- Noord-Koerdistan
De toenemende armoede, de stijgende kosten van levensonderhoud en de moeilijke toegang tot basisbehoeften hebben een negatieve invloed op de levensomstandigheden van miljoenen mensen in Turkije. Volgens de statistieken over armoede en levensomstandigheden uit 2025 van het Turkse Bureau voor de Statistiek (TÜİK) loopt 27,9 procent van de bevolking het risico op armoede of sociale uitsluiting. Onder kinderen loopt dit cijfer op tot 36,8 procent.
Uit dezelfde gegevens blijkt dat het percentage materiële en sociale achterstand 11,9 procent bedraagt, terwijl het percentage aanhoudende armoede 13,6 procent bedraagt.
Uit een enquête van de Confederatie van Turkse Vakbonden (TÜRK-İŞ) uit december 2025 bleek dat de maandelijkse hongerdrempel voor een gezin van vier personen 30.143 Turkse lira bedroeg en de armoededrempel 98.188 lira. Het voor 2026 aangekondigde netto minimumloon van 28.075 lira ligt onder de hongerdrempel, wat de steeds moeilijker wordende levensomstandigheden onderstreept.
Diepe economische kloof tussen wijken
Naarmate de economische crisis en de inflatie verergeren, vragen miljoenen mensen zich af hoe ze de naderende winter zullen doorkomen. Inwoners die moeite hebben om de kosten van aardgas, elektriciteit en brandhout te betalen, zeggen dat de economische crisis steeds ernstiger wordt.
De gevolgen van de crisis zijn voelbaar in alle aspecten van het leven in Diyarbakır (Amed), met name in wijken als Bağlar en Sur, waar de inwoners met grotere economische ontberingen te kampen hebben. Naarmate de economische kloof tussen districten en wijken groter wordt, heeft de recente toename van bendeactiviteiten, particulier wapenbezit en geweld in de stad ook geleid tot een debat over de sociale gevolgen van deze situatie. Inwoners van Bağlar die met ANF spraken over de oorzaken en gevolgen van armoede, zeiden dat er meer werkgelegenheid moet komen en dat er gezorgd moet worden voor een rechtvaardigere inkomensverdeling om het probleem aan te pakken.
In deze wijk wonen veel mensen die gedwongen waren te vluchten uit dorpen die in de jaren negentig in brand waren gestoken. De bewoners kampen nu met ziekte en armoede in woningen waar weinig of geen zonlicht binnenkomt.
De wijk, die wordt gekenmerkt door smalle straatjes, vrijstaande huizen en flatgebouwen, beschikt bovendien niet over een aardgasnetwerk, wat het leven tijdens de wintermaanden nog moeilijker maakt. De armoede is vooral geconcentreerd in de wijken 5 Nisan, Muradiye, Şeyh Şamil en Kaynartepe. De omvang ervan blijkt zowel uit de registers van de wijkvoorzitters als uit de kredietboeken van lokale kruidenierswinkels.
‘Gemiddeld vragen dagelijks 30 mensen om hulp’
De wijkvoorzitters van de wijken Şeyh Şamil en Kaynartepe, die met ANF Nieuwsagentschap spraken, wezen op de toenemende armoede en het uitblijven van maatregelen om het probleem aan te pakken. Ze vertelden dat er dagelijks gemiddeld 30 mensen naar hun kantoren kwamen om hulp te vragen, en dat dit aantal blijft stijgen. Vooral sinds de heropening van de scholen is het aantal verzoeken om schrijf- en schoolbenodigdheden toegenomen.
De wijkvoorzitters meldden ook een groeiende vraag naar voedsel en brandhout en beschreven de problemen waarmee hun wijken te kampen hebben: „We tellen de hulpverzoeken niet eens meer. Er zijn mensen die in uiterst moeilijke omstandigheden leven. We nemen contact op met iedereen die we kunnen om steun voor hen te vinden, en als we geen hulp kunnen regelen, proberen we iets te doen met onze eigen middelen. Mensen bevonden zich al in een zeer moeilijke situatie, maar de laatste tijd is het nog erger geworden. Sommigen krijgen helemaal geen hulp, terwijl anderen geen inkomen hebben omdat ze geen werk kunnen vinden. Er zijn gezinnen die overdag niet eens één maaltijd bij elkaar kunnen krijgen. Sommigen kunnen zich geen brood veroorloven en moeten zelfs hun brood op krediet kopen.
Mensen met een goed hart bieden steun, maar dat is niet genoeg. Er zijn zoveel gezinnen zonder enig inkomen dat zelfs wij moeite hebben om in hun behoeften te voorzien. Alleenstaande vrouwen en gezinnen met kinderen waarvan de ouders werkloos zijn, hebben het het zwaarst. De winter komt eraan, en noch zij, noch wij weten wat we moeten doen. Er is geen aardgas, dus zullen ze elektriciteit of kolen moeten gebruiken om zich te verwarmen, maar beide zijn duur. De situatie is zo ernstig geworden dat mensen zich zelfs geen tweedehands houtkachel meer kunnen veroorloven.
De oorzaken van deze werkloosheid en deze problemen moeten worden onderzocht en er moeten oplossingen worden gevonden. In sommige wijken gooien mensen voedsel weg, terwijl mensen in andere wijken zelfs geen brood kunnen vinden om te eten.”
Uit onderzoek van GABB blijkt ook de omvang van de armoede
Een onderzoek dat in Bağlar is uitgevoerd, bevestigt eens te meer de situatie zoals die door de wijkvoorzitters is beschreven. De bevindingen, die uitsluitend op interviews met vrouwen zijn gebaseerd, laten de omvang van de armoede in het district zien. Volgens het onderzoeksrapport uit 2026 over armoede onder vrouwen in Diyarbakır, gepubliceerd door de Unie van Gemeenten van de regio Zuidoost-Anatolië (GABB), neemt de armoede onder vrouwen in Bağlar toe als gevolg van werkloosheid, onbetaalde zorg en economische onzekerheid.
Uit het onderzoek bleek dat meer dan 90 procent van de ondervraagde vrouwen geen betaald werk had, terwijl 46 procent geen eigen inkomen had.
Kinderopvang was de belangrijkste reden waarom vrouwen niet konden werken; 58,2 procent van de respondenten noemde dit. Ongeveer 77 procent gaf aan moeite te hebben om de huishoudelijke rekeningen te betalen, terwijl 70 procent moeite had om de onderwijskosten van hun kinderen te dekken. Uit het onderzoek bleek ook dat 48 procent van de vrouwen schulden had, waarbij ongeveer 52 procent van de vrouwen met schulden geld had geleend om in basisbehoeften zoals voedsel en kleding te voorzien.
Het onderzoek bracht de belemmeringen aan het licht die vrouwen ervan weerhouden economische onafhankelijkheid te bereiken. Ongeveer 83 procent bezat geen op hun naam geregistreerd onroerend goed, terwijl 54 procent geen bankkaart op eigen naam had.
In het rapport werd de nadruk gelegd op de roep om meer werkgelegenheid, meer kinderdagverblijven, beroepsopleidingen en krachtigere mechanismen voor sociale ondersteuning om armoede onder vrouwen te bestrijden.
‘Op krediet kopen is zelfs geen optie meer’
Een plaatselijke winkelier in de wijk 5 Nisan in Bağlar vertelde dat hij zijn kredietboeken had verbrand omdat klanten hun opgebouwde schulden niet meer konden afbetalen.
De winkelier legde uit dat werkloosheid en financiële moeilijkheden mensen ertoe hadden gedwongen om zelfs brood op krediet te kopen en bakolie per glas in plaats van per fles aan te schaffen. Hij zei dat zijn eigen inkomen tot bijna niets was gedaald en dat zijn zaak op het punt stond te sluiten.
De winkelier, die anoniem wenste te blijven, beschreef de economische moeilijkheden waarmee ze te maken hadden: “Vooral vrouwen hebben het erg zwaar. Zij zijn degenen die zowel voor de kinderen als voor het huishouden zorgen.
„Vroeger, toen we mensen nog op krediet lieten kopen, kwamen ze aan het eind van de maand betalen. Maar nu is kopen op krediet zelfs geen optie meer.
“Soms hebben mensen geen geld om hun schulden af te lossen of zelfs maar een brood te kopen. We geven ze nu wat we kunnen uit eigen zak. We kunnen zelf de eindjes niet meer aan elkaar knopen. Veel winkeliers hebben hun zaak gesloten, en wij blijven onze winkel elke dag openhouden, met verlies. We weten niet hoe lang dit nog zo door kan gaan.”
‘We worden alleen ziek in een huis waar geen zonlicht binnenkomt’
Bewoners zeiden dat er, ondanks de bevindingen van het onderzoek en de ontberingen die ze hadden beschreven, geen blijvende oplossingen waren doorgevoerd in hun wijken. Ze benadrukten dat armoede zich niet alleen uitte in honger, maar ook in gezondheidsproblemen.
Fatma, die in de wijk Şeyh Şamil in een gelijkvloerse vrijstaande woning zonder eigendomsakte woont, zei dat er ondanks herhaalde verzoeken geen aardgasaansluiting bij hun huis was aangelegd, waardoor ze elke winter met ziekte te kampen hebben. Ze legde uit dat hun huis, omringd door hogere gebouwen, de hele dag door geen zonlicht krijgt. Zowel zij als haar buren hebben het hele jaar door last van gezondheidsproblemen.
Fatma beschreef hun leefomstandigheden: “We betalen onze elektriciteits- en waterrekeningen, maar als we om aardgas vragen, zeggen ze: ‘Jullie hebben geen eigendomsakte.’ We kampen al jaren met dezelfde problemen. Gebouwen worden gesloopt en mensen worden gedwongen te verhuizen. We blijven hier omdat we het ons niet kunnen veroorloven ergens anders te wonen. Ik heb een huis met één verdieping, maar het wordt er nooit warm. Het is niet alleen mijn huis; mijn buren kunnen hun huizen ook niet verwarmen. We weten niet meer wat we moeten doen. Er komt hulp, maar die is op voordat ze bij ons aankomt.
Als ik de middelen had, zou ik mijn kinderen hier niet opvoeden, maar ik kan me geen huur veroorloven. Niemand kan zich dat veroorloven. We gaan gewoon zo door met leven. Mijn kinderen gaan naar school. Andere mensen maken lunchpakketten voor hun kinderen, maar ik kan de mijne elke dag alleen maar hetzelfde geven. Als er werk was, zou ik het aannemen. Ik zou werken. Maar er is geen werk, geen kinderdagverblijven en geen kansen. Er zijn geen kansen, alleen ontberingen.”
Bron: ANF
