De Koerdische Vrouwenbeweging in Europa (TJK-E) heeft een schriftelijke verklaring uitgegeven over de recente contacten van Ahmed al-Sharaa (al-Jolani) in Duitsland en het Verenigd Koninkrijk.
In de verklaring staat: “De aanslagen die op 6 januari 2025 in Damascus zijn gepleegd en gericht waren op de overwegend Koerdische wijken Sheikh Maqsoud (Şêxmeqsûd) en Ashrafiyah (Eşrefiyê), vormen een geplande poging tot vernietiging die gericht is op de verworvenheden en het voortbestaan van het Koerdische volk. Deze aanslagen tegen Rojava zijn duidelijk bedoeld om de wil van een volk te breken en de verworvenheden die zij hebben veiliggesteld teniet te doen.
De protesten die in reactie op deze aanvallen in de vier delen van Koerdistan, in Europa en in vele delen van de wereld zijn ontstaan, hebben aangetoond dat het Koerdische volk niet alleen staat. Hoewel de aanvallen zijn gestopt als gevolg van publieke druk en een gedwongen dialoogproces, betekent dit niet dat de dreiging is verdwenen. Integendeel, de situatie blijft fragiel en tijdelijk.
De rechten van vrouwen worden systematisch geschonden
De bewering dat er sprake is van „democratie“, zoals die door de interim-regering onder leiding van Ahmed al-Sharaa wordt gedaan, strookt niet met de werkelijkheid. Deze bewering valt volledig in duigen, vooral als het om vrouwen gaat. Vrouwen worden niet als gelijkwaardige individuen erkend, hun rechten worden stelselmatig geschonden en hun vrijheid van vereniging wordt belemmerd. Dit toont duidelijk aan dat de regering nog steeds een patriarchale en onderdrukkende aard heeft.
De historische erfenis van Koerdische vrouwen die in 2014 in de frontlinie stonden tegen de wreedheid van ISIS is duidelijk. Dit verzet is een wereldwijd symbool geworden. Desondanks is het nalaten om de zelfverdedigingsmachten en georganiseerde structuren van vrouwen grondwettelijk te waarborgen een bewuste politieke keuze en onaanvaardbaar.
Het systeem dat door vrouwenorganisaties in Rojava is opgebouwd, is niet alleen voor Koerden; het is een concreet model van een gelijkwaardig, vrij en collectief leven voor iedereen, van Druzen tot Arabieren, van Turkmenen tot Armeniërs en diverse geloofsgemeenschappen. Deze realiteit kan niet worden genegeerd.
Aanvallen op alawieten en Armeniërs komen neer op medeplichtigheid
Het door de vingers zien van aanvallen op Arabische alawieten en het Armeense volk komt neer op directe medeplichtigheid. Het lot van honderden mensen die op 6 januari 2026 door HTS (Hayat Tahrir al-Sham) en ISIS zijn ontvoerd, is nog steeds niet bekend, wat onaanvaardbaar is. Het aanhoudende gebrek aan informatie over de journalisten Eva Maria Michelmann en Ahmed Polat, die op 18 januari 2026 zijn ontvoerd, toont duidelijk aan dat deze structuur geen verantwoording aflegt.
Een regering die beweert de democratie hoog te houden, kan geen legitimiteit claimen zonder verschillen te erkennen en de wil van vrouwen te aanvaarden. Tenzij de vrije organisatie van vrouwen grondwettelijk wordt gewaarborgd, blijft het discours over „democratie“ niet meer dan loze propaganda.
Het normaliseren van het bezoek legitimeert antidemocratische praktijken
Het bezoek van Ahmed al-Sharaa mag niet dienen om deze realiteiten te verdoezelen in naam van economische belangen. Anders draagt het bij aan het verlenen van internationale legitimiteit aan een antidemocratische structuur. Als Duitsland en het Verenigd Koninkrijk hun eigen waarden ondermijnen omwille van hun belangen, zal dat de onderdrukking in de regio alleen maar versterken.
Het standpunt is op dit moment duidelijk: men moet óf aan de kant van de waarheid, gerechtigheid en gelijkheid staan, óf een indirecte voorstander worden van een beleid van onderdrukking en ontkenning. Alle democratische kringen mogen niet zwijgen over het bezoek van Ahmed al-Sharaa aan Duitsland en het Verenigd Koninkrijk. De normalisering van dit bezoek betekent de legitimering van antidemocratische praktijken. Zwijgen is instemmen.
De gelijkheid van vrouwen moet grondwettelijk worden gewaarborgd
Daarom moet iedereen een duidelijk en ondubbelzinnig standpunt innemen. De erkenning van vrouwen als gelijken en de grondwettelijke waarborging van hun zelfverdedigingsmiddelen en organisatiestructuren zijn onontbeerlijk.
De maatschappelijke positie van vrouwen vereist niet alleen individuele rechten, maar ook een gelijkwaardige en effectieve vertegenwoordiging in de publieke sfeer.
De kwaliteit van democratische systemen wordt afgemeten aan de mate waarin vrouwenrechten zijn geïnstitutionaliseerd en in hoeverre componenten van het maatschappelijk middenveld bij dit proces worden betrokken. Voor een duurzame democratische structuur is het een strategische noodzaak dat vrouwen gelijke beslissingsbevoegdheid hebben, en niet louter uitvoerende rollen vervullen.”
