- Zuid-Koerdistan
Het was een zware, stille en angstaanjagende nacht. De duisternis was over de vlaktes en bergen neergedaald alsof ze deel uitmaakte van de diepste schaduwen. Shengal, de eeuwenoude en heilige vesting die al duizenden jaren getuige was geweest van grote beschavingen, beefde onder de schaduw van een ongekende terreur. In elke uithoek van de stad, in elke heilige steen, hield de herinnering aan betere tijden nog steeds haar warmte vast. Toch doofden de duistere winden van de genocide die warmte in een oogwenk uit. Dit land, gevoed door de arbeid van zijn volk, zijn gele aarde en de toewijding van de yezidische kinderen, werd geconfronteerd met het leed van genocidecampagnes en brute bloedbaden. De krachten van de duisternis, die alles waren vergeten wat ons menselijk maakt, daalden neer op deze heilige gronden als een dodelijke zwarte storm. Duizenden vrouwen, kinderen, ouderen en jongeren werden uit hun huizen verdreven. Sommigen vielen ten prooi aan het zwaard, terwijl anderen onder de ogen van een zwijgende wereld de weg naar de ballingschap moesten inslaan, op blote voeten op weg naar de heilige berg Shengal.
De bergen, die eeuwenlang een toevluchtsoord hadden geboden, werden opnieuw het enige toevluchtsoord voor degenen die worstelden om te overleven, terwijl de wereld om hen heen veranderde in een open begraafplaats. Onder de verzengende hitte van de zomer en de bittere kou van de winter wachtten duizenden hulpeloze mensen tussen deze rotsen op de dag dat het licht weer zou opkomen. De hoop was nooit verdwenen uit deze gekwetste berg of zijn koude grotten. Ondanks de wonden die het zwaard in hun harten had geslagen, zwoeren de kinderen van dit land dat ze hun lot nooit zouden overgeven aan de duisternis. Eervolle jongeren uit het hele land kwamen samen en werden vrijheidsstrijders. De toegewijde strijders van de Shengal-verzetsgroepen (YBŞ), de Shengal-vrouwengroepen (YJŞ), de Volksverdedigingsstrijdkrachten (HPG) en de Vrije Vrouwentroepen (YJA Star) vestigden bolwerken van verzet rondom Shengal. Elk van hen droeg een lied van vrijheid in zijn hart. De wapens die zij hielden, waren niet louter van ijzer en staal; ze waren gevormd door een heilige vastberadenheid om hun waardigheid, geschiedenis en bestaan te verdedigen.
De voorbereidingen voor de terugkeer verliepen in stilte, maar met een opwinding die elk hart deed kloppen. Op de bergtoppen, tussen grotten en koude tenten, werden bevrijdingsplannen opgesteld met een heilig gevoel van verwachting. De voetstappen van de strijders op de stenen van Shengal weerklonken als een lied van wedergeboorte. Iedereen wist dat dit geen gewone militaire operatie was. Het was de terugkeer van het leven naar een land dat aan de dood was overgeleverd, de wederopstanding van de mensheid zelf. Toen brak de dag aan en leek de tijd stil te staan. De herfst van 2015 had het landschap gehuld in vergelende bladeren en koude winden. Het vuur van het verzet laaide op en de operatie die onder de naam „Tolhildan“ [Wraak] van start ging, raasde als een storm door de vijandelijke stellingen. De vrijheidstroepen rukten, samen met strijders van de YBŞ en YJŞ, vanuit verschillende richtingen als een aanstormende vloedgolf op naar de stad. De hoofdweg die Mosul met Syrië verbond – beschouwd als de levensader voor de huurlingengroepen – werd snel afgesneden en onder controle gebracht. De angst die jarenlang als een nachtmerrie boven de stad had gehangen, begon te barsten en af te brokkelen te midden van het gebulder van artillerie en de geluiden van de strijd.
De strijders trokken stap voor stap de verwoeste straten van Shengal binnen
Stap voor stap, met gevaar voor eigen leven, trokken de strijders de verwoeste straten van Shengal binnen. Elk gebouw dat door de symbolen van onderdrukking was verduisterd, werd opnieuw geschilderd in de kleuren van de vrijheid. In sommige gebieden vonden hevige, zware gevechten van man-tegen-man plaats. De vijand was niet bereid het land dat hij met bloedvergieten had bezet, op te geven. Maar de vastberadenheid van de strijders was sterker dan steen en machtiger dan de bergen. Met elke stap werd de herinnering aan degenen die waren afgeslacht een licht in hun harten, dat hun pad verlichtte en hen naar de overwinning leidde. Op 13 november 2015 klonken er overal in de stad overwinningskreten, waarmee het hoogtepunt van de strijd werd bereikt. Na zoveel leed, tranen, wreedheid en duisternis ontwaakte Shengal opnieuw in het licht van de zon. Kleurrijke vlaggen en posters van Abdullah Öcalan werden opgehangen aan de verwoeste huizen van de stad. Terwijl de wind de vlaggen deed wapperen, werd de geschiedenis herschreven.
De strijders, die maandenlang bittere kou hadden doorstaan, bereikten hun heilige doel. Tranen van verdriet uit vervlogen jaren veranderden voor velen in tranen van vreugde. Toch was de bevrijding van de stad niet louter het einde van een militaire strijd; het markeerde het begin van een nieuwe periode van wederopbouw en heropleving. Het achtergelaten landschap was er een van immense verwoesting. Huizen die tot ruïnes waren gereduceerd, straten gehuld in stilte en herinneringen begraven onder het stof wachtten op de terugkeer van hun eigenaars en op de geluiden van het leven die weer zouden klinken. Ondanks alle verwoesting toonden de veerkracht van het Yezidi-volk en de heilige solidariteit van de strijdkrachten die de stad bevrijdden aan dat het leven duizenden keren sterker was dan de dood, en het licht oneindig veel krachtiger dan de duisternis. Vandaag de dag is de heilige berg Shengal niet langer louter een toevluchtsoord. Hij staat symbool voor buitengewoon verzet en menselijke waardigheid.
De overwinning werd niet alleen met wapens behaald, maar ook met hernieuwd geloof
Het verhaal van de bevrijding van Shengal is het verhaal van een trots volk dat zich opnieuw opricht. Die dag blijft in het hart van iedereen die vrijheid kent, als een heldere ster aan een donkere hemel, en herinnert toekomstige generaties eraan dat, hoe lang de duisternis ook duurt, het licht altijd zal zegevieren. Deze overwinning werd niet alleen behaald met wapens, maar ook door het geloof dat opnieuw tot bloei was gekomen. Elke steen in Shengal vertelt nu een verhaal van verzet. De stemmen van kinderen die tussen de ruïnes spelen, zijn het grootste bewijs van de overwinning van het leven op de dood. Over deze heilige vlaktes ruist nu de wind van de vrijheid door de bomen en wordt opnieuw onderdeel van ieders hartslag. De zon die boven Shengal opkwam, deed meer dan alleen de duisternis van de nacht doorbreken; zij veegde de angst en terreur weg die jarenlang op deze landen hadden gedrukt.
Door hun verzet en buitengewone offers hebben de vrijheidsstrijders opnieuw hun stempel op de geschiedenis gedrukt en aangetoond dat geen enkele macht de menselijke waardigheid kan vernietigen. Het Yazidi-volk, dat al duizenden jaren de meest wrede genocidecampagnes en bloedbaden had doorstaan, verbrak deze keer de ketenen van de gevangenschap met de steun van vrijheidsstrijders en stond met opgeheven hoofd op het land van hun voorouders. In de hele stad zijn nu de wederopbouwinspanningen, de terugkeer van ontheemden en de culturele heropleving op gang gekomen. Vernielde huizen worden één voor één herbouwd, scholen gaan weer open om kinderen onderwijs te geven en akkers die jarenlang braak hebben gelegen, worden dankzij de inzet van de boeren opnieuw bewerkt. Ondanks de diepe wonden die het heeft opgelopen, herrijst Shengal opnieuw en neemt het zijn plaats in de wereld in als een van de grootste symbolen van de overwinning van het licht op de duisternis.
