De leider van het Koerdische volk, Abdullah Öcalan, heeft een boodschap gestuurd naar het 34e Internationale Koerdische Cultuurfestival, dat eerder vandaag van start is gegaan in de Duitse stad Dortmund. De boodschap werd voorgelezen door Veysel Aktaş, een lid van het secretariaat van İmralı, die ook aanwezig is op het festival.
In zijn boodschap verklaarde Öcalan het volgende:
„Aan de Cultuurconferentie;
Beste vrienden, beste deelnemers,
Ik groet u ter gelegenheid van het Cultuurfestival dat u hebt georganiseerd. Ik hoop dat deze bijeenkomst zal bijdragen aan uw streven naar vrijheid, ervoor zal zorgen dat culturen elkaar beter leren kennen en de visie op een gezamenlijke toekomst zal versterken.
Vandaag staan we aan de vooravond van een nieuw tijdperk. Nu we de conflicten en het leed uit het verleden achter ons laten, moeten we lering trekken uit wat er is gebeurd en een nieuwe weg voorwaarts inslaan. De kern van deze weg wordt gevormd door een democratische samenleving, democratische politiek en het vermogen van volkeren om vrij samen te leven.”
Identiteiten, talen en culturen kunnen niet door onderdrukking worden uitgeroeid
Het is een algemeen principe: samenlevingen verdwijnen niet. Identiteiten, talen en culturen kunnen niet door onderdrukking worden uitgeroeid. Het is niet onze taak om verschillen tegen elkaar uit te spelen, maar om een democratische orde op te bouwen waarin elk volk vrij kan bestaan met zijn eigen identiteit en cultuur, en waarin samenleven mogelijk is.
Beste mensen, geachte deelnemers,
Het proces voor vrede en een democratische samenleving dat wij hebben ontwikkeld, moet ook binnen dit historische kader worden begrepen. Dit proces is niet louter de verkondiging van een nieuw politiek standpunt. Het is ook een uiting van de wil om een oude vorm van strijd achter ons te laten en een nieuw tijdperk in te luiden.
Wat zullen we dan in de plaats van het oude stellen?
De fundamentele benadering waartoe we zijn gekomen, is democratische integratie. Democratische integratie betekent niet dat een samenleving haar identiteit, cultuur of maatschappelijk bestaan moet opgeven. Integendeel, het betekent dat mensen vrij binnen de samenleving kunnen bestaan met hun eigen identiteit en hun maatschappelijk leven op democratische wijze kunnen organiseren.
Er is behoefte aan meer politiek, betere organisatie en een krachtigere democratische strijd
Een van de fundamentele taken die voor ons liggen, is ervoor te zorgen dat degenen die in ballingschap zijn gedreven of als illegaal zijn bestempeld, kunnen terugkeren naar hun land, zich kunnen bezighouden met democratische politiek en kunnen meewerken aan het vormgeven van hun eigen toekomst. Het zou verkeerd zijn om dit te zien als het opgeven van vrijheid. Een dergelijke benadering zou erop wijzen dat men zowel de historische ervaringen die we hebben doorgemaakt als de behoeften waarmee we vandaag worden geconfronteerd, niet goed begrijpt.
Integendeel, het gaat hier om een vreedzame transformatie die lering trekt uit de eigen historische ervaring en waarin de kracht van de democratische politiek, in plaats van geweld en oorlog, centraal staat. Vanaf nu is er behoefte aan meer politiek, betere organisatie en een krachtigere democratische strijd.
De lokale wil moet een stem en beslissingsbevoegdheid krijgen
Dit is ook mijn opvatting van communalisme. De samenleving in staat stellen zichzelf te organiseren betekent niet dat de staat door de samenleving wordt vervangen. Het gaat er in wezen om de samenleving tot een actief en constitutief subject van het democratische leven te maken. Daarom mag het democratische leven niet worden gezien als iets dat zich uitsluitend beperkt tot vertegenwoordiging in het parlement en politieke partijen.
Lokale besturen, culturele en onderwijsinstellingen, vrouwenorganisaties, jongereninitiatieven, coöperaties en alle vormen van organisatie die mensen rondom hun eigen leven opzetten, zijn belangrijke onderdelen van het democratische leven.
Vandaag de dag is, zowel in Europa als in vele andere delen van de wereld, een van de fundamentele problemen waarmee we worden geconfronteerd het gebruik van de natuurlijke en economische hulpbronnen van samenlevingen zonder hun toestemming. We moeten onze democratische rechten uitoefenen tegen de ongebreidelde exploitatie van ondergrondse en bovengrondse hulpbronnen door internationale bedrijven en tegen het negeren van de wil van lokale gemeenschappen.
De lokale gemeenschap moet niet alleen worden geraadpleegd, maar moet ook daadwerkelijke beslissingsbevoegdheid hebben
Als een regio beschikt over delfstoffen, olie, water of andere natuurlijke hulpbronnen, moeten de mensen die er wonen inspraak en beslissingsbevoegdheid hebben over hoe die hulpbronnen worden gebruikt. De lokale gemeenschap moet niet alleen worden geraadpleegd, maar moet ook daadwerkelijke beslissingsbevoegdheid hebben.
Urfa is hiervan een treffend voorbeeld. In deze regio, een van de belangrijkste centra van de neolithische cultuur, heersen vandaag de dag nog steeds ernstige armoede en werkloosheid. Mensen uit Urfa zijn over de hele wereld verspreid. Deze situatie toont ons ook de gevolgen die kunnen ontstaan wanneer een samenleving het recht verliest om zeggenschap te hebben over haar eigen hulpbronnen en haar eigen toekomst.
We kunnen niet spreken van een werkelijk democratische samenleving waarin vrouwen niet vrij zijn
Bij deze gelegenheid wil ik ook bijzondere nadruk leggen op het recht van vrouwen om beslissingen te nemen over hun eigen leven. We kunnen niet spreken van een werkelijk democratische samenleving waarin vrouwen niet vrij zijn. Elke vorm van dwingende inmenging in het leven en de vrije wil van vrouwen is onaanvaardbaar.
Een ander fundamenteel aspect van een democratische oplossing is de vrijheid van identiteit, geloof, gedachte en cultuur. Ervoor zorgen dat Koerden of welke andere sociale groep dan ook volgens hun eigen taal, cultuur en identiteit kunnen leven, mag niet als een bedreiging worden gezien. Het gaat er hier in wezen om dat de staat deze maatschappelijke ontwikkeling niet mag belemmeren. De rol van de staat is niet om de samenleving in één enkele vorm te gieten, maar om de voorwaarden te scheppen waarin verschillende identiteiten en gemeenschappen democratisch en vrij kunnen samenleven.
Wat vandaag tegen de jongeren in Europa, tegen alle democratische krachten in Turkije en het Midden-Oosten, en tegen iedereen die zich inzet voor de strijd gezegd moet worden, is dit:
De strijd die voor ons ligt, zal niet gemakkelijker worden, maar juist moeilijker.
De sterkste verdediging is een georganiseerde samenleving
Deze strijd is tegenwoordig echter niet langer in de eerste plaats een gewapende strijd, maar een strijd op het gebied van politiek, organisatie, cultuur, economie en sociale solidariteit. Nu we een tijdperk achter ons laten, moet het speelveld van de democratische strijd worden verbreed. De sterkste verdediging is een georganiseerde samenleving. Een samenleving die in staat is haar eigen problemen op te lossen, haar eigen instellingen op te bouwen, haar eigen cultuur te behouden en zich bezig te houden met democratische politiek, kan ook haar eigen toekomst effectiever verdedigen.
Ik ben van mening dat Europa dit proces niet louter als een toeschouwer van buitenaf mag benaderen. De historische ervaring van Europa toont aan welke ernstige gevolgen oorlogen en conflicten waarin de natiestaat centraal staat, kunnen hebben. Maar diezelfde geschiedenis laat ook zien dat modellen mogelijk zijn waarin verschillende identiteiten en volkeren binnen een democratisch rechtskader naast elkaar kunnen bestaan.
Zonder vertrouwen kan geen enkele democratische transformatie duurzaam zijn
Wat we vandaag nodig hebben, is niet de scheiding van volkeren en geloofsovertuigingen van elkaar, maar hun vermogen om democratisch samen te leven met behoud van hun eigen vrijheden en identiteiten.
Er kan natuurlijk kritiek en bezwaar zijn met betrekking tot de aard en de theoretische dimensies van het proces dat we hebben ontwikkeld. Dit mag echter geen belemmering vormen om samen te komen en zij aan zij te strijden. Laten we samenwerken, door middel van kritiek, om de tekortkomingen van dit nieuwe tijdperk aan te pakken.
Om dit te bereiken, moet er eerst vertrouwen worden opgebouwd.
Zonder vertrouwen kan geen enkele democratische transformatie duurzaam zijn. Daarom mogen politieke en juridische hervormingen niet worden uitgesteld, moeten belemmeringen voor de democratische politiek worden weggenomen en moeten er omstandigheden worden gecreëerd waarin alle betrokkenen bij het proces zich veilig kunnen voelen. Ik hoop dat uw festival een bijdrage zal leveren aan deze discussie en ertoe zal bijdragen dat volkeren elkaar beter begrijpen en dichter tot elkaar groeien.
De taak van het nieuwe tijdperk is niet om het verleden opnieuw te beleven, maar om ervan te leren en een nieuw leven op te bouwen dat vrijer en democratischer is en waarin samenleven mogelijk is.
Ik groet u allen met respect.
Abdullah ÖCALAN
İmralı”
