- Turkije
ANF Nieuwsagentshap sprak met Ibrahim Akbay, lid van de Jeugdvergadering van de Volkspartij voor Gelijkheid en Democratie (DEM-partij), over de rol van jongeren in het Vredes- en Democratisch Maatschappijproces, de obstakels die tijdens dit proces zijn ondervonden en ideologische transformatie.
Wat is de fundamentele rol die jongeren vervullen in het Vredes- en Democratische Samenlevingsproces?
Als de vormende en leidende kracht van de samenleving dragen jongeren een historische verantwoordelijkheid in het vredes- en democratische samenlevingsproces. Tegenwoordig is het niet mogelijk om de rol van de jeugd louter te beperken tot het uitvoeren van bestaande partijactiviteiten of routinematige jeugdorganisatie. In deze periode, waarin de opbouw van een democratische samenleving, een democratische natie en communes centraal staat, is de praktische leidende rol van de jeugd verweven met ideologisch leiderschap.
De grootste verantwoordelijkheid om de samenleving inzicht te geven in de waarden die worden verdedigd, de strijd die wordt gevoerd en het leven dat wordt nagestreefd, rust op de schouders van de jeugd, jonge vrouwen en de vrouwenbeweging. Jongeren blijven de leidende drijvende kracht van de samenleving, zowel specifiek in dit historische proces als onafhankelijk daarvan in elke periode.
Naast positieve verwachtingen ten aanzien van het proces zijn er ook een aantal praktijken die niet in overeenstemming zijn met de principes en grondbeginselen van het Vredes- en Democratisch Maatschappijproces. Hoe beoordeelt u deze situatie?
Na een strijd van bijna 50 jaar blijven er in het proces dat in gang is gezet door de stappen van Abdullah Öcalan praktijken bestaan die niet stroken met de geest van vrede en een democratische samenleving. Het uitblijven van de uitvoering van het ‘Recht op Hoop’, de voortzetting van het curateleregime, het vasthouden van gekozen politici in de gevangenis, ecologische vernietiging en onderdrukking en arrestaties gericht tegen jongeren springen eruit als de meest opvallende obstakels voor het proces.
Zelfs als het proces leidt tot politieke normalisatie, zal de sociale en politieke strijd voortduren en een nieuwe dimensie aannemen. Hoewel er wellicht een einde aan het gewapende conflict kan worden gemaakt, is het duidelijk dat de staat zijn speciale oorlogsbeleid en zijn cultuur van straffeloosheid niet heeft opgegeven. We moeten niet alleen naar vandaag kijken, maar ook naar gisteren. Zo werd Selçuk Mızraklı na zeven jaar vrijgelaten, simpelweg omdat hij de politieke wil van het Koerdische volk vertegenwoordigde. Er zijn nog vele andere gekozen functionarissen die gevangen blijven.
Het feit dat personen die de politieke wil van het volk vertegenwoordigen jarenlang in de gevangenis worden vastgehouden, toont aan dat de politieke sfeer nog steeds niet is opengesteld voor de Koerden. We worden geconfronteerd met een staatsrealiteit die onopgeloste moorden, bloedbaden en platgebrande dorpen niet onder ogen heeft gezien.
Welke concrete stappen moeten er worden genomen om vrede maatschappelijk te verankeren en het proces vooruit te helpen?
De Koerdische Vrijheidsbeweging laat duidelijk zien dat zij niet in de rol van passieve verzoeker zal blijven en dat zij, onafhankelijk van het standpunt van de staat, haar eigen maatschappelijk model zal opbouwen. Zo is er bijvoorbeeld de eis dat het Koerdisch een onderwijstaal in de moedertaal en een officiële taal wordt; maar er is ook het perspectief om eigen Koerdisch-talige onderwijsinitiatieven te organiseren en wellicht een onderwijsmodel te ontwikkelen. Er is een roep om lokale democratie en status; maar tegelijkertijd is er een visie op het opzetten van communes en het creëren van een federatie van communes in heel Koerdistan.
Om het proces te laten slagen en vrede maatschappelijk te verankeren, moet de weg worden vrijgemaakt voor politieke participatie. Bovendien moeten de Koerden als medeoprichters worden betrokken bij de democratische structuur die tot stand moet komen; dit is mogelijk door middel van grondwettelijke garanties, erkenning van het Koerdische recht en het herstel van alle democratische rechten die vanaf de geboorte inherent zijn. Verder moet er zo snel mogelijk een einde worden gemaakt aan de voortdurende ecologische vernietiging in Koerdistan, en moet het Koerdische volk zeggenschap krijgen over zijn eigen hulpbronnen.
Anderzijds is de door het parlement aangenomen kaderwet in haar huidige vorm uiteraard ontoereikend. De wet bestempelt de PKK nog steeds als een „terroristische organisatie“ en sluit gevangenen uit die een levenslange gevangenisstraf met verzwarende omstandigheden uitzitten, waaronder Abdullah Öcalan, evenals hooggeplaatste leiders. Zoals de leiders van de Beweging echter ook hebben verklaard, vormt deze stap een positief uitgangspunt in vergelijking met het voortduren van het conflict. Voor een duurzame oplossing moeten er verdere wettelijke regelingen volgen.
Wat is volgens u de belangrijkste reden voor de twijfels over het proces binnen de samenleving?
We moeten dit zelfkritisch benaderen. Onze mensen hebben legitieme reacties en kritiek. Een deel daarvan komt voort uit het verlies van bepaalde posities, wat niet ongekend is in de geschiedenis van de strijd. De strijd kent zowel overwinningen als, soms, nederlagen. Het vastberaden voortzetten van de strijd heeft echter de reacties die uit dergelijke verliezen voortkomen, weten om te buigen; de geschiedenis bewijst dit.
Aan de andere kant is er ook een aspect dat voortkomt uit het onvermogen om de ideologische verandering en transformatie die door 50 jaar strijd tot stand zijn gebracht, volledig te doorgronden. Dit is uiteraard onze tekortkoming. Als wij – en daarmee bedoel ik in de eerste plaats de jeugd – in staat waren geweest om, terwijl we ideologisch leiderschap opeisten, het veranderende paradigma en wat er vandaag de dag moet worden opgebouwd voldoende aan de samenleving uit te leggen en bij te brengen, en de mensen dienovereenkomstig te organiseren, dan zouden reacties die voortkomen uit onbegrip, misverstanden of door bepaalde kringen verspreide desinformatie ook niet zijn ontstaan.
Vanuit ons perspectief zijn het de waarden en het gevoel van patriottisme die ons in de eerste plaats tot de strijd hebben gebracht, die zowel ons volk als onze kaders aanvankelijk aan de strijd binden. Deze alleen zijn echter niet voldoende om het paradigma in de praktijk te brengen of een samenleving op te bouwen. Ze zijn onmisbaar, maar op zichzelf niet genoeg; ideologische concentratie is vereist.
Uiteindelijk zijn we allemaal bezig met een zoektocht. Naarmate we echter de ideeën en analyses van Abdullah Öcalan leren begrijpen – die antwoorden trachten te bieden op de impasses van het reëel socialisme – komen we tot ideologische helderheid. De lijn van ‘democratisch confederalisme’ en ‘communalisme’ die hij naar voren brengt, is een ‘zoektocht naar de waarheid’ die erop gericht is de hegemonie van de kapitalistische moderniteit te doorbreken. De fundamentele taak van het leiderschap dat door jongeren wordt gedragen, is om deze lijn aan de samenleving over te brengen.
