Murat Karayılan, lid van het Commando van de Volksverdedigingscentrum, heeft een verklaring afgegeven waarin hij ook inging op de recentste ontwikkelingen in het kader van het proces voor vrede en een democratische samenleving. Hij omschreef de op 10 augustus door het parlement aangenomen ‘Kaderwet’ als een nieuwe en belangrijke stap, maar merkte op dat deze ernstige tekortkomingen bevat die moeten worden aangepakt als het huidige proces tot duurzame vrede moet leiden.
Karayılan zei over de huidige politieke ontwikkelingen: „Op 10 augustus heeft de Turkse Grote Nationale Vergadering (TBMM) de Kaderwet aangenomen, iets nieuws in de geschiedenis van de Republiek. Sinds de oprichting van de Republiek heeft deze de Koerdische wil nooit erkend en in plaats daarvan getracht de Koerden door middel van moord uit te roeien. In dit licht bezien is deze wet een nieuwe en waardevolle stap. Maar deze wet vertoont veel tekortkomingen en fouten.
Bovenal wordt de architect van dit proces, Önder Apo [Abdullah Öcalan], niet erin opgenomen. Toch is het Önder Apo die dit proces in gang heeft gezet. Evenzo komt het woord ‘Koerd’ er niet eens in voor. Er wordt helemaal geen melding gemaakt van democratie. Er is nauwelijks rekening gehouden met de gevoeligheden van ons volk, de standpunten van onze beweging en zelfs de standpunten van ons leiderschap. De kwestie is simpelweg gereduceerd tot het neerleggen van de wapens door de guerrilla. Dit is echter een eeuwenoud, enorm probleem. Er is hier sprake van een beperkte benadering. Deze beperkte benadering kan het probleem ongetwijfeld niet oplossen. Als gevolg van wat is de guerrilla op het toneel van de geschiedenis verschenen? Als dit niet grondig wordt onderzocht, kan er ook geen fundamentele oplossing voor het probleem worden gevonden.
Aan de andere kant zei [de leider van de Partij van de Nationalistische Beweging] Devlet Bahçeli in zijn eerste oproep over Önder Apo: „Laat hem de oorlog beëindigen, zijn organisatie ontbinden, naar het parlement komen, het woord voeren in de fractie van de DEM-partij, en laat het recht op hoop voor hem volledig worden erkend.” Wij hebben onze besluiten tijdens het Ontbindingscongres inderdaad precies hierop gebaseerd. Dat wil zeggen, we zeiden: „Het proces moet worden geleid door Önder Apo.” Dat zeggen we nu ook. Het proces moet worden geleid door Önder Apo. Met andere woorden: Önder Apo moet zijn fysieke vrijheid terugkrijgen. Zonder dat werkt niets.”
Karayılan voegde hieraan toe: „Ik heb eerder gezegd: ‘Als Önder Apo in de gevangenis zit, kan ik niemand opdragen de wapens neer te leggen en te vertrekken.’ Ik sta nu nog steeds op hetzelfde standpunt. Maar nu kan ik dit zeggen: ‘Beste kameraad, ga – Önder Apo zal je ontvangen. Hij zal je de perspectieven voor deze nieuwe periode geven.’ Dat wil zeggen: als Önder Apo actief betrokken raakt, onze kameraden ontvangt, bijeenkomsten houdt en hen overtuigt, dan kan het gebeuren. We zijn klaar om deze strijd van het terrein van oorlog en wapens naar dat van politiek en recht te verplaatsen. Onze leider werkt hier al 33 jaar aan, en we hebben daar vertrouwen in. De oorlog die gedurende deze 33 jaar is gevoerd, was een buitensporige oorlog — een oorlog die, eerlijk gezegd, vanaf het begin al niet op zijn plaats was. Maar we werden gedwongen deze oorlog te voeren tegen degenen die ons wilden vernietigen. Zo is het altijd geweest. We willen een einde maken aan deze oorlog, en dat is onze oprechte intentie.
Wat zei Önder Apo over dit proces? Hij zei: „We zijn van de galg naar de onderhandelingstafel gegaan. Dit kan het begin zijn, de eerste stap, van een belangrijk proces.” Dit is van groot belang. Zo benaderen wij het ook. Maar als de architect van dit proces in de gevangenis zit, zal dit niet werken. Iedereen moet dit weten. Ik geloof dat staatsfunctionarissen dit ook weten. Want dit is de waarheid.”
Karayılan vervolgde: „Aan de andere kant is de gebruikte taal nog steeds niet veranderd. De oorlogstaal was al eerder duidelijk; het was de oorlogstaal van de Turkse staat, haar taal van psychologische oorlogsvoering. Ze bleven maar zeggen: ‘We hebben toegeslagen en we hebben gewonnen.’ Toen het offensief van 15 augustus plaatsvond, was Kenan Evren president van Turkije. Kenan Evren zei: 'Wie deze misdaad ook begaat, in welk hol ze ook zijn gekropen, onder welke rots ze zich ook hebben verstopt, ons leger zal ze binnen 72 uur bij de oren grijpen en voor het gerecht brengen.' Maar die 72 uur zijn nu 42 jaar geworden, en het is nog steeds niet gebeurd. Önder Apo begon in zijn eentje. Nu zijn we met miljoenen; we hebben tienduizenden kaderleden. Wie heeft er gewonnen, wie heeft er verloren? Dit volk, dat ooit op zijn sterfbed lag, staat nu op eigen benen. Het is het meest op vrijheid gerichte, democratische en strijdbare volk in de regio. Het is de hoop van alle volkeren als het gaat om het opbouwen van een democratisch en vrij systeem, gegrondvest op de bevrijding van de vrouw. Dit is wat 15 augustus teweeg heeft gebracht: het heeft een nationale geest in heel Koerdistan gecreëerd en een geest van verzet in de hele regio. Toch zeggen ze nog steeds: „Wij hebben gewonnen.“
In 2016 zei [de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken] Süleyman Soylu, na technologische steun van de NAVO te hebben ontvangen: „Tegen april 2017 zal de PKK niet meer bestaan, en zal niemand de naam van de PKK zelfs nog in de mond nemen.” Ze hebben dit soort uitspraken vele malen gedaan. Onlangs nog, in februari 2021, voerden ze een aanval uit op Garê, op ons hoofdkwartier. Op dat moment waren ze, met steun van de Iraakse staat en bepaalde Koerdische facties, van plan om ons binnen drie maanden volledig uit Zuid-Koerdistan uit te roeien, zonder ook maar één persoon achter te laten. Op basis daarvan lanceerden ze hun aanval. Maar wat was het resultaat? Vorig jaar hebben we, op verzoek van staatsfunctionarissen, onze kameraden uit Zap teruggetrokken in het kader van een overeenkomst. Onze kameraden bevinden zich nog steeds in Metîna, en nu eisen ze dat we ook onze kameraden uit Metîna terugtrekken. Als jullie geslaagd waren, als jullie gewonnen hadden, waarom konden jullie ons dan niet uit Zap verdrijven? Waarom zijn onze guerrillakameraden nog steeds in Metîna? Dit toont aan dat er ter plaatse een reële kracht en wil aanwezig is. Het is duidelijk dat de Turkse staatsstrijdkrachten in die gebieden vastliepen en niet verder konden oprukken. Dit is een feit."
Karayılan benadrukte: „We ontzeggen niemand wat hem toekomt. Het Turkse leger is een machtig leger. Het is het op één na grootste leger van de NAVO; het beschikt over moderne wapens en het vecht. Maar de Apoïstische Koerdische Vrijheidsguerrilla, zowel vrouwen als mannen, is eveneens geen gewone strijdmacht. Het is een zelfopofferende, deskundige strijdmacht in oorlogstijd. Niemand kan hen verslaan. Het meest recente bewijs hiervan is het verzet bij Zap. Zoals Jezus zei: geef aan Caesar wat Caesar toekomt.
Er zijn wereldwijd veel deskundigen die de strijd van onderdrukte volkeren bestuderen en analyseren. Een van hen is Henry Kissinger, die decennialang als minister van Buitenlandse Zaken van de VS heeft gediend. Kissinger en vele andere deskundigen zeggen: „Als een soevereine staat de rebellen die tegen hem in opstand zijn gekomen niet kan vernietigen, is die staat verslagen. En als de rebellen, in plaats van vernietigd te worden, er ook nog in zijn geslaagd om door de samenleving te worden geaccepteerd, dan zijn de rebellen geslaagd.” Is dit niet precies de situatie in Koerdistan vandaag de dag? De waarheid moet onder ogen worden gezien. Aan deze taal van psychologische oorlogsvoering moet nu een einde worden gemaakt.
Er wordt ook gedaan alsof de guerrillastrijders een of andere misdaad zouden hebben begaan. Dat is niet zo. De guerrillastrijders zijn de meest verantwoordelijke en eerbare mensen in de Koerdische samenleving. Vanuit hun verantwoordelijkheid zijn het mensen die zich opofferen, zonder daar iets voor terug te verwachten, voor de zaak en het volk waarin zij geloven. Zij hebben op een eervolle en waardige manier oorlog gevoerd, en zij zullen ook op een eervolle en waardige manier vrede tot stand brengen. Ze zullen met opgeheven hoofd deelnemen aan de mars naar vrede. Elke guerrillastrijder heeft dit verdiend.
Natuurlijk hebben wij, de guerrillastrijders, wellicht tekortkomingen gehad, en die hebben we inderdaad gehad. Het is volkomen duidelijk dat we Önder Apo aan de onderhandelingstafel niet zo sterk hebben kunnen ondersteunen als nodig was. Dit is een ernstige tekortkoming van onze kant. Vanwege deze tekortkomingen van onze kant betuigen wij onze zelfkritiek aan onze leiding en ons volk. In die zin bevinden wij ons in een periode van zelfkritiek. Wij betuigen echter aan niemand anders dan aan onze leiding en ons volk onze zelfkritiek. De taak is niet volledig uitgevoerd; hiervoor betuigen wij onze zelfkritiek. Zo is het nu eenmaal.”
Karayılan merkte op: „Wij zijn de kinderen van de Sheikh Saids, van het bloedbad in de Zîlan-vallei, van de uitroeiing van Dersim. Wij komen uit de diepten van de geschiedenis. Iedereen weet wat ons is aangedaan. Als volk hebben we tientallen bloedbaden meegemaakt. Bijna vijfduizend van onze dorpen werden in brand gestoken en verwoest, 17.520 van onze mensen werden aangevallen onder het mom van ‘onopgeloste moorden’, en de meesten van hen werden vermoord. Wie heeft dit gedaan? In 2015 hebben ze in Cizre 271 ongewapende jongeren in kelders met benzine overgoten en levend verbrand. Wie heeft deze misdaad gepleegd? Hadden Mehmet Tunç en Asya Yüksel wapens in hun handen? Waren er niet elke dag oproepen in de pers [om hen te redden]? Waarom werden die jongeren dan zo wreed afgeslacht? Kortom, als we de oude archieven openen, zal duidelijk worden wie schuldig is en wie onschuldig. Daarom stellen wij de oprichting van een Commissie voor Waarheid en Rechtvaardigheid voor. Laat deze commissie onderzoek doen, de feiten aan het licht brengen en mensen ter verantwoording roepen. Wij zien dit als een noodzaak en verklaren dat wij er klaar voor zijn.
Beste kameraden, geachte medeburgers;
We willen oprecht tot een akkoord komen met Turkije, om een einde te maken aan deze vijandschap. We willen een nieuwe bladzijde omslaan. We zullen ons niet aansluiten bij de vijand — we zullen ons aansluiten bij de democratische republiek. Dat was onze verwachting, maar we merken dat de houding aan de andere kant anders is. Ze beschouwen ons nog steeds als terroristen en criminelen. Ze noemen het „terreur”, maar jullie zaaien al honderd jaar terreur onder ons volk. Kan de ene kant van de weegschaal zwaarder wegen terwijl de andere kant leeg blijft? Er is een rechtvaardige aanpak nodig in deze kwestie.
We zullen dit proces uitvoeren op basis van de visie van Önder Apo en de nagedachtenis aan onze geliefde martelaren. We weten dat dit proces is ontstaan door het verzet en de inspanningen van Önder Apo en onze martelaren. Ook aan de basis van deze kaderwet liggen de inspanningen van Önder Apo en het bloed van onze martelaren. We beschouwen de kaderwet niet als iets alledaags, maar de tekortkomingen ervan moeten ook worden verholpen. Omdat we een duurzame vrede willen waarborgen. Niemand mag iemand anders misleiden. Duurzame vrede zal de volkeren van Turkije veel voordelen opleveren. Turkije zal een voortrekkersrol gaan spelen in het Midden-Oosten en daar veel baat bij hebben. Ook historisch gezien heeft de Turkse staat zich telkens wanneer hij een bondgenootschap met de Koerden heeft gesloten, verder ontwikkeld en aan kracht gewonnen. We maken nu precies zo’n historische periode door. Als dit wordt benaderd binnen het kader dat we hebben beschreven, zullen ook wij onze rol in dit proces vervullen. Maar we blijven trouw aan onze waarden en willen de vrijheidsstrijd van Koerdistan via de democratische politiek voortzetten en op deze manier tot een succes brengen. Hiervoor moeten de nodige voorwaarden aanwezig zijn."
Karayılan benadrukte dat „het klopt, we hebben de strategie van de gewapende strijd beëindigd. We gaan nu over naar de fase van de democratische politiek. Maar het offensief van 15 augustus is een mijlpaal in de geschiedenis van ons volk. Het heeft op zichzelf een historische heropleving teweeggebracht, een revolutie van wedergeboorte. Om deze reden zal de Revolutie van de Wedergeboorte altijd door ons volk worden omarmd en gevierd als een nationale feestdag. Want door deze revolutie heeft ons volk heel veel gewonnen. Bovenal heeft het zichzelf teruggewonnen. Door deze revolutie is ons volk in opstand gekomen, heeft het de zaak van de vrijheid hoog in het vaandel gedragen, heeft het zichzelf vernieuwd en opnieuw vormgegeven. Zo heeft de wedergeboorte plaatsgevonden. Laten we daarom altijd vastberaden achter de Revolutie van de Wedergeboorte staan.”
Bron: ANF
