- Engeland
Het symposium, dat drie dagen duurde en plaatsvond in Londen, de hoofdstad van Engeland, werd afgesloten met vier paneldiscussies en twaalf workshops. Het symposium bracht niet alleen verschillende identiteiten en overtuigingen samen, maar vormde ook een brede intellectuele ruimte waar verschillende identiteiten, herinneringen en ervaringen van onderdrukking elkaar kruisten.
Het symposium was meer dan alleen een bijeenkomst waar de Alevi-gemeenschap haar eigen interne kwesties besprak. Gedurende de drie dagen van discussies zochten deelnemers naar antwoorden met betrekking tot de gedeelde toekomst van alle gemeenschappen die zijn uitgesloten, ontkend, ontheemd en verwikkeld in strijd voor gelijkwaardig burgerschap.
Het symposium, waar Koerden, Armeniërs, joden, leden van verschillende geloofsgemeenschappen, wetenschappers, politici, jongeren en vertegenwoordigers van vrouwenbewegingen onder één dak bijeenkwamen, veranderde in een pluralistische, democratische ruimte van herinnering. Centraal stonden niet alleen de toekomst van de Alevieten en de vrijheid van geloof, maar ook talrijke kwesties zoals de crisis van de democratie, de opkomst van extreemrechtse bewegingen, oorlogsbeleid, migratie, diaspora-identiteit, de ervaringskloof van jongere generaties, de vertegenwoordiging van vrouwen, ecologische vernietiging, digitalisering en sociale vervreemding.
Er werden veel onderwerpen besproken, waaronder sektarisme, uitsluiting, de opkomst van autoritaire rechtse bewegingen, de sociale positie van vrouwen en de reconstructie van identiteit, de kapitalistische apocalyps en mondiale transformaties, de transformatie van de staat en Turkije, identiteit, geloof en de toekomst, het dilemma van de identiteit van minderheden, en de Alevi-bloedbaden tijdens de Republikeinse periode en de realiteit van de daders van genocide.
Talrijke politici en wetenschappers traden op als sprekers tijdens het symposium, waaronder Mithat Sancar, lid van de DEM-partij en de İmralı-delegatie, Erkan Baş, Erdoğan Aydın, Aydın Çubukçu, Çilem Küçükkeleş, dr. Berfin Emre Çetin, prof. dr. Bedriye Poyraz en dr. Zafer Yörük. Er werden workshops georganiseerd waarin de plaats van alevitische tradities en rituelen in de context van gelijkheid en vrijheid van geloof werd toegelicht. Naast vele artistieke evenementen werd gedurende de drie dagen ook het Madımak Massacre Online Museum gepresenteerd.
Tijdens het symposium werd het alevisme niet alleen besproken als een historisch geloof of culturele identiteit, maar ook als een ethisch en sociaal pad dat antwoorden zoekt op de crises van vandaag door middel van concepten als “samenleven”, “toestemming”, “waarheid”, “gelijkheid” en “solidariteit”.
Wat betreft de vraag “Hoe zal het alevisme de toekomst tegemoet gaan?”, stelden sommige sprekers dat het alevisme een krachtig onderdeel moet worden van de universele strijd voor democratie, terwijl anderen hun bezorgdheid uitten dat religieuze herinneringen, rituele tradities en traditionele structuren zouden kunnen afbrokkelen onder de omstandigheden van modernisering en het leven in de diaspora. Tijdens het symposium “Alevisme en de toekomst” kwam het idee naar voren dat alevieten niet louter een diaspora zijn die zichzelf probeert te beschermen, maar een actief subject dat samen met verschillende volkeren en geloofsovertuigingen een gedeelde toekomst wil creëren.
Een van de opvallende paneldiscussies op de laatste dag van het symposium was de sessie getiteld „Het Midden-Oosten, Turkije en de Alevieten in een systeemcrisis”, met journalist en schrijfster Çilem Küçükkeleş en schrijver Erdoğan Aydın als panelleden.
'Het belangrijkste probleem is ontkenning'
Tijdens het panel vestigde Erdoğan Aydın de aandacht op het feit dat een van de meest fundamentele problemen waarmee Alevieten vandaag de dag worden geconfronteerd, het beleid van ontkenning en de door de staat geleide islamiseringsinspanningen zijn. Erdoğan stelde dat de politiek die met name wordt gevoerd via het ‘Presidium voor Alevi-Bektashi-cultuur en Cemevi’, dat onder het Ministerie van Cultuur valt, een ernstige inmenging vormt die gericht is op het transformeren van het alevisme.
Erdoğan Aydın zei dat de werkelijk cruciale kwestie niet de aanvallen op het alevisme zelf waren, maar hoe de alevieten hiertegen stelling zouden nemen, en verklaarde: “Geen enkele beweging die haar eigen verantwoordelijkheden, haar eigen standpunt, haar eigen discours, haar eigen ideeën en haar eigen programma niet naar voren kan brengen, kan blijvende resultaten boeken. Als er geen identiteitsopbouw voor de toekomst, geen programmatisch kader en geen sociaal model tot stand kan worden gebracht, dan zullen de behaalde resultaten tijdelijk en beperkt blijven.”
Aydın benadrukte dat de alevieten een libertair programma nodig hebben dat zich niet uitsluitend beperkt tot eisen voor erkenning van hun geloof, maar dat betrekking heeft op Turkije, de regio en de wereld. Hij benadrukte dat een dergelijk kader zowel vriendschappen zou versterken als de alevitische gemeenschap in staat zou stellen zich te verenigen en intern sterker te worden.
‘Kritiek op het Turkse nationalisme’
Aydın had ook kritiek op de invloed van nationalistische politiek binnen de Alevi-gemeenschap en stelde dat veel Alevi-instellingen en bestuurders de hegemonie van de Turkse nationalistische politiek hadden geïnternaliseerd. Hij omschreef de overtuiging dat de strijd tegen de onderdrukking van Alevieten via het nationalistische staatsmodel gevoerd zou kunnen worden als “een zeer grote vergissing”, waarbij hij zei dat deze benadering zowel verhindert dat Alevieten onafhankelijk worden als in tegenspraak is met de essentie van het Alevisme.
Aydın sloot zijn toespraak af met de volgende woorden van Antonio Gramsci: “De oude wereld stort in, maar de nieuwe wereld is nog niet geboren. Juist in dit interregnum verschijnen monsters.”
Erdoğan Aydın stelde dat Turkije en het Midden-Oosten momenteel precies zo’n „tijdperk van monsters“ doormaken, en waarschuwde dat deze donkere periode iedereen zou kunnen overspoelen, tenzij de alevieten hun eigen macht, visie en solidariteit versterken.
Journaliste en schrijfster Çilem Küçükkeleş merkte eveneens op dat een van de belangrijkste tekortkomingen van de alevitische beweging vandaag de dag het ontbreken van een gezamenlijk Midden-Oostenbeleid is. Ze merkte op dat het niet alleen gaat om het reageren op huidige crises, maar ook om het kunnen ontwikkelen van een gemeenschappelijk politiek discours over het Midden-Oosten, volkeren, geloofsovertuigingen en samenleven. Çilem Küçükkeleş vestigde de aandacht op de politiek van vrede en benadrukte dat democratisering niet mogelijk zou zijn tenzij volkeren samen optreden.
Het symposium werd afgesloten met het panel getiteld “De herinnering aan het verleden, de mogelijkheid van de toekomst: waar gaat het alevisme naartoe?”, met prof. dr. Bedriye Poyraz, Cuma Erçetin, prof. dr. Şükrü Aslan en Erdal Kılıçkaya, gevolgd door een concert van Hüseyin Korkan Korkmaz.
