De NAVO-top gaat vandaag in Turkije van start. Het bondgenootschap komt bijeen op een moment dat de conflicten en politieke spanningen in het Midden-Oosten zijn toegenomen. Het is opmerkelijk dat de top onder deze omstandigheden in Turkije wordt gehouden. Aanhangers van de Turkse regering zien dit als een bewijs van het strategische belang van Turkije.
Turkije nam deel aan de Koreaanse Oorlog om toegelaten te worden tot de NAVO. Turkse soldaten leden in die oorlog zware verliezen, en het aantal gewonden was nog groter. Dit was de prijs voor het NAVO-lidmaatschap. Door toe te treden tot de NAVO werd Turkije de ‘gendarme’ van het bondgenootschap, zowel aan de zuidflank van de Sovjet-Unie als in het Midden-Oosten. De Sovjetdreiging werd voorgesteld als rechtvaardiging voor toetreding tot de NAVO en werd gebruikt om het Turkse publiek te overtuigen. De meest fundamentele reden voor de toetreding van Turkije was echter het veiligstellen van westerse steun voor zijn beleid van genocide tegen de Koerden. Om dezelfde reden werd Turkije het eerste land in het Midden-Oosten dat Israël erkende. Via zijn relatie met Israël zocht het de steun van de Verenigde Staten en Europa voor zijn beleid ten aanzien van de Koerden – en kreeg die ook.
Het is duidelijk dat Turkije tijdens de NAVO-bijeenkomst in Ankara bepaalde rollen zal krijgen toebedeeld. In Turkije draait de discussie altijd om wat het land erbij wint. Maar er wordt niet gesproken over wat het zal moeten inleveren of op welke gebieden zijn afhankelijkheid zal toenemen. Een van de kenmerkende eigenschappen van de regering is immers dat zij de bevolking van Turkije misleidt. Het publiek krijgt over geen enkel onderwerp ooit de waarheid te horen. De samenleving wordt via de media en alle beschikbare middelen misleid. In dit opzicht functioneert de Turkse staat ook als een apparaat dat een speciale oorlog voert tegen zijn eigen bevolking.
Het strategische belang van Turkije is aanzienlijk afgenomen, vooral na de Abraham-akkoorden. De veelvuldige verwijzingen van de afgelopen jaren naar een „overlevingskwestie“ vloeiden voornamelijk voort uit deze ontwikkeling. Sinds het Ottomaanse tijdperk heeft de Turkse staat een beleid gevoerd dat gebaseerd was op haar strategische belang in het Midden-Oosten, waarbij zij die positie gebruikte om militaire, politieke en economische macht te vergaren. Haar alliantie met Israël versterkte die strategische waarde nog verder. Deze strategische positie was als een gans die gouden eieren legde. De Abraham-akkoorden troffen Turkije echter op haar achilleshiel. Sindsdien heeft Turkije, bezorgd over haar toekomst, getracht haar strategische belang te versterken door zich nauwer aan de Verenigde Staten te binden.
Turkije heeft zich aangesloten bij het beleid van de VS in Syrië. Hoewel het tijdens de oorlog tussen Israël en Iran tegen Israël leek te zijn, bleef het in lijn met het Amerikaanse beleid ten aanzien van Iran. Door Israël luidkeels te bekritiseren, probeerde het deze aansluiting te verbergen. Tegelijkertijd zette het zich in om via de Verenigde Staten tot een akkoord met Israël te komen. De VS reageerden op deze inspanningen door te verklaren dat zij een conflict tussen Israël en Turkije niet zouden toestaan.
De grootste zorg van Turkije zijn altijd de Koerden geweest. In de afgelopen vijftig jaar heeft de Koerdische strijd ervoor gezorgd dat de Koerden een steeds belangrijkere politieke speler zijn geworden in Turkije en andere landen, wat de Turkse staat heeft gealarmeerd. Om deze reden zoekt het land externe steun om de Koerden onder traditionele heersingssystemen te houden. Deze doelstelling is de belangrijkste prioriteit in zijn betrekkingen met de Verenigde Staten en de NAVO. Het voortdurende lidmaatschap van Turkije van de NAVO en zijn deelname aan NAVO-gerelateerde operaties zijn in de eerste plaats bedoeld om steun te verkrijgen voor het onderdrukken van binnenlandse oppositie. In die zin wordt de NAVO gebruikt als een instrument van oorlog tegen de volkeren van Turkije. De reden voor het NAVO-lidmaatschap is anders voor andere lidstaten, waar het vooral gaat om het beschermen van de nationale veiligheid tegen externe bedreigingen of het versterken van het buitenlands beleid. In Turkije dient de NAVO echter in de eerste plaats als een instrument dat door de staat en de regering wordt gebruikt om de oppositie te onderdrukken, met name de Koerden. Uiteraard is het behoud van de politieke en militaire invloed van Turkije in het Midden-Oosten ook een doelstelling, en dit hangt nauw samen met het handhaven van een sterke interne controle.
De AKP-MHP-alliantie streeft ernaar haar betrekkingen en samenwerking met de NAVO te verdiepen om steun te verkrijgen tegen de vrijheidsstrijd van het Koerdische volk. Het besluit om de bespreking van de voorgestelde kaderwet in het parlement uit te stellen tot na de NAVO-top houdt ook verband met deze doelstelling. De toekomstige koers van de regering zal afhangen van de mate van steun en samenwerking die zij van de NAVO krijgt. Als zij de steun krijgt die zij zoekt, zou zij ervoor kunnen kiezen een nieuwe oorlog te beginnen in plaats van stappen te ondernemen om de Koerdische kwestie op te lossen. Als zij steun krijgt voor haar repressieve beleid tegen de Koerden, zal dit ook leiden tot meer onderdrukking van de pro-democratische krachten in Turkije.
In het proces dat gericht is op vrede en een democratische samenleving voert de regering momenteel een beleid van uitstel en tijdwinst. Ze probeert het publiek te misleiden door de indruk te wekken dat er een akkoord is met Imralı, terwijl een dergelijk akkoord niet bestaat. In werkelijkheid is er nog geen consensus bereikt over het ontwerp dat door de leider van het Koerdische volk is voorgelegd. De Turkse staat probeert haar eigen ontwerp op te leggen. Zoals de DEM-partij heeft verklaard, heeft de afgelopen anderhalve maand geen enkele delegatie Imralı bezocht. In dit verband zijn zowel de berichten in de media als de verklaringen van Numan Kurtulmuş bedoeld om het proces te vertragen en tijd te winnen. Ook het recente artikel van Mehmet Uçum toont aan dat er geen compromis of akkoord is bereikt.
Bron: Krant Yeni Yaşam
