- Noord-Koerdistan
Veertien jaar zijn verstreken sinds 34 burgers, onder wie 19 minderjarigen, op 28 december 2011 omkwamen bij een bombardement door Turkse gevechtsvliegtuigen in het dorp Roboski, in het district Uludere in Şırnak. De slachtoffers werden herdacht bij hun graven op de verjaardag van het bloedbad, dat een open wond blijft in de geschiedenis en het geheugen van het Koerdische volk, aangezien de daders nooit voor de rechter zijn gebracht.
Naast de families van de slachtoffers woonden ook DBP-covoorzitter Keskin Bayındır, DEM-partijcovoorzitter Tülay Hatimoğulları, vertegenwoordigers van de Mensenrechtenvereniging (IHD), KESK (Confederatie van Vakbonden van Overheidsmedewerkers), Socialistische Partij van de Onderdrukten (ESP), de orde van advocaten, politieke partijen, democratische massale organisaties en talrijke individuen aanwezig bij de herdenking in het dorp Roboski op zondag.
Tülay Hatimoğulları wees er in haar toespraak op dat de meeste slachtoffers kinderen waren en zei dat Roboski niet was vergeten en ook niet zou worden vergeten. “Hun glimlach werd onderbroken, hun spelletjes werden onderbroken, hun schoolopleiding werd onderbroken. Kinderen en jongeren die de grens moesten oversteken om hun families te onderhouden, werden gedood tijdens een intens bombardement”, zei ze.
Hatimoğulları herinnerde eraan dat de staat na het bloedbad heeft gezwegen en vervolgde: “We vragen al 14 jaar: is Roboski die dag besproken tijdens de vergadering van de Nationale Veiligheidsraad? Dit moet worden opgehelderd. Gedurende 24 uur is er geen enkele verklaring afgelegd. Daarna zeiden ze dat het om ‘verkeerde inlichtingen’ en een ‘operationeel ongeval’ ging. Er kwam geen excuses, geen condoleances, geen proces.”
“Als het om verkeerde inlichtingen ging, moeten degenen die deze hebben verstrekt worden geïdentificeerd. Zo niet, dan moeten degenen die het bevel hebben gegeven om de vliegtuigen te laten opstijgen en toe te slaan, worden ontmaskerd en voor de rechter worden gebracht”, aldus de medevoorzitter van de DEM-partij, die benadrukte dat het bloedbad in Roboski een misdaad tegen de menselijkheid was.
Hatimoğulları wees erop dat de staat probeerde de zaak Roboski te sluiten en dat er in het land nog steeds een tweeledig rechtssysteem bestond. “Dit is een ernstige misdaad. Degenen die de orders hebben gegeven, die de bommen op de kinderen hebben laten vallen, zijn bekend en moeten onmiddellijk voor de rechter worden gebracht”, zei ze.
Verwijzend naar het door Abdullah Öcalan geïnitieerde proces voor vrede en een democratische samenleving, verklaarde Hatimoğulları: “Er is al 50 jaar bloed vergoten op dit land. We zeggen dat het genoeg is geweest. We willen vrede. Maar een eervolle vrede is niet mogelijk zonder de pijn en de waarheid onder ogen te zien.”
Ze benadrukte dat het onder ogen zien van Roboski een voorwaarde is voor vrede en zei “De weg naar vrede in dit land loopt via het onthullen van de waarheid over Roboski. Er is een oprechte verontschuldiging en een serieuze confrontatie nodig.”
Hatimoğulları verklaarde dat de families van Roboski ondanks al hun leed voor vrede hebben gepleit, en vestigde de aandacht op de oproep tot vrede van de familie Encü bij het graf. “Er is niets waardevoller dan mensen wier harten vervuld zijn van pijn en die vrede eisen.”
Hatimoğulları benadrukte dat het dankzij het eervolle verzet en de offers van het Koerdische volk mogelijk is om vandaag over vrede te praten, en zei: “Onze strijd zal doorgaan totdat er een eerlijk en gelijkwaardig systeem is ingesteld, waarin kinderen niet gedwongen worden om over de grenzen heen te werken.”
DBP-covoorzitter Keskin Bayındır verklaarde in zijn toespraak dat de zaak Roboski niet was afgesloten en ook niet zou worden afgesloten. “Er zal geen vrede zijn zonder gerechtigheid voor Roboski. Vrede kan niet op één been staan”, zei hij.
Bayındır benadrukte dat het verleden niet kan worden vergeten en verklaarde: “We zullen de zaak Roboski blijven volgen totdat er gerechtigheid is gedaan op dit land. We waren hier gisteren en we zullen hier morgen zijn.”
De herdenking werd afgesloten met het leggen van anjers op de graven van de slachtoffers en het uitspreken van gebeden.
