Als mensen stranden voor een onzichtbare rivier,
zeg dan niet dat die rivier niet bestaat,
maar bouw een imaginaire brug.
Voor iemand als ik geeft dat hoop. Want ik ben gewoon super onhandig en heb een groot talent om alles te verkloten – voor mezelf en voor anderen.
Al jaren houd ik me bezig met oplossingen verzinnen voor problemen die er niet zijn.
Daar zit mijn kracht.
Het echte leven is me gewoon een maatje te groot. Ik leef graag onder een steen. Dagelijks duik ik weg in de wiskunde om lekker wat te puzzelen. Af en toe veer ik op, in een soort van rush, als ik het weer eens heb geflikt. Maar wat zegt dat nou? Ik ben me bewust van de futiliteit van dit alles. Mijn bijdrage aan dit leven is praktisch nul.
Met mijn vriendinnetje van destijds, ze was als Hoofdofficier van Justitie betrokken bij enkele spraakmakende zaken, hadden we het er weleens over. Zij had groot ontzag voor mij. Dat kan ik nog net trekken. Ze zag in mijn wereld van strak redeneren, de exacte wetenschap, het fundament van alle kennis. Daarop rustten, in haar ogen, de zachtere kennisgebieden. Zoals waarheidsvinding enzo. Helaas, dat moest ik ten stelligste ontkrachten. Dit was voor haar een echte shock. Ook onze relatie heeft niet lang stand gehouden. Goddank.
Afijn, het bouwen van imaginaire bruggen was voor mij, als ‘rebel without a cause’, een fijne doorstart. Gebakken lucht, dat moet je niet bestrijden, dat moet je koesteren. Als ervaringsdeskundige heb ik een neus voor mensen die worstelen met imaginaire problemen. Hersenspinsels hebben ook zo hun functie: ze behoeden ons om te dealen met het echte leven.Kortom, als beroeps-klungel zag ik kansen. Ik herken het als mensen ‘veelbelovend’ zijn – ahum – en er ook nog zelf in geloven. Minimaal als ze even in de spotlights staan. Zeg maar: de beroeps ijdeltuiten. Die komen het verst.
Bij het aantreden van Trump in The White House, in 2016, werd hij – volgens uitgelekte rapporten – aangeslagen op 750 dollar inkomstenbelasting op basis van zijn jaaropgave. En het jaar erop was hij geheel vrijgesteld. Momenteel worden de crypto-revenuen van het Trump Imperium geschat op een ruwe 3 miljard dollar. Alleen daarom al is hij nu een role model. Een zwaargewicht met visionaire kwaliteiten. Do good, by doing well.
Onderlegde wetenschappers beweren dat we nog maar 47 seconden verwijderd zijn van het Doomsday-scenario.
Bij mij komt die hard binnen.
Toch zijn onze geopolitieke leiders diep verzonken in een fantastische stare down.
Met name tekent de VS in voor een va banque, all in! aanval. Om te beginnen tegen de eigen burgers. Daar staan nu meer mannen in uniform klaar om burgerlijke ongehoorzaamheid de kop in te drukken, dan er troepen gereed staan om zich te weren tegen aanvallen van buitenaf. Alleen een geniale fantast verzint zoiets. Trump, de über-kleptomaan. Gekozen door het volk, voor het volk.
Terwijl wij getuige zijn van dit tenenkrommende drama, houden de andere partijen hun kruit droog. Tja, “Never stop your enemy from making a big mistake!” Overgeleverd aan de bezielende leiding van MAGA mag de VS haar kruistocht naar de hel voorzetten.
Nu even wat anders. Ik wil het toch even over de Koerden hebben – Voor wie dat niets interesseert raad ik aan om hier af te haken.
In de chaos van deze tijd lijkt de recente aanval op de Koerdisch geïnspireerde samenleving in Noord-Syrië een voetnoot in een onoverzichtelijk theater. Na het oprollen van ISIS door de Koerden in 2017, ten koste van 20.000 doden, werden zij weldra door de Trump regering weggezet als een stelletje expendables.
In Noord-Syrië werd in korte tijd een groot maatschappelijk project opgebouwd, met diep respect voor menselijke waarden. Dat alles onder grote druk, in een door geweld verscheurde regio. Een democratie, van onderaf opgebouwd, daar waar eerst jihadisten hadden huisgehouden en waar een corrupte overheid met de staart tussen de benen was vertrokken.
In december 2018 besloot Trump om zijn steun op te zeggen, en gaf hij de opdracht om zijn troepen terug te trekken. Volgens hem was ISIS compleet verslagen. Wat had de VS daar nu nog te zoeken? Het was daar toch maar een zandbak met gedonder. Zo moest je dat zien. Inpakken en wegwezen!.
Zonder internationale bescherming mocht de Koerdische gemeenschap de internering van gevangengenomen jihadisten op zich nemen. In afwachting van een gepast proces. Maar wie durfde dat aan? Wie wilde zich eraan branden om dat uit te voeren?
In 2019 was Amerika daar al grotendeels vertrokken. Niet omdat de situatie eenvoudig was, maar omdat vertrekken eenvoudiger bleek dan blijven. Zo kon Turkije – nu ongehinderd – haar terreur opvoeren in de Noord-Syrische grensregio.
En hoe moest het nu verder met de Koerdische gemeenschap daar? Dat Turkije er niet voor terugdeinsde om daarbij drones in te zetten om de plaatselijke vertegenwoordigers op te ruimen, dat was hùn probleem.
En de vermoorde journalisten?
Klein bier.
Wat heb je aan een vrije pers?
Altijd herrie.
Ze mogen het daar nu helemaal zelf uitzoeken,
Voor het volk, namens het volk..
Tot zover het machtsvacuüm dat Turkije vervolgens maar al te graag heeft ingekleurd. Het lokale verzet tegen deze bezetting was voor haar toch vooral een uitdaging er nog harder op los te slaan.
Even terug bij de laatste ontwikkelingen in de VS: Ook hier moet het burgerverzet worden neergeslagen en de berichtgeving in de kiem gesmoord. Neem nou al die pottenkijkers in Minnesota: een beetje machthebber trekt dat ècht niet. Weg met de ontmaskering van de eigen schofterigheid. Vroeger, in het keurig opgedeelde zuiden, in The Fifties, toen kon je nog burgers opknopen zonder dat er gezeik van kwam. Vroegah was alles betah.
Daar zijn de meeste leiders het wel over eens: iedereen is gek, behalve zijzelf.
Dat soort dingen hoef je Erdogan niet uit te leggen. Hij is een natuurtalent. Moeiteloos schakelde hij door bij die laatste ontwikkelingen in Syrië. Vol vertrouwen. Hoopvol. Met uitzicht op al het moois dat daar nog in de lucht hangt.
Gegeven de laatste geluiden uit Ankara lijkt Erdogan nu zelfs bereid om in de door Turkije veroverde gebieden in Noord-Syrië zijn warlords met hun paramilitaire milities over te dragen aan de huidige regering in Damascus. Het Syrische leger rekruteert graag onder ex-Jihadisten – Want zij weten wel wat orde handhaven inhoudt. Weg met al dat halfzachte gelul. Schitterend door afwezigheid rolde de Amerikaanse head of state zijn meesterplan uit. De regionale knoeiers grepen het moment, zij konden zich spiegelen aan de bullebakken in de top van de geopolitieke voedselketen.
Het komt iedereen prima uit dat de VS er alles aan doen om het eigen morele krediet op te branden. Win-win voor alle hufters aan de top. Ook voor het voetvolk, de anonieme mannetjes die vrolijk in de pas lopen en zich kunnen bekwamen in het uitdelen van rake klappen.
Als vooruitgang inhoudt: autoritarisme, delegitimatie van tegenmacht en normalisatie van leugens, dan is dat land goed op streek. Met een gerust hart mogen we erop vertrouwen dat de huidige regering ons nog zal trakteren op indrukwekkend vuurwerk in de aanloop van de Midterms – Voor zover dat er nog van gaat komen.
Vrijheid vraagt om begrenzing.
Alleen tussen twee muren is er vrijheid.
Je hebt regels en conventies nodig –
begrenzing om je vleugels uit te slaan.
Voor sommige regimes is dat hèt moment
om er nog twee muren aan toe te voegen.
Om al te vrije geesten
ook onderdak te bieden.
For life!
Tot slot: Geweld is geen aberratie in de Amerikaanse geschiedenis – het zit in de kern van het politieke systeem en de manier waarop instituties zijn gevormd. De VS is een land met een diep getroebleerd verleden. Nee, het was en is geen vreedzame, liberale paradijsvogel, stralend in een donkere, jaloerse wereld, maar een republiek geboren uit geweld, burgeroorlog en morele kruistochten. Nooit opgestegen boven haar racistische roots en de rafels van haar haastig in elkaar geschroefde, incomplete staatsvorming. In dat licht begrijp ik de actuele erupties van de terreur.
Dat alles draaide erop uit dat wij nu ongevraagd getuige zijn van de verrichtingen van de huidige regering…
Als een zelfverklaard baken van licht,
dat het land op glorieuze wijze in de duisternis stort.
Hoe lang geven we dat geweld nog een podium?
Ik voel de reflex om nog dieper weg te duiken,
toch zie ik het ook als een uitnodiging om ‘t erop te wagen:
mag ik eindelijk die steen wegrollen,
en me toevertrouwen aan het water dat stroomt.
Auteur: Paul Terlunen
