zijn natuurlijk technische verklaringen voor deze kwesties. We kunnen de kwestie echter niet uitsluitend vanuit de logica van hernieuwbare energie bekijken; we moeten een ecologisch perspectief ontwikkelen. We zijn zeker niet categorisch tegen hernieuwbare energiebronnen. Juist in een tijd waarin we zo intens worstelen met de klimaatcrisis, is het voor ons onmogelijk om ons te verzetten tegen zonne-, geothermische of windcentrales. Integendeel, dit zijn oplossingen voor schone energie die we juist proberen te stimuleren.
Met name Diyarbakır, evenals de bredere regio met onder meer Mardin (Mêrdîn), Batman (Êlih) en Urfa (Riha), heeft een ligging die zorgt voor overvloedig zonlicht van hoge kwaliteit. Natuurlijk moeten we gebruikmaken van zonne-energie in plaats van fossiele brandstoffen en ons richten op SPP-projecten om in onze behoefte aan schone energie te voorzien.
Maar juist hier begint het probleem: waar wij ons tegen verzetten, zijn projecten die uitsluitend worden gedreven door economische belangen en winstbejag, projecten die aan het kapitaal worden overgelaten, en de minachting voor het ecologisch evenwicht. Zelfs als technische professionals kunnen wij geen goedkeuring hechten aan projecten die zijn ontwikkeld vanuit een benadering waarin de natuur, het water, de bodem, de lucht, de mensen die deel uitmaken van dat ecosysteem en de lokale bevolking buiten beschouwing worden gelaten.”
De lokale bevolking kan niet profiteren van de opgewekte energie
Nevroz Kavak zei dat er ernstige tegenstrijdigheden en tragikomische situaties zijn bij de uitvoering van deze projecten: “Er doen zich nogal wat tragikomische situaties voor tijdens de uitvoering van deze projecten. Externe of buitenlandse kapitaalgroepen komen naar de regio en voeren projecten uit. Helaas kunnen de lokale bewoners in de plattelandsgebieden waar deze projecten worden gerealiseerd echter niet profiteren van de geproduceerde energie. Ondanks de belofte om energie te produceren, blijven de mensen die direct naast deze projecten wonen zonder toegang tot energie.
Kortom, wij verzetten ons tegen projecten die geen rekening houden met het milieu en het ecologisch evenwicht, de lokale bevolking negeren en uitsluitend door winstbejag worden gedreven. Dit betekent niet dat wij tegen hernieuwbare energiebronnen zijn die in overeenstemming zijn met de natuur.”
Landbouw- en veeteeltgebieden worden bedreigd
Nevroz Kavak benadrukte dat maatschappelijke organisaties, kamers van architecten en ingenieurs, en milieuverenigingen het ondersteunen van sociale en ecologische strijd als een historische verantwoordelijkheid beschouwen.
Ze noemde het geplande project in Varto (Gimgim), een district van Muş, als voorbeeld: “Het GPP-project dat momenteel in Varto wordt gepland, is bijvoorbeeld bedoeld om te worden gebouwd op vruchtbare landbouwgrond. Wij vinden dat de aanpak hier veel realistischer en rationeler moet zijn. De mensen in dat gebied zijn voor hun levensonderhoud afhankelijk van twee belangrijke bronnen: veeteelt en landbouw. Het is niet juist om deze realiteit te negeren en uitsluitend op basis van economische belangen te handelen. Als je naar zeer vruchtbare grond gaat die actief wordt gebruikt en daar deze energiecentrales probeert te bouwen, dan moeten we ons daar natuurlijk tegen verzetten.”
MEB-procedures worden uitgevoerd zonder dat het publiek hiervan op de hoogte is
Nevroz Kavak zei dat het uitvoeren van kapitaalgedreven projecten zonder rekening te houden met de belangen van de lokale bevolking ernstige maatschappelijke gevolgen heeft: „Wanneer dit soort projecten wordt uitgevoerd zonder rekening te houden met de belangen van de mensen en de samenleving, heeft dat zeer ernstige negatieve gevolgen. De lokale bevolking moet, zoals wettelijk vereist, daadwerkelijk kunnen deelnemen aan milieueffectbeoordelingsprocessen (EIA) en bijeenkomsten. Deze processen moeten nauwlettend worden gevolgd en gecontroleerd, niet alleen door lokale autoriteiten, maar ook door de relevante instanties van de centrale overheid. Anders is het onvermijdelijk dat de mensen in de regio – die al eeuwenlang afhankelijk zijn van landbouw en veeteelt en toch al over beperkte sociaaleconomische middelen beschikken – zullen reageren en actie ondernemen wanneer zij van deze bestaansmiddelen worden beroofd.”
Energie voor wie en waarvoor?
Nevroz Kavak zei dat milieubescherming een fundamentele verantwoordelijkheid is van ieder individu en dat de ecologische strijd niet uitsluitend aan deskundigen mag worden overgelaten.
Kavak zei verder: „Wij zijn van mening dat milieubescherming een fundamentele verantwoordelijkheid is van ieder mens; ecologie mag niet worden gezien als de verantwoordelijkheid van uitsluitend milieutechnici, activisten of bepaalde individuen. Ieder individu zou zich moeten gedragen als een milieutechnicus en een ambassadeur voor ecologie. Naast onze individuele verantwoordelijkheden dragen openbare instellingen met de bevoegdheid om projecten goed te keuren, op elk niveau – van lokale overheden tot de centrale overheid – zeer zware verantwoordelijkheden. Voordat projecten worden goedgekeurd, moeten alle noodzakelijke beoordelingen vanuit elk perspectief worden uitgevoerd en moeten alle kritische vragen worden gesteld.
Als individuen en maatschappelijke organisaties die de natuur proberen te beschermen, doen we alles wat we kunnen, maar deze inspanningen mogen niet beperkt blijven tot ons. De vragen ‘Energie voor wie?’ en ‘Energie waarvoor?’ moeten oprecht worden gesteld, zonder uitsluitend op economische belangen te focussen. Geen enkel project op het gebied van hernieuwbare energie kan op zichzelf als toereikend worden beschouwd zonder te analyseren voor wie de energie bestemd is, waar het project zal worden uitgevoerd en welke ecologische gevolgen het zal hebben. Als we bij het opwekken van energie geen rekening houden met water, bodem, lucht en het ecosysteem, zal er voor toekomstige generaties geen leefomgeving meer overblijven.”
De lokale bevolking mag niet de prijs van de ontwikkeling moeten betalen
Kavak zei dat er elke dag nieuwe mijnbouw- en energievergunningen worden verleend zonder rekening te houden met de biodiversiteit en de waterbekkens, terwijl de natuur op deze vernietiging reageert in de vorm van de klimaatcrisis, overstromingen en rampen.
Kavak concludeerde: “Vandaag de dag worden er met de dag vergunningen verleend voor verschillende mijnen en projecten zonder dat de biodiversiteit, de luchtkwaliteit en de grondwaterbekkens van de regio worden beschermd, en zonder dat de nodige beoordelingen worden uitgevoerd. Wij vinden het niet juist of oprecht dat dergelijke processen, die in de regio met name de laatste tijd zijn toegenomen, worden uitgevoerd zonder de lokale bevolking erbij te betrekken. Op basis van wetenschappelijke en technische kennis moeten we ons verzetten tegen de vernietiging van de natuur en leefgebieden onder het mom van ‘we gaan energie produceren’.”
Wij zijn ertegen dat de lokale bevolking de prijs betaalt en de last van de ontwikkeling draagt, en dat projecten uitsluitend aan bepaalde kapitaalgroepen worden toevertrouwd. Een aanpak die geen rekening houdt met bossen, landbouwgrond en de leefgebieden van levende wezens is onaanvaardbaar. Ja, we hebben energie nodig, maar we mogen niet vergeten dat we ook een duurzaam ecosysteem nodig hebben. We moeten in de hele samenleving het bewustzijn over de noodzaak van natuurbescherming vergroten en de participatie stimuleren. Geconfronteerd met zulke ernstige milieubeschadiging ontwikkelt de natuur ook een afweermechanisme; we ondervinden de gevolgen daarvan nu al in de vorm van klimaatverandering, overstromingen en natuurrampen. We moeten deze processen daarom op een participatieve, pluralistische en gemeenschappelijke manier benaderen.”
