- Duitsland
Johanna Kiso, activiste bij het Initiatief van Gezinnen voor Vrede, vertelde ANF over hoe ze in aanraking kwam met de Rojava-revolutie en de Koerdische vrijheidsbeweging, over het doel van de actie „Moederkaravaan“ (Mütterkarawane) en over de gezamenlijke strijd van moeders tegen imperialistische oorlogen.
Kunt u zich eerst even voorstellen? Wie bent u, waar komt u vandaan?
Mijn naam is Johanna Kiso. Ik woon momenteel in de buurt van Hamburg. Maar ik heb 40 jaar van mijn leven in Zuid-Duitsland, in de buurt van Freiburg, doorgebracht. Ik was actief binnen het Koerdische Gemeenschapscentrum in Freiburg en met name in de Vrouwenraad van Freiburg (Frauenrat); ik maakte deel uit van de solidariteitsbeweging daar.
Door deze gezamenlijke activiteiten en mijn contacten met de Koerdische bevolking kwam ik in contact met het Initiatief ‘Families voor de Vrede’ (Familien für den Frieden) en werd ik lid van dit initiatief om mee te werken aan maatschappelijke projecten. Hier informeren we mensen over de maatschappelijke situatie, zowel in Duitsland als in heel Europa. Want het systeem waarin we leven is niet vrij van onderdrukking, patriarchale overheersing en uitbuiting; integendeel, het is doordrongen van onrechtvaardigheden.
Vandaag de dag spreken de machthebbers niet over vreedzame samenleving, maar over ‘gereed zijn voor oorlog’. Het Initiatief ‘Families voor de Vrede’ biedt dan ook een zeer krachtig platform om de burgerbevolking te bereiken en de samenleving bewust te maken.
Wat waren de belangrijkste keerpunten in uw leven die u hebben gebracht waar u nu staat?
Ik ben moeder van vijf kinderen. Ik heb altijd van mijn leven genoten en ben altijd creatief geweest. Ik deed dit niet omdat iemand tegen me zei: „Je moet werken”, maar omdat ik het leuk vind om waarde te creëren voor de mensheid.
Eerlijk gezegd was ik altijd op zoek naar een rechtvaardige wereld waarin ‘het goede’, de eigen wil en het recht op zelfbeschikking centraal staan. Ik heb deze zoektocht en mijn hoop nooit opgegeven. Soms klinkt het idee van een rechtvaardige wereld misschien als een droom. Maar ik heb uit eigen ervaring ervaren hoe mooi en transformerend een collectief leven, solidariteit, gemeenschapsorganisatie en de gezamenlijke strijd voor menselijke waarden kunnen zijn.
Toen ik jaren geleden in aanraking kwam met de Koerdische Vrijheidsbeweging, werd ik verliefd op de grote liefde voor vrijheid die zij uitdroegen. Met dit geloof ben ik vier keer naar Rojava (Autonome Regio Noord- en Oost-Syrië) gereisd. Daar heb ik rechtstreeks contact gelegd met de bevolking, met hen samengeleefd en meegewerkt aan de opbouw van het collectieve leven.
Na Rojava bent u nu ook betrokken bij de actie „Moederskaravaan“. Wat was de belangrijkste drijfveer die u ertoe heeft aangezet deze lange reis te ondernemen?
Hiervoor is een heel concrete reden. Het is nog niet zo lang geleden dat ik eind januari uit Rojava ben teruggekeerd. Toen ik in Rojava was, was ik direct getuige van die grootschalige bezetting en aanval op de wijken Şêxmeqsûd en Eşrefiyê in Aleppo. Ik heb met eigen ogen gezien hoe er een smerige samenzwering werd gevoerd tegen het Koerdische volk en de burgerbevolking daar. Getuige zijn van zo’n zware oorlog en het diepe verdriet, de pijn en de hulpeloosheid voelen die de bevolking doormaakte, heeft me diep geschokt.
Maar tegelijkertijd zag ik ook hoe de bevolking zich vol hoop aan elkaar vastklampte tegen al deze aanvallen. Op dat moment zei ik tegen mezelf: ‘Als ik terugkeer naar Europa, naar Duitsland, zal dit werk niet stoppen, maar juist nog verder groeien.’ Daarom zijn we met deze karavaan op pad gegaan, voor de mensheid; om mensen te ontmoeten, onze ervaringen te delen, te praten en het leven met elkaar te delen.
Wat betekent deze reis voor jou als moeder, vrouw en activiste?
Deze reis betekent voor mij dat ik een band kan opbouwen met andere moeders en dat we elkaar kracht en moed kunnen geven. Vaak kun je je als moeder eenzaam voelen onder de dagelijkse zorgen die de moderne tijd met zich meebrengt, de zorgen om het hoofd boven water te houden en de zwaarte van het leven. Maar omdat we als moeders onze gemeenschappelijke zorgen en worstelingen kennen, geeft het enorm veel kracht om samen te komen en elkaar in deze gemeenschap te bemoedigen.
Het is heel waardevol om moeders uit andere steden te ontmoeten en elkaars hand vast te houden. Want we hebben elkaar nodig om de toekomst tegemoet te gaan.
Wat is de boodschap die u aan het einde van de karavaanactie aan de volkeren en de publieke opinie wilt overbrengen?
Mijn boodschap is duidelijk: Berxwedan Jiyan e (Leven is verzet). Het leven is een geschenk dat ons is gegeven. Als moeder heb ik mijn kinderen het leven geschonken; zij zijn opgegroeid tot zelfstandige individuen die op eigen benen staan, en ik heb mijn eigen levensstrijd voortgezet. Het is prachtig dat we samen zijn, een gemeenschap vormen, maar tegelijkertijd onze eigenheid behouden en voortdurend nieuwe dingen van elkaar leren.
Daarom moeten we alle moeilijkheden en obstakels die het leven ons in de weg legt, kennen, begrijpen en ertegen verzetten. Als we obstakels tegenkomen, mogen we ons nooit terugtrekken door te zeggen: „Dit is me te veel, ik doe er niet aan mee.” Als er stenen op ons pad worden gelegd, moeten we niet om die stenen heen lopen, maar begrijpen waarom ze daar zijn neergelegd, die uitdaging onder ogen zien en haar overwinnen. Want als we als moeders samenkomen, worden we een onbreekbare kracht.
Dat is ook wat we met deze reis aan de hele wereld zullen laten zien: wij zijn een gezamenlijke kracht die opkomt voor het leven en een geheel nieuwe wereld.
Wat wilt u tot slot tegen de lezers zeggen?
Mijn oproep aan alle lezers luidt: steun ook deze karavaan van de mensheid. Sluit u aan bij het leven, de vreugde en de gemeenschappelijke eenheid. Ik wens ons allen hoop en vertrouwen toe.
We weten dat de periode die we doormaken soms erg duister kan lijken. Maar de reden hiervoor is niet dat de wereld zelf duister is, maar dat de machthebbers en politici de wereld verduisteren met militaristische retoriek en kreten als „voorbereiding op oorlog“ en „bewapening“. Dit beleid brengt de mensheid niet dichter bij elkaar; integendeel, het drijft ons uit elkaar en verdeelt ons. Het is belangrijk dat we elkaar steunen, voor elkaar zorgen en nieuwe wegen banen die liefde en gerechtigheid in de wereld brengen.
Hartelijk dank voor het interview en uw waardevolle bijdragen
Ik dank u. Revolutionaire groeten.
