Werknemers, vrouwen en jongeren zullen, samen met de hele mensheid, overal ter wereld 1 mei vieren. Ook wij vieren deze dag van solidariteit en strijd voor de hele mensheid.
1 mei werd aanvankelijk gevierd als een dag van solidariteit onder werknemers en van strijd tegen het kapitalisme. Tegenwoordig is het uitgegroeid tot een dag van democratisch socialisme voor de hele mensheid. Het kapitalisme staat vandaag de dag veel vijandiger tegenover de samenleving en de mensheid dan 150 jaar geleden. De mensheid kan nu alleen nog bestaan voor zover zij strijdt tegen het kapitalisme en zijn moderniteit. De samenleving, de socialiteit, is de bestaanswijze van de mensheid. Vandaag de dag heeft het kapitalisme zijn vijandigheid jegens de samenleving tot een ongekend niveau opgevoerd. De samenleving en de mensheid strijden om te overleven onder de kapitalistische moderniteit. In die zin is 1 mei een dag van solidariteit en strijd geworden voor de mensheid om de samenleving zelf in stand te houden. Zo bezien kan 1 mei worden gevierd op een manier die zijn historische inhoud en betekenis waardig is.
1 mei moet nu het vaandel van de bevrijding voor de hele mensheid worden. De strijd voor vrijheid, democratie en socialisme tegen het kapitalisme moet op deze dag zijn hoogtepunt bereiken. Alle pleinen moeten gevuld zijn met het bewustzijn van democratisch socialisme.
We gaan deze 1 mei in te midden van een Derde Wereldoorlog die zich concentreert in het Midden-Oosten. De Verenigde Staten en Israël laten bommen regenen over de hele regio. Iran, een van de partijen in deze oorlog, slacht duizenden demonstranten af op straat en probeert de aspiraties van mensen en gemeenschappen naar vrijheid en democratie de kop in te drukken door elke dag galgen op te richten. Vrouwen wordt met geweld voorgeschreven wat ze moeten dragen en hoe ze moeten leven. De wereld lijdt enerzijds onder de aanval van kapitalistische modernistische machten, en anderzijds kreunt ze onder de onderdrukking van autoritaire en repressieve krachten. Tom Barrack, de Amerikaanse ambassadeur in Turkije, zegt dat wat er in het Midden-Oosten nodig is, geen democratie is, maar dictators en autoritaire regimes. Door te zeggen dat samenwerking het belangrijkste is, wordt openlijke vijandigheid jegens volkeren verkondigd.
Deze realiteit toont de dringende noodzaak aan om een alternatief van vrijheid en democratie voor de volkeren te bevorderen tegen de hegemonische machten van de kapitalistische moderniteit en de despotische heerschappij. Dit maakt het op zijn beurt noodzakelijk om ons te verenigen rond het democratisch socialisme en de strijd op te voeren.
Voor de Koerden is de kapitalistische moderniteit ook een nationale vijand. Door de geschiedenis heen hebben de Koerden zich via hun gemeenschapsgerichte levenswijze verzet tegen alle vormen van aanvallen. Deze sociale verbondenheid vormde hun meest fundamentele bron van verzet. Door sociale banden te verbreken, droogt het kapitalisme de meest fundamentele historische bron van verzet van de Koerden op. Dit creëert de voedingsbodem voor alle vormen van genocidaal en kolonialistisch beleid tegen de Koerden. Om deze reden moeten de Koerden ook de 1 mei-pleinen, waar de samenleving wordt verdedigd tegen de kapitalistische moderniteit, omvormen tot een grote strijd voor vrijheid. Democratisch socialisme is de meest geschikte weg voor de Koerden om hun bestaan, vrijheid en democratisch leven veilig te stellen.
Koerden kunnen geen vrij en democratisch leven bereiken tenzij ze 1 mei, net als Newroz, omvormen tot een strijd voor bestaan, vrijheid en democratie. In alle landen en in het hele Midden-Oosten is de strijd voor democratie, vooral voor Koerden, een strijd voor bestaan, vrijheid en democratie. Voor Koerden is de strijd voor democratisering een fundamentele strategie van bevrijding. Zeggen “wat betekent democratie voor ons?” is denken zoals de genocidale koloniale machten in Turkije, Iran, Irak en Syrië. Het is een mentaliteit delen met degenen die de Koerden willen onderwerpen aan genocide onder ondemocratische systemen. Degenen die zeggen dat democratie niets voor hen betekent, worden een ander gezicht van vijandigheid jegens de Koerden. De voorhoede van de anti-Koerdische vijandigheid zijn de vijanden van de democratie.
De Koerden moeten op 1 mei de krachten bundelen met alle democratische en vrijheidsstrijdende krachten. Ze moeten de pleinen vullen met dezelfde grote opwinding en hetzelfde enthousiasme als tijdens Newroz. Wie de geest en het enthousiasme van 1 mei niet voelt, kan niets betekenen voor de vrijheidsstrijd van het Koerdische volk. Het kan niet zo zijn dat men oproept tot een oplossing voor de Koerdische kwestie, maar tegelijkertijd nalaat om samen met de Turkse vrijheids- en democratische krachten en socialistische bewegingen de pleinen op 1 mei te vullen. Zoiets is onmogelijk. Bovenal moeten het de Koerden zijn die de pleinen op 1 mei het meest vullen.
Als het Vredes- en Democratische Samenlevingsproces wil slagen, moeten de Koerden en alle democratische krachten de pleinen vullen en hun stem verheffen tegen het ondemocratische politieke systeem van Turkije en de praktijken daarvan. Dit is ook wat Abdullah Öcalan, de architect van de Oproep tot Vrede en een Democratische Samenleving, bepleit.
Deze 1 mei moet ook een dag zijn waarop de vlag van het democratisch socialisme, zoals voorgesteld door Abdullah Öcalan, wordt gehesen. Vrouwen en jongeren, als voorhoede en drijvende krachten van het democratisch socialisme, moeten zowel de pleinen vullen als blijk geven van een wil die het succes van het Vredes- en Democratische Samenlevingsproces kan waarborgen. Zij moeten ook een krachtige boodschap sturen naar de staat en de regering, die hebben nagelaten te reageren op het vredes- en democratische samenlevingsproces.
Lang leve 1 mei.
Lang leve het democratisch socialisme.
Auteur: Dr. Hayri Hazargöl
Dit stuk verscheen oorsprongelijk in de krant Yeni Yasam Gazetesi
Yeni Yaşam Gazetesi, sinds mei 2018 een Turkse krant, richt zich op nieuws uit Turkije en de wereld, met een vaak kritische benadering. De krant staat bekend om haar oppositie-standpunten, wat regelmatig heeft geleid tot toplatma-besluiten (inbeslagnames) en censuur. Ze publiceren zowel in gedrukte vorm als online en via sociale media.
