Het wordt nu steeds duidelijker dat de reactionaire aanval die op 6 januari door huurlingen gelieerd aan al-Jolani werd uitgevoerd tegen de wijken Sheikh Maqsoud (Şêxmeqsûd) en Ashrafieh (Eşrefiyê) in Aleppo twee fundamentele doelwitten heeft: het Koerdische volk en de democratie zelf. Door deze aanval is een nieuw proces van bloedbaden en genocide tegen de Koerden in Syrië in gang gezet. Tegelijkertijd was het doel om de weg te versperren naar een democratisch Syrië dat onder Koerdisch leiderschap was ontstaan in verzet tegen de reactionaire krachten van het Baath-regime, ISIS en het Syrische Nationale Leger (SNA), en om de verwezenlijking van een dergelijke visie voor het land te verhinderen. Deze doelstelling betekent ook een poging om de vooruitzichten op een democratisch Turkije en een democratisch Midden-Oosten te dwarsbomen. Het lijdt geen twijfel dat vijandigheid jegens de Koerden en de democratie tegelijkertijd vijandigheid jegens vrouwen, volkeren, arbeiders en de vrijheid zelf betekent.
De reactionaire en genocidale aanval die op 6 januari begon in Sheikh Maqsoud en Ashrafieh is zonder onderbreking voortgezet en heeft zich uitgebreid tot het hele Democratische Autonome Bestuur van Noord- en Oost-Syrië. Vandaag hebben de aanvallen de grenzen van Hasakah (Hesekê) en Kobanê bereikt. De afgelopen twee dagen is er geen informatie ontvangen uit Kobanê, de stad die een symbool werd van de overwinning in de heilige strijd tegen ISIS, aangezien deze volledig belegerd wordt door Al Qaida, ISIS en SNA-huurlingen, samen met de Turkse staat. In de steden en dorpen ten oosten van de Eufraat die zij zijn binnengedrongen, vernietigen fascistische huurlingen alles wat met vrijheid te maken heeft. Zij ontheiligen de graven van de heldhaftige martelaren van de strijd tegen ISIS en plegen op grote schaal moordpartijen en verwoestingen op alle gebieden van het leven. In onderlinge samenwerking trachten zij wraak te nemen voor de nederlaag van ISIS die in Kobanê is begonnen.
De aanslagen die worden gepleegd onder de naam van de zogenaamde “Syrische overgangsregering” in Damascus worden gezamenlijk uitgevoerd door de algemeen bekende organisaties Al Qaida, ISIS en de Moslimbroederschap. Hoewel deze drie stromingen doorgaans worden afgeschilderd als tegenstanders van elkaar, werd de basis voor hun ontstaan gelegd tijdens de strijd tegen de Sovjet-Unie, en vandaag de dag zijn ze verenigd onder leiding van Ahmed Al-Sharaa (al-Jolani). De belangrijkste aanstichter, planner en geheime commandant van deze aanslagen is de regering van de Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling (AKP) in Turkije. Degenen die de deur naar de aanslagen hebben geopend en discrete steun hebben verleend, zijn de regeringen van de Verenigde Staten, Frankrijk en Israël. In de eerste dagen van het nieuwe jaar maakte een overeenkomst tussen Israël en de regering in Damascus, met steun van de Verenigde Staten, de weg vrij voor deze aanvallen tegen de Koerden en de democratie. De mate van betrokkenheid van Turkije bij deze overeenkomst is nog niet volledig duidelijk. De regering van de AKP en de Nationalistische Bewegingspartij (MHP) zag echter in dat de overeenkomst in feite de weg vrijmaakte voor een bloedbad en genocide tegen de Koerden, en greep deze situatie aan als een kans om snel fascistische huurlingen te mobiliseren, in overeenstemming met haar diepgewortelde anti-Koerdische ideologie en beleid.
Het is duidelijk dat de overeenkomst tussen Israël en Damascus (en bij uitbreiding de rol van Turkije daarin) en de aanvallen die op basis daarvan zijn uitgevoerd, lijken op een nieuw Verdrag van Lausanne voor de Koerden en vormen wat de Koerdische volksleider Abdullah Öcalan heeft omschreven als een tweede 15 februari-samenzwering. Nu de zevenentwintigste verjaardag van de samenzwering van 15 februari 1999, die tot stand kwam door collectieve coördinatie door het systeem van de kapitalistische moderniteit, nadert, is het niet verrassend of toevallig dat hetzelfde systeem, handelend via huurlingen en op basis van dezelfde strategische beslissing, de Koerden opnieuw onderwerpt aan een nieuwe samenzweerderige aanval. Dit komt omdat het systeem zelf fundamenteel vijandig staat tegenover het Koerdische bestaan en zijn hegemonie heeft gebouwd op de genocide van het Koerdische volk. Vandaag de dag toont het geen enkele intentie om deze fundamentele premisse op te geven of te wijzigen.
Het gevoel van triomf dat wordt getoond door gezworen anti-Koerdische fascistische Turkse racisten, die bijna bedwelmd lijken door de aanhoudende aanvallen op de Koerden, is zowel voorbarig als hol. Het verloop van het proces dat in Aleppo is begonnen, blijft verre van duidelijk. De Derde Wereldoorlog die zich de afgelopen vijfendertig jaar heeft ontvouwd, heeft een zodanig niveau van complexiteit bereikt dat het niet langer mogelijk is om te voorspellen wie er op een bepaalde dag als volgende zal worden getroffen. Het valt zelfs niet uit te sluiten dat deze gang van zaken uiteindelijk een tweede Verdrag van Sèvres op de agenda van Turkije zelf zal plaatsen. Bovendien heeft het Koerdische volk een diepgaande nationale en democratische bewustwording doorgemaakt en een krachtige democratische nationale macht voortgebracht. Binnen het huidige landschap van tegenstellingen en conflicten blijft het altijd binnen hun vermogen om zich te verzetten tegen, af te weren en uiteindelijk deze genocidale aanvallen te verslaan. Om deze reden mag de omvang van de huidige ontberingen niet verkeerd worden geïnterpreteerd. De Koerden zijn een volk dat herhaaldelijk heeft aangetoond in staat te zijn om buitengewoon verzet te bieden en historische overwinningen te behalen onder omstandigheden die veel zwaarder zijn dan die waarmee zij vandaag de dag worden geconfronteerd.
Net als het gezegde ‘pijn omzetten in honing’, blijft het Koerdische volk vandaag de dag tegenslagen en onrechtvaardigheid omzetten in nieuwe en positieve ontwikkelingen, waardoor een opmerkelijk niveau van bewustzijn, organisatie en collectieve actie wordt gegenereerd. Zoals het gezegde luidt: elke tegenslag heeft ook iets goeds. In die zin blijven de Koerden en hun bondgenoten standvastig en streven ze ernaar om de dreiging van al-Jolani om te zetten in een democratische overwinning. Het is duidelijk dat de genocidale aanvallen, die zich uitstrekken van de wijken Sheikh Maqsoud en Ashrafieh in Aleppo tot Kobanê en Qamishlo, hebben geleid tot een krachtige golf van nationaal bewustzijn, eenheid en veerkracht onder het Koerdische volk.
Net als bij het verzet dat ISIS in Kobanê versloeg, staan Koerden in de vier delen van Koerdistan en in de diaspora vandaag opnieuw op om het verzet in Kobanê en Rojava te steunen. Jongeren uit Noord-Koerdistan (Bakur), Zuid-Koerdistan (Başur) en zelfs Oost-Koerdistan (Rojhilat) steken massaal de grenzen over om deel te nemen aan de verzetsstrijdkrachten van Rojava. In steden in Noord-Koerdistan wordt voortdurend gemobiliseerd, terwijl mensen in Suruç en Nusaybin zijn begonnen met het bewaken van de grenzen. Men kan stellen dat de bevolking van Noord-Koerdistan de illusies uit het verleden achter zich heeft gelaten, weer voet aan de grond heeft gekregen en opnieuw elke ruimte heeft omgevormd tot een volksopstand (serhildan). Ook de bevolking en de politieke krachten van Zuid-Koerdistan zijn, alsof ze uit een moment van onachtzaamheid zijn ontwaakt, zich bewust geworden van de omvang van het gevaar en zijn naar voren getreden als een van de sterkste supporters van het verzet van Rojava tegen genocide. Vanaf het allereerste begin zijn de Koerden van Rojava, onder leiding van vrouwen en jongeren, in opstand gekomen, hebben ze zich bewapend en hebben ze aan iedereen laten zien dat ze vastbesloten zijn om de vrijheidsrevolutie te beschermen en met eer in de voetsporen van hun heldhaftige martelaren te treden. Koerden in het buitenland, met name in Europa, hebben opnieuw de straten en pleinen gevuld met hun verlangen naar vaderland en vrijheid, en zijn in actie gekomen om de realiteit in Koerdistan aan de hele wereld bekend te maken.
De collectieve opstand van het Koerdische volk in de vier delen van Koerdistan en in de diaspora tegen de fascistische en genocidale aanvallen van de antidemocratische regering van al-Jolani heeft de hoop die de afgelopen dertig jaar is gesmeed voor zowel hun eigen toekomst als de bredere strijd voor vrijheid en democratie verder versterkt. Het heeft de nationale geest, het bewustzijn en de solidariteit tot een ongekend hoogtepunt gebracht. Hoe groot de aanvallen ook zijn, het is niet langer mogelijk om zulke mensen te stoppen, te onderdrukken, te onderwerpen, tot slaaf te maken of te vernietigen. Door het lijden van Rojava beleven de Koerden een nieuw tijdperk van nationale bewustwording, eenheid en collectieve vooruitgang.
Het lijdt geen twijfel dat deze opkomst van het Koerdische volk overal ter wereld niet beperkt is tot een nationale context, noch tot een op zichzelf staand fenomeen. Integendeel, deze opkomst is volledig democratisch van aard en gebaseerd op de visie van broederlijke coëxistentie in de geest van de democratische natie. Op basis hiervan staan de Koerden samen met hun democratische bondgenoten overal ter wereld en pleiten zij voor een democratiseringsproces dat gebaseerd is op de vrijheid van vrouwen en sociale ecologie in het Midden-Oosten en de rest van de wereld, met name in Syrië, Turkije, Irak en Iran. In het licht van de huidige aanvallen die voortkomen uit vijandigheid jegens zowel de Koerden als de democratie, blijft het centrale principe de bescherming van een vrij Koerdisch bestaan en de versterking van de democratische eenheid overal ter wereld. Op alle terreinen heerst opnieuw enthousiasme en vastberadenheid, hoop en veerkracht, broederschap en gezamenlijke strijd.
Het is duidelijk dat tegen de anti-Koerdische, anti-vrouwelijke en antidemocratische aanvallen van donkere fascistische huurlingen, gesteund door de grillige hedendaagse vertegenwoordigers van de met bloed besmeurde godkoningen uit de geschiedenis, de mensheid als geheel een nieuwe mars voor democratie inzet. Onder leiding van het Koerdische volk, en met name vrouwen en jongeren, gaat deze mars met grote moed, opoffering en vastberadenheid door. De democratische mensheid gaat opnieuw vooruit in het voetspoor van de Koerden; hoop en collectieve wil komen opnieuw op vanuit Koerdistan. Hoe hoog de prijs ook is en hoe diep de pijn ook is, er is niets waardevoller dan de eer van een dergelijke mars en een dergelijke strijd te mogen beleven.
Op basis hiervan, terwijl we opnieuw eerbiedig de heldhaftige martelaren herdenken van het heilige verzet dat zich ontvouwt van Aleppo tot Qamishlo, bevestigen we dat de democratische mars van volkeren zal zegevieren tegen de fascistische en genocidale agressie die wordt aangewakkerd door vijandigheid jegens de Koerden en de democratie. We roepen iedereen op om zich aan te sluiten bij deze historische mars, om opnieuw op te komen voor het verzet in Kobanê en Rojava, en om gezamenlijk te werken aan het behalen van nieuwe overwinningen.
Bron: Yeni Özgür Politika
