Door de geschiedenis heen zijn de Koerden in elke periode bekend geworden door een held, en die held heeft zijn stempel gedrukt op de geschiedenis van het verzet. Ook in de 21e eeuw neemt de heldhaftige identiteit die zich onder leiding van leider Apo [Abdullah Öcalan] heeft ontwikkeld, opnieuw haar plaats in op het toneel van de geschiedenis. De helden van deze eeuw zijn Leider Apo en de Koerdische guerrillastrijders.
Zoals bekend worden er in Noord-Koerdistan herdenkingen gehouden voor de martelaren van de Vrijheidsbeweging. Duizenden mensen verzamelen zich rond hun martelaren en nemen afscheid van hen. Dit is natuurlijk niet louter een herdenking; deze bijeenkomsten zijn ook een uiting van de strijd die al vele jaren wordt gevoerd. Als de martelaren van de Koerdische zaak vandaag de dag in alle rust kunnen worden ontvangen, is dat te danken aan de inspanningen en het verzet van onze helden. Zij zijn volgelingen van Leider Apo en de strijd voor vrijheid.
Als we een paar jaar terugkijken, kunnen we ons herinneren hoe onze families de lichamen van hun kinderen in ontvangst namen. Vanwege het beleid van ontkenning, vernietiging en isolatie werden onze martelaren in doodskisten, vrachtkisten en zakken aan hun families overgedragen, of werden ze helemaal niet overgedragen.
Er waren tijden dat zelfs de naam ‘Koerdisch-zijn’ in heel Turkije verboden was, en dat het zelfs verboden werd geacht om die naam uit te spreken. Wie de naam ‘Koerdisch-zijn’ uitsprak, moest dat fluisterend doen. Onze martelaren werden herdacht te midden van ontberingen en verzet. Maar vandaag zien we hoe groots onze martelaren worden ontvangen in Noord-Koerdistan en in steden door heel Turkije. De helden van Koerdistan worden herdacht met de leuzen „Bê Serok Jiyan Nabe“ („Zonder leider is er geen leven“) en „Şehit Namirin“ („Martelaren sterven nooit“).
Dit is het resultaat van de inspanningen van het Vredes- en Democratisch Maatschappijproces dat door Leider Apo wordt nagestreefd. We moeten deze realiteiten duidelijk onder ogen zien en er dienovereenkomstig mee omgaan. Zonder de inspanningen van Leider Apo en het verzet van de guerrillastrijders zou het onmogelijk zijn geweest dat onze martelaren op zo’n grootse wijze werden ontvangen.
Nu er twee jaar zijn verstreken sinds leider Apo zijn project heeft voorgesteld, voelen degenen die niet willen dat er sociale vrede ontstaat zich hierdoor verontrust. Keer op keer proberen zij het project van Leider Apo te ondermijnen met zinloze uitspraken.
Leider Apo treedt echter met zijn volharding, kracht en vrije wil tegen de provocateurs op. Tijdens de herdenkingen van de martelaren kunnen zij ook proberen bepaalde dingen te doen en de realiteit van ons verzet te verdraaien. Maar ons volk moet waakzaam zijn tegenover dergelijke pogingen. Want wij hebben een zeer rijke geschiedenis van verzet. Het verzet dat wij doorheen onze geschiedenis hebben gekend, is in de geschiedenis van geen enkel ander volk ooit op deze manier ervaren. Natuurlijk willen we het verzet van andere volkeren niet bagatelliseren; maar niemand heeft zich in dezelfde mate verzet als het Koerdische volk.
Dit komt doordat ons volk in alle opzichten aan uitroeiing is blootgesteld, en elke macht die het land van Koerdistan betrad, erop uit was het Koerdische volk uit te roeien. Daarom moeten we, nu we op de drempel staan van de erkenning van onze identiteit, deze historische dagen op alle mogelijke manieren omarmen.
De sterke wil van de bevolking van Amed komt voort uit het verzet in de gevangenis
Ook de stad Amed heeft een belangrijke rol gespeeld in het verzet en daar een grote bijdrage aan geleverd. Net zoals de vlag van verzet en vrijheid werd doorgegeven van Şêx Seîd aan Nûman en Delal, wordt deze vandaag de dag in dezelfde geest voortgedragen. Amed is een van de steden in Koerdistan die sinds 1978 haar deuren heeft geopend voor haar revolutionaire zonen en dochters. Het eerste congres van de PKK vond plaats in Amed.
Een van de eerste verzetsdaden die zijn stempel op de geschiedenis heeft gedrukt, was het verzet in de gevangenis van Amed. Daarom zeggen we dat Amed en zijn bevolking een van de slagaders van de Koerdische revolutie vormen. Kameraden Kemal, Mehmet Hayri, Akif, Necmi en alle andere verzetsstrijders van de gevangenis van Amed hebben hun strijd in Amed een onuitwisbare stempel gedrukt. De basis voor de sterke wil die de bevolking van Amed vandaag de dag bezit, komt voort uit het verzet in de gevangenis. Met andere woorden: de pioniers zijn Mazlum Doğan, Rahşan, Çiyager en Nûcan. Sur heeft zijn erfenis van de strijd voor zelfbestuur, terwijl Lice zijn erfenis heeft van het opbouwen van de Vrijheidsbeweging.
Met de houding van deze steden hebben Zilan, Armanc, Agir en hun kameraden vandaag de dag hun stempel gedrukt op de strijd om heldendom. Onze geschiedenis omvat moeders en vaders die hun dierbare kinderen hebben opgeofferd ter wille van de vrijheid. Dit is de naam van ons verzet. Ons bestaan en onze identiteit worden bevestigd door dergelijke standpunten.
Vandaag worden onze martelaren in heel Koerdistan herdacht. Het eren van deze kameraden mag natuurlijk niet beperkt blijven tot een paar dagen rouw. Het herdenken van hen moet een proces worden waarbij we de normen van vrijheid in ieder van ons opnieuw opbouwen. Iedereen die de principes van het Koerd-zijn omarmt, moet zijn plaats innemen in de strijd en zich inspannen op een manier die het herdenken van onze martelaren waardig is.
Ook onze martelaren wilden dit van ons. Hun beslissingen en woorden waren altijd gericht op het opbouwen van een vrij leven en een vrij volk. Daarom moet het werk van onze gemartelde kameraden worden voortgezet in onze dorpen, onze steden en onze straten.
We weten dat de Vrijheidsbeweging haar strijd voortzet op basis van trouw aan de martelaren. Uit de woorden van al onze guerrillakameraden horen we dit: „De martelaren zijn ons verleden en onze toekomst.“ Hieruit begrijpen we hoe onschatbaar de martelaren zijn.
Elke martelaar is een held en een legende. Jarenlang hebben zij ernaar gestreefd de waarden van het Koerdisch-zijn hoog te houden door middel van hun inspanningen. Zonder aarzeling en zonder een individueel leven na te streven, hebben zij hun leven opgeofferd voor hun vaderland. Die kameraden eisten en vervulden tot het allerlaatste moment hun toewijding aan een vrij leven.
Vandaag verwachten ze van ons dat we hun droom verwezenlijken door deel te nemen aan het Vredes- en Democratisch Maatschappijproces en dit tot een succes te maken.
Wat er ook gebeurt, we moeten ons vermogen behouden om ons bestaan met succes in stand te houden en dit samen te omarmen. Zoals we in de titel van dit artikel al aangaven, is onze geschiedenis een uitdrukking van ons verzet. Hoe meer we ons verzetten tegen het systeem dat de mensheid van haar eigen menselijkheid vervreemdt, en hoe standvastiger we trouw blijven aan onze essentie, hoe succesvoller we zullen zijn en hoe vollediger we onszelf zullen zijn.
We moeten onze routekaart bepalen volgens de normen van de martelaren. We moeten onszelf opbouwen en hervormen langs het pad dat zij hebben gevolgd. Het creëren van een vrije persoonlijkheid betekent het in praktijk brengen van de normen van de martelaren.
Daarom sluiten we ons artikel af met de volgende woorden: Onze martelaren zijn ons bestaan en onze essentie. Laten we hen samen eren door erkenning te verkrijgen voor het bestaan van het Koerdische volk.
Auteur: Zînarîn Devrîm
